Buikwandcorrectie en borstvergroting – update na 7 weken

• 1 week na de operatie
• 2 weken na de operatie
• 3 weken na de operatie
• 4 weken na de operatie

En je kan deze blog lezen als je meer wilt weken waarom in de keuze heb gemaakt om een buikwandcorrectie en borstvergroting te laten doen.

Hoe gaat het? Nou, op zich gaat het nu wat minder goed dan ik had verwacht.

De eerste 5 weken verliepen zó goed, dat ik nu wel een beetje moeite heb met dat het iets minder gaat. Op zich voel ik me fysiek prima, maar mijn buik werkt nog niet zo mee. Ik heb aardig wat zwelling op mijn onderbuik, en dat voelt erg onprettig. Het geeft constante druk en spanning op mijn buik en soms doet het pijn.

Elke week krijg ik lymfedrainagemassages zodat het vocht wat sneller wordt afgevoerd door mijn lymfesysteem, en vorige week werd ik toch een beetje teruggefloten. Ik deed teveel en dat was merkbaar aan mijn buik: die was hard en pijnlijk. Ik doe nu iets meer dan een week véél rustiger aan (ik kom praktisch alleen de deur uit voor wandelingetjes en ik lig veel op de bank) en ik voel dat mijn buik al wat zachter wordt. En ook zie ik vooral ’s ochtends dat de zwelling echt afneemt. Maar het voelt nog steeds gekkig, daar.

En het ziet er niet zo mooi uit. Mijn onderbuik steekt op veel momenten erg uit, en natuurlijk is de losse huid nu weg, mijn buik is wel erg gezwollen. Daardoor kan ik nog steeds mijn gewone kleding niet aan en draag ik vooral losse broeken en joggingbroeken. Ik had wel verwacht dat ik na bijna 2 maanden weer gewone kleding kon dragen, maar ik moet echt nog wat meer geduld hebben.

Ik zou bijna vergeten dat ik ook mijn borsten heb laten vergroten, en dat is simpelweg omdat ik daar zó weinig last van heb. Het enige is dat de wondjes onder mijn borsten wat minder snel helen dan mijn buikwond, maar dat is het enige. Natuurlijk had ik in het begin wat zwelling en ongemak, maar dit hele borstenproces is echt een breeze! En het resultaat is ZO mooi. Ik ben er zo blij mee. Wat ik opgevuld wilde, is opgevuld. Het ziet er zo mooi uit.

Zoals ik dus al zei zijn de wondjes onder mijn borsten nog niet helemaal dicht, daar zitten nog wat laatste korstjes. Maar dat litteken valt onder mijn borstplooi, en die zal je dus bijna niet zien. Ook zijn die wondjes maar ongeveer 15 centimeter lang.

De wond op mijn onderbuik loopt van heup tot heup en die is natuurlijk veel meer zichtbaar. Na 3 weken waren de korstjes er helemaal af en het litteken ziet er mooi uit, vind ik zelf. Ik heb wel hier en daar een plooitje en bij mijn rechterheup een verdikking. Ik draag er nu 24/7 een siliconenpleister op omdat dat goed schijnt te helpen bij een mooier herstel van het litteken. Ik moet zeggen dat ik er ook niet zo bang voor ben, dat litteken. Hij valt in mijn bikinibroekje of onderbroek, en ik vind het zoveel minder erg dan de losse huid die ik had.

Ik heb ook een litteken in mijn navel, een driehoekje. Die zie je nu al bijna niet meer, dat verrast me wel!

Ik krijg heel vaak de vraag of ik het nu tegen- of mee vind vallen, dit hele proces.

Ik kan het eigenlijk ophakken in twee delen:

• de periode vlak na de operatie (de eerste paar dagen)
  dit is me ontzettend meegevallen. Hier was ik het meest ‘bang’ voor. Voor de narcose, hoe ik eruit wakker zou worden, de pijn erna, de eerste nacht, de rit naar huis, de eerste dagen. En dit was voor mij zó anders dan ik had verwacht! Ik heb geen pijn gehad, echt niks. Het hielp natuurlijk nogal dat ik stevige pijnstilling had en die ook trouw innam, op advies van de chirurg.
  Het was allemaal oncomfortabel, lastig, vervelend, ik kon niks zelf, opstaan was een hele marathon, een paar stappen naar de wc intens ingewikkeld, maar het deed geen pijn zoals ik had verwacht. Het was gewoon anders.
  Op een of andere manier kon ik me er wel goed aan overgeven. Ik kon niks, dus ik deed ook niks. Ik kreeg hulp en die omarmde ik helemaal.
  Het was hier en daar echt wel pittig, vooral omdat ik misselijk was (ik denk door de medicatie), ik heb een avond erg overgegeven en heb toen de hele nacht wakkergelegen van de misselijkeid, en ik ben een paar keer flauwgevallen na het opstaan en onder de douche, dus het was heus niet dat ik alleen maar fluitend de dag doorging.
• week 1 post-op tot week 5 post op
  Toen ik eenmaal een week verder was, ging het allemaal een stuk makkelijker. Toen ik echt rechtop kon staan en niet meer voorover hoefde te bukken, was het veel fijner om te lopen. Met de dag merkte ik vooruitgang. Zelf naar de wc kunnen, zelf ontbijt kunnen maken, zelf iets kunnen pakken. Ik ging ook steeds beter slapen.En toen ging het met sprongen en kon ik ‘ineens’ gewoon 10.000 stappen per dag wandelen zonder al teveel moeite, kon ik weer alleen douchen, ging het verpleegbed en alle andere hulpmiddelen weg. Dit vond ik een hele fijne periode omdat ik zoveel mijlpalen kon afvinken en me met de dag zoveel beter voelde.
• vanaf 5 weken
  Hier werd het juist weer wat lastiger. Ik voel me nu eigenlijk heel goed, maar de zwelling in mijn buik houdt aan. Ik wil weer van alles, en het voelt ook alsof dat kan, maar als ik een dag veel heb gedaan, dan heb ik een pijnlijke, harde buik en kan ik alleen nog maar plat op mijn rug liggen.

Dus, viel het mee?
Nou, ik weet het niet. Er zijn wel heel veel aspecten die me enorm zijn meegevallen.
Maar er zijn ook wel dingen die me tegenvallen.

En ik denk dat ik het resultaat over een halfjaar moet voelen, zien en ervaren om er echt een oordeel over te kunnen geven, haha!