Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

Gekke persreis situaties

Al zo’n acht jaar ga ik regelmatig op persreis! Ik vind het te gek dat ik voor mijn werk regelmatig op reis mag en de mooiste plekken mag bezoeken. Door de jaren heen heb ik daardoor al heel wat meegemaakt, óók de meest rare dingen… En die deel ik vandaag met je.

Leestijd

Op deze reis gebeurde niks raars. 😀

Op een tripje met een grote groep gingen we naar stierenvechten, een grote happening in de stad waar we waren. Ik wilde daar niet heen en dat had ik vooraf overlegd. Dat was prima, ik kon gewoon wat anders gaan doen! Toen de groep wegging naar de ‘show’ zei de PR-manager tegen mij dat ze niet naar de show gingen, maar alleen naar de stad. Ik stapte dus in de bus en wat bleek… gingen ze wél naar de show. Uiteraard ben ik niet gegaan, maar ik vroeg me wel af wat deze vrouw precies dacht. Dat ik nu toch wel zou gaan?

Persreizen zijn meestal súperleuk. Maar ik heb eens meegemaakt dat tijdens het laatste diner drie (!) vrouwen aan tafel zaten te huilen. Waarom? De nachten ervoor waren nogal kort, de dagen lang en we hadden de hele dag weinig kunnen eten, het was enorm heet (37 graden) en om tien uur ’s avonds hadden we nog steeds geen maaltijd. Een paar van ons gingen bijna van hun stokje en dat resulteerde in tranen. Het meest opmerkelijke: de begeleiders besteedden er praktisch geen aandacht aan.

 

Ik ging eens naar event waarbij een belangrijk rode loper moment was. Te gek – het was echt mega exclusief en ik vond het een hele ervaring om eens daar op de rode loper te staan. De organisatoren van de reis hadden geregeld dat we jurken aan mochten van een designer. Vooraf had ik dus mijn maten doorgegeven, op de centimeter nauwkeurig. Ik had vooraf nog twee keer gevraagd of het goed zou komen en of ik niet beter zelf een jurk kon regelen: ik heb namelijk nogal eens meegemaakt dat kleding er tijdens shoots en evenementen niet in mijn maat 40 is. Nee, het zou geen probleem zijn. Don’t worry!

Twee uur voor het rodelopermoment kwamen we aan in het atelier van de designer. Ik kreeg vier jurken mee het pashokje in, maar ik zag meteen al dat ik er niet in ging passen. “Just try, it will fit”, zeiden ze. Niet dus. Het paste niet. De assistent van een andere blogger die mee was is uiteindelijk voor me naar een random winkel gerend en heeft een zwarte lange jurk voor me gekocht, zodat ik toch die rode loper op kon. Ik was haar zó dankbaar.

Maar nu komt het mooiste: de designer was boos. De PR-dame die bij deze trip was, kwam naar me toe en gaf me een klein briefje met daarop een hashtag en het Instagram-account van de designer. ‘Hij is nu boos, omdat je wel zijn atelier gebruikt, maar niet zijn jurk draagt. Je moet nu iets over hem posten op Instagram.’ Je begrijpt dat ik dat niet gedaan heb.

Jaren geleden ging ik met een groot merk naar een Europese stad voor een event. Iedereen ging een dag eerder en we bleven ook wat langer zodat we zelf die leuke stad nog even konden verkennen. Supertof! We hadden weinig details over de verblijfplaats, want we werden vanaf het station met taxi’s naar het hotel gebracht. Toen we het adres noemden, zei de chauffeur: ‘Maar dat is een uur rijden! Dat is niet meer deze stad…’ Eenmaal onderweg drukte de chauffeur ons op het hart om ’s avonds niet alleen over straat te gaan omdat het echt een onveilige wijk was. Zaten we daar, in een of ander snelweghotel, ver weg van het centrum… We hebben dus niks van de stad gezien en des te meer van de hotelkamer.

Met Willem was ik op een fantastische individuele reis met een hele lieve gids die ons de omgeving liet zien. Ze bracht ons overal heen en liet ons de mooie plekjes ontdekken. Elke avond nam ze ons mee uit eten, maar ze dronk zóveel! De ene cocktail na de andere werd achterover geslagen en vervolgens bracht ze ons nog met de auto naar ons hotel. Elke avond twijfelde ik of ik er iets van moest zeggen – ik durfde niet…

Mijn blog heette zes jaar lang ‘Miss Lipgloss’ en het gebeurde regelmatig dat ik op reizen door journalisten steevast ‘Miss Lipgloss’ werd genoemd. Ik vroeg na twee dagen dan maar of ze gewoon Cynthia wilden zeggen.

