6 maanden na buikwandcorrectie en borstvergroting: was het het waard?

Je ziet hierboven foto’s van hoe mijn buik er nu uitziet. Met nadruk op ‘hoe het er nu uitziet’, want pas na een jaar heb je het ‘echte’ eindresultaat. Ik ga nog steeds op en neer qua vocht, soms is mijn buik ineens een stuk boller, en soms is ‘ie meer plat zoals op de foto hierboven. Verschilt echt per dag en ook qua moment in mijn cyclus!

Hieronder foto’s van het proces so far. De eerste foto is steeds voor, en daarna foto’s na 9 weken, na 5 maanden en nu (6-7 maanden).

Als ik deze foto’s bekijk, denk ik echt: is dit MIJN buik? Ik heb nog nooit een strakke buik gehad (nou ja, wellicht als baby haha, maar dat weet ik natuurlijk niet meer), en het voelt heel fijn.

Het was nogal een weg hiernaartoe, maar ik ben zo blij met hoe het is geworden. Ik heb geen seconde spijt gehad van de ingreep. Maar laat ik je even meenemen in het hele proces.

Laten we even met het negatieve beginnen.

Heb ik het onderschat? Nee.
Was het herstel pittiger dan ik dacht? Ja.

Let me explain.

De eerste pak ‘m beet 6 weken vielen me al met al best mee. Ja, het was fysiek soms best even pittig (dat kan je ook wel lezen in mijn eerdere updates), maar het was wel aardig naar verwachting. Al kan je het gevoel wat het geeft in je lijf, zo’n ingreep, niet echt voorstellen. De eerste paar weken heb ik me volledig overgegeven aan het herstel. Aan het ongemak, aan dat ik niet zoveel kon, aan dat alles ‘opbouwen’ was. Aan dat ik geduld moest hebben voor het resultaat. Ik kon ook best wel genieten van deze periode eigenlijk. Van rust pakken en even niet zoveel moeten.
Na een week of 2 ging ik ook wel weer aan het werk, mondjesmaat, vanuit bed, maar het was fijn om wat te doen. En ik kon vanaf week 2 ook steeds langere stukjes lopen en meer bewegen. Dat ging heel voorspoedig en ik voelde me ook goed.

Maar toen ik na 9 weken een open plekje kreeg in mijn litteken vond ik het een beetje lastiger worden mentaal. Ik wilde gewoon alles weer doen. Sporten, bewegen, werken, en dat kon niet. Ik hield best veel vocht vast en mijn borsten en buik waren gezwollen. Er waren momenten waarop ik het echt ontzettend STOM vond allemaal. Ik heb een operatie laten doen omdat ik bijna 30 kilo ben afgevallen, omdat ik fit en sterk ben, en omdat ik wil dat het lijf dat ik heb daarbij past. En nu voelde het juist alsof ik heel erg aan het inleveren was, of zo. Alsof ik stappen terug zette. Met een buik die er dikker uitzag dan dat hij voorheen was.

Uiteindelijk ging het open plekje dicht, kon ik langzaamaan het sporten gaan opbouwen en ik denk dat ik met een maand of 4 weer op mijn oude niveau zat qua trainen en fitheid.

Eigenlijk pas sinds een maand of anderhalve maand zie ik dat de zwelling op mijn onderbuik minder wordt. Dat mijn buik weer helemaal als ‘van mezelf’ voelt zonder gevoelloze plekken en dat ik geen last meer heb van mijn borsten of van gevoelige stukken.

Heel eerlijk: vooral het stukje zwelling en complicatie vond ik mentaal best wel zwaar. Zeker omdat ik andere mensen met een vergelijkbare operatie na een paar weken al perfect plat zag, (op het oog) helemaal hersteld, stralend in de sportschool. Ik weet het, ik moet het niet vergelijken, iedereen is anders, maar toch. Ik wilde er niet teveel over delen, want ik wil niet zo zeuren over iets wat heel ‘luxe’ is, een operatie die ik heb laten doen omdat ik mezelf mooier wil maken, en ik heb het ‘mezelf aangedaan’ in feite. Maar ja, soms doe je ‘jezelf iets aan’, kies je ergens zelf voor en dan is het zwaar. Dat mag ook. Maar vind ik wel lastig om te delen.

Dit allemaal gezegd hebbende, ik heb geen spijt van de operatie.

Ik ben namelijk ontzettend blij met het resultaat. Van hoe mijn borsten en buik eruit zien.

Maar vooral:

Dat ik niet meer de hele tijd bezig ben met mijn buik en loshangende vel. Dat ik niet in elke outfit eerst kijk naar hoe dik mijn buik eruit ziet. Dat ik me niet de hele tijd nog ‘die dikke Cynthia’ voel die ik vroeger was, omdat die buik niet mee is geveerd. Dat ik de vrijheid voel van het kunnen dragen van een shirtje waarbij je buik (!) ziet bij een broek. Dat ik niet altijd een BH aan hoef (ik heb nu wel grotere borsten, maar vooral stévigere borsten, die minder hangen, minder ‘heen en weer bewegen’ als ik geen ondersteuning draag), dat bikini’s en badpakken mooier zitten, dat eigenlijk alle kleding mooier zit. Dat ik op warme dagen niet ook nog een strak hemdje draag onder mijn kleding om het overhangende vel wat ‘weg te drukken’. Dat ik niet de hele fucking dag mijn buik aan het bedekken ben als ik zit. Dat ik niet als ik uit bed kom direct een BH aantrek omdat ik dat hangende, trekkende gevoel aan mijn borsten niet prettig vind.

Nu realiseer ik nog meer hoe mijn buik en borsten me mentaal ook in de weg zaten en hoeveel headspace me het eigenlijk kostte. Dat ik nu een lichaam heb dat past bij hoe ik me voel, dat is me echt heel veel waard. Het geld dat de operatie kostte, maar ook het wat moeizame herstel. Het is het allemaal waard.

Ik heb vooraf weleens gedacht: maakt dat nou echt gelukkiger dan, een platte buik en stevigere borsten?

In mijn geval: ja.

Oppervlakkig? Misschien.
Maar het voelt wel zo.