Ik krijg een correctie van mijn buikwandcorrectie

• Ik ga voor een buikwandcorrectie
• De operatie zit erop
• Week 1 na de operatie
• Week 2 na de operatie
• Week 3 na de operatie
• Update na 7 weken
• Foto’s na 9 weken 
• Update na 5 maanden
• 6 maanden na buikwandcorrectie en borstvergroting: was het het waard? (met foto’s na 6 maanden)
• Herstel na een buikwandcorrectie: mijn ervaringen en tips

Op 7 januari 2025 ben ik geopereerd aan mijn buik en borsten, ik kreeg een buikwandcorrectie en borstvergroting. Ik koos voor een buikwandcorrectie omdat ik door gewichtsverlies veel losse huid had en ik dat niet meer zelf met trainen of gezond eten kon oplossen. En mijn borsten, die waren zoveel volume verloren, dat ik het fijn zou vinden als die weer terug zouden gaan naar zoals hoe ze waren voor ik aankwam en weer afviel.

Na mijn operatie hield ik veel vocht vast in mijn onderbuik. En na zes weken kreeg ik een complicatie met het litteken: er kwam een open plek in en die ging pas na drie weken weer dicht. Op die plek hield ik een soort ‘deuk’, alsof het litteken vacuum trok naar binnen, zo ziet het eruit. Boven het litteken hield ik een verdikking in mijn buik, met een duidelijke overgang van het platte gebied onder mijn litteken en daarboven. Ik beschrijf het als een soort shelf, als een soort bovenkant van een muffin die over de rand ‘puilt’. Dat was natuurlijk niet wat ik voor ogen had toen ik mijn buik liet opereren – het hele punt was juist dat ik geen dikke onderbuik meer had.

Ik heb het eerst een jaar gegeven: misschien is het vocht wat nog weggaat, misschien wordt die plek waar het gat zat nog beter, maar na heel veel geduld hebben (en ook veel proberen zoals nog meer afvallen, koolhydraatarm eten om zo min mogelijk vocht vast te houden, meer bewegen, heel veel water drinken) kwam ik begin januari tot de conclusie dat het nog niet weg was. Het was niet veranderd. En naast dat het niet het resultaat is wat ik gehoopt had, voelt het ook onprettig. De rechterkant van mijn onderbuik voelt strak en hard rondom het litteken, zeker als ik mijn bovenlijf uitstrek. En met dat verhaal ging ik terug naar mijn chirurg om dit te bespreken.

Dat vond ik spannend. En lastig. Want ik wilde gewoon dat het goed was, ik wilde blij zijn met mijn buik. Stel ik me aan? Overdrijf ik? Let ik op te kleine details? Is dit wat mensen bedoelen als ze zeggen dat mensen verslaafd raken aan plastische chirurgie, omdat ze imperfecties blíjven zien die vervolgens weer moeten worden gecorrigeerd? Ik heb hier zo over getwijfeld, maar ik wilde in ieder geval het gesprek aangaan.

Surprise surprise, mijn chirurg was ontzettend begripvol en ze begreep precies mijn probleem. Ze zei dat er waarschijnlijk vanbinnen veel littekenweefsel zit doordat ik die complicatie had en dat het daardoor er niet zo uitziet als het eruit moet zien – en ook niet zo voelt zoals het zou moeten voelen. Ze bood meteen aan om het te corrigeren. Waar het op neerkomt (maar ik ben geen chirurg dus ik weet niet of ik het precies goed uitleg) is dat ze het deel van het litteken dat niet ‘goed’ is, gaat weghalen, vanbinnen het littekenweefsel gaat verwijderen en het dan weer straktrekt en dichtmaakt. Een kleine ingreep, die ingepland staat als een ‘mini buikwandcorrectie’ maar wat volgens haar een veel, veel lichtere ingreep is. Het moet wel onder narcose en ik heb natuurlijk wel hersteltijd, maar niet vergelijkbaar met mijn volledige operatie vorig jaar. Ik heb er niet lang over na hoeven denken: ik ben niet blij met hoe het eruit ziet, het zit me dwars, en ik wil dat het wordt opgelost. Ja, het is wel weer een operatie, met hersteltijd en alle bijkomende ongemakken en risico’s, maar voor mij weegt het resultaat op tegen al die dingen.

En ja, je kan zeggen, wanneer is het nou een keer goed? Voor mij is het goed als het doel wat ik had met de operatie gelukt is. En dat is een grotendeels platte buik. Ik hoef geen perfect platte buik, maar ook niet de ‘bobbel’ die er nu zit.

Voor mij was het ook heel fijn dat mijn chirurg zo begripvol was en me vooral niet het gevoel gaf dat ik me aanstelde. En dat het dus opgelost kan worden.

Ik heb nog even voor- en na foto’s op een rijtje gezet om te laten zien hoe het er nu uitziet, met enkele foto’s waarop je goed kan zien wat het probleem nu is. Laatst had ik in een vakantiehuis heel goed licht dus daar zie je ook wat beelden van.

Links is voor de operatie, rechts is nu. Laat ik voorop stellen dat het natuurlijk wel echt een enorme verbetering is, de losse huid is weg, het geheel is strakker. Het probleem zit bij mijn onderbuik, want je op de foto’s hieronder nog wat beter kan zien.

Wel een beetje gek om dit te delen, maar dit is ook deel van het proces. En omdat ik zoveel vragen krijg naar of ik blij ben met het resultaat, en ik dan toch niet echt ‘ja’ kan zeggen, wil ik dit ook delen. De operatie gaat op 4 mei gebeuren, dus relatief snel, en dat vind ik fijn. Laten we het maar achter de rug hebben!

En goed om te benoemen: met mijn borsten ben ik wel heel tevreden! Die zijn supermooi geworden, precies hoe ik wilde, dus daar blijven we verder lekker vanaf.