lees hier mijn eerdere updates over mijn operatie:
5 maanden na mijn operatie - hoe het nu écht gaat
Vijf maanden geleden liet ik een buikwandcorrectie en borstvergroting doen. Een grote ingreep, fysiek én mentaal. En inmiddels voel ik me nu eindelijk weer mezelf.
Dat moment kwam ergens rond maand vier. Mijn buik voelde weer als van mij, niet meer als een vreemd strak en gevoelloos deel van mijn lijf. Mijn borsten zijn niet meer gevoelig, al doe ik er nog wel voorzichtig mee hoor, ik sta nog niet te springen of burpees te doen, dat komt nog wel. Er zitten nog wat gevoelloze plekken op mijn buik en rond het litteken, maar zelfs dat wordt langzaam minder.
Ik sport weer helemaal zoals ik wil. Alles kan weer, ik ben qua trainen bijna weer op het niveau van voor de operatie en ik voel me gewoon heel erg goed!
Het resultaat - eerlijk is eerlijk
Ben ik extreem blij met het resultaat? Mwah… nog niet. Laat het me uitleggen.
Ik heb nog steeds vocht in mijn onderbuik, en dat zit me soms flink in de weg, mentaal dan. Lymfedrainage (massages) helpt gelukkig, en als ik foto’s terugkijk zie ik echt verschil. Het wordt langzaam minder, en ik zie ook wel dat het letterlijk op en neer gaat. Soms zie ik dat mijn buik opgezwollen is en soms is ‘ie ‘ineens’ heel veel platter. Ik pas sinds een maand ongeveer weer al mijn oude kleding en dat was twee maanden geleden echt nog niet zo. Dus het gaat de goede kant op!
Maar… die strakke buik waar ik dit allemaal voor heb gedaan? Die is er nog niet. En dat frustreert me soms best wel, om heel eerlijk te zijn. Ik weet ook: het kan tot een jaar duren voor al het vocht weg is. En het is vocht, dat zie ik, dat voel ik, en mijn masseur zegt het ook (en die ziet wekelijks tientallen buiken met vocht). Dus ik blijf geduldig. Nou ja, meestal dan. Soms ben ik gewoon gefrustreerd en wil ik dat mijn buik plat is. En dan vergelijk ik mezelf met anderen die wél snel een platte buik hebben na zo’n operatie en dan vind ik het allemaal even heel stom.
[Even een update vlak voordat ik dit post: ik stond ineens vanochtend op met… een veel plattere buik! Het lijkt nu alsof het vocht nu echt wat sneller aan het wegtrekken is.]
Vrijheid, het mooiste effect
Wat voor mij misschien wel het allergrootste verschil is: de vrijheid die ik voel. Dat ik mezelf weer meer laat zien. In bikini. In een kort shirtje met een randje buik. Voor veel mensen is dat iets kleins, voor mij is het groots. Ik was altijd met die buik bezig, met de losse huid, met het verbergen en camoufleren. Het belemmerde me echt en dat is natuurlijk ook de reden dat ik er wat aan heb laten doen.
Ik merk dat ik soms nog automatisch mijn buik wil verbergen. Alsof ik nog die hangende huid heb. Maar dan kijk ik even in de spiegel en besef ik: oh ja, dat is er niet meer. Dat is zó’n gek en mooi besef. Het is niet alleen fysiek, maar ook mentaal een heel proces.
Foto's nu
Hieronder wat foto’s van hoe mijn buik er nu uitziet. Links is voor, midden na 9 weken, rechts nu.
Je ziet hier dat ik op mijn onderbuik nog vocht heb. bij mijn middenrif/bovenkant van mijn buik is dat nu wel echt weg.
Het litteken wordt nog veel lichter door de tijd heen. Wat ik zelf merk is dat het vocht als het ware ‘zakt’ en dat er nu vooral nog wat verdikking zit vlak boven het litteken.
Zeker nog niet perfect, maar ik ben wel echt heel blij met de vooruitgang die er wel is. Het is ook al zoveel beter dan hoe het ervoor was, dus daar ben ik écht heel blij mee. En nu is het gewoon nog steeds een kwestie van geduld!
[En ook hier nog even een foto-update van het moment dat ik merkte: heeee, mijn buik is ineens veel platter! Zo zie je maar dat het echt per week nog weer kan verschillen op dit moment.]
