Joehoe, weer een dag in de bakkerij!
Na dag 1 keek ik hier zó naar uit. Een hele dag niks anders doen dan bakken, ik word er gewoon blij van. De reis naar Oisterwijk duurde deze keer trouwens drie uur (heeerlijk…), dus nu snap je waarom ik er altijd de avond ervoor al heen ga 🥲
Voor de duidelijkheid: deze cursus doe ik bij de B’academie van Robèrt en betaal ik gewoon zelf 🙂
Een chaotische dag (die eigenlijk heel logisch is)
Dit vind ik dus eigenlijk altijd het leukste van de hele dag in de bakkerij: hoe het is opgebouwd. We maken alles een beetje door elkaar heen. Het ene onderdeel moet de oven in, het andere moet opstijven in de koelkast of de vriezer, en in de tussentijd ben je alweer met iets anders bezig. Op het moment zelf voelt dat best chaotisch, je staat te smeren en te kneden en denkt ‘waar was ik ook alweer mee bezig?’. Maar het is juist super logisch, want zo hoef je niet te wachten tot iets is afgekoeld. En dan aan het einde van de dag komt ineens alles samen en staat daar een tafel vol lekkers. Heerlijk vind ik dat.
De tompoucen (oké, die gingen even niet zo lekker haha)
Ik ga het gewoon toegeven: mijn tompoucen waren niet mijn beste werk hahaha. Ik had de fondant op de bobbelige kant van het bladerdeeg gedaan in plaats van op de gladde kant. Tja. Dan wordt het dus rommelig, want die fondant volgt gewoon al die bobbels. En de randjes had ik ook niet echt netjes gemaakt haha. De vulling lukte wel heel goed, deels slagroom en deels zwitserse room (dat is banketbakkersroom met slagroom), zó lekker.
Ik merkte dat ik er geïrriteerd van werd, omdat het niet ging zoals ik wilde. Maar toen zei ik tegen mezelf: joh, het is geen hartoperatie. Ik doe dit voor de lol! Volgende keer weet ik het in ieder geval wél: gladde kant boven. Dat ga ik nooit meer verkeerd doen, lesje geleerd.
Petitfours: kleine taartjes met heel veel laagjes
De basis: een plakje marsepein, een metalen vorm, plakken biscuit en daartussen botercreme.
Petitfours zijn van die kleine taartjes die je bij de bakker ziet liggen en waarvan je denkt: hoe krijgen ze dat zó netjes? Nou, met heel veel geduld en precisie dus. Ze zijn opgebouwd uit laagjes biscuit en botercrème, daarna afgewerkt met fondant en als finishing touch een decoratie van chocolade. Het is echt precisiewerk en ik heb wat afgesmeerd die dag, maar wat is het leuk om te zien hoe zo’n strak blokje ineens een echt taartje wordt.
En dan nog even saucijzenbroodjes en appelflappen
Alsof dat nog niet genoeg was maakten we ook saucijzenbroodjes en appelflappen. Ik bedoel, kom je thuis met een doos vol saucijzenbroodjes, wie wordt daar nou niet blij van? Dit zijn van die klassiekers die ik altijd koop en nooit zelf maak, dus het was echt leuk om te zien hoe dat nou gaat.
We gebruikten hiervoor uiteraard zelfgemaakt bladerdeeg. In de vorige lees maakten we dit al deels en toerden we het deeg twee keer (een toer is in bladerdeegtermen dat je eigenlijk twee keer je deeg ‘vouwt en rolt’) en daarna ging het de vriezer in. Deze ochtend gaven we het deeg een laatste toer voor we het verwerkten. HEEL leuk om eens zelf te maken. Moeilijk is het niet, maar wel veel werk. Maar dat proef je dan ook!
Op naar dag 3!
Zoveel gemaakt, zoveel gesmeerd en zoveel geleerd. Ik heb er weer zó van genoten. Op vrijdag 13 november is alweer de laatste dag van Patisserie 2, dus daar lees je natuurlijk ook weer alles over. Ben je benieuwd hoe het allemaal begon? Lees dan ook mijn verslag van Patisserie 1 en dag 1 van Patisserie 2.