Met een hele groep internationale bloggers en journalisten zat ik op een vliegveld te wachten op onze lange vlucht terug naar huis. ‘Zó fijn he, dat merk X als policy heeft dat iedereen business class vliegt.’ Iedereen ja, behalve ik!

Met Willem was ik op vakantie op Sint Maarten en we gingen vanaf daar naar Sint Eustatius en Saba. Te gek om die kleine eilanden te mogen bezoeken met zo’n klein propellorvliegtuigje. Toen we na een hele vroege vlucht een beetje verkreukeld aankwamen op Sint Eustatius, stond er een fotograaf te wachten en wat bleek: de dag erna stonden we in de krant! En ze hadden mijn paspoortnaam gebruikt: Bea. We hebben er zó om gelachen!

Ook op Sint Eustatius: we gingen de vulkaan beklimmen en na een pittige hike van een paar uur kwamen we erg hongerig terug aan in het dorpje waar we verbleven. We wilden wat eten, maar we ontdekten toen pas dat alle restaurants dicht gingen tussen de middag. Nergens konden we wat te eten krijgen. Ik was inmiddels aardig hangry toen we bij het laatste restaurantje werden weggestuurd – deze meneer zag mijn wanhoop en zei: ‘Wait. I think I still have something in the kitchen and the chef is still here.’ Heeft die man een pizza voor ons geregeld. En die was zo ongelooflijk lekker… Ik zal dat nooit vergeten.

Ik blijf nog even in de Cariben, want ook op Sint Eustatius gebeurde het volgende. We liepen langs de kust naar ons hotel, toen we ineens iemand ‘Willem!’ hoorden roepen. We besteedden er niet zoveel aandacht aan, want niemand kent ons hier. Komt ineens het broertje van een van Willem zijn beste vrienden eraan wandelen. Woonde hij daar een half jaar! En we hadden van elkaar geen idee dat we allebei op dat inieminie eilandje zaten. Wat een toeval!

Tijdens een groepsreis was er een Zweedse journalist mee die het fijn vond om met haar benen wijd te zitten. Met een jurk aan. Zonder onderbroek. Ik heb die reis heel vaak haar intieme delen mogen aanschouwen.

Op een kort tripje reed de PR-manager het groepje journalisten zelf naar allerlei verschillende plekjes. ’s Avonds laat, rond twaalven, reden we op de snelweg. Ik vond haar dashboard al aardig donker ogen, dus ik vroeg aan haar of ze haar lichten wel aanhad. ‘Ja hoor!’ zei ze. Bleek twintig minuten later dat ze toch zonder licht had gereden…

Op een verre reis zat ik samen met een andere blogger uit Engeland te kletsen. ‘Leuk he’ zei ze, ‘dat we hier zo goed voor betaald krijgen.’ Ehhhh. Jij misschien! 😀

Toen ik een week in een grote stad op persreis was, bestelde ik een paar keer roomservice op mijn kamer. Met de gedachte: ik betaal het gewoon zelf. Met het ontbijt (dat in een a la carte restaurant onder het hotel was) liepen de kosten aardig op. Maar dat maakte me niet echt uit: ik kreeg deze vette reis al gesponsord, ik betaal die paar honderd euro gewoon zelf. Bij het afrekenen bleek alles al voldaan te zijn. Wat een verrassing! Daar heb ik de organisatie natuurlijk nog even enorm voor bedankt.

Ik ben méga dankbaar en heel blij dat ik voor mijn werk zoveel fantastische reizen mag maken. Het is niet normaal op hoeveel plekken ik al ben geweest voor mijn blog en wat voor leuke dingen ik daar heb mogen doen! Ik geniet daar echt met volle teugen van. Deze verhalen vind ik óók leuk om eens te delen, want je ziet natuurlijk op mijn blog en social media kanalen alleen de leuke en mooie dingen. Maar deze dingen gebeuren ook – en dat is best leuk om eens aan jou te vertellen.


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.