Colombia reisverslag (& tips) deel 2

Onlangs lazen jullie het eerste gedeelte van het reisverslag over mijn reis door Colombia, vandaag deel 2! Je vindt deel 1 hier als je deze nog door wilt lezen. Deze keer wat meer sensatie, er is je een krokodil en een black out op een berg beloofd, dus die krijg je. Enjoy!

Leestijd

Santa Marta

Vanuit Medellín, waar ik de vorige keer was gebleven met mijn verhaal (dit lees je hier), vliegen we in 1 uur naar Santa Marta. En dan ben je gewoon ineens aan de Caribische kust. WARMTE! IN JANUARI! YES!

Santa Marta is geen bijzondere stad. Wij overnachtten er omdat we de volgende dag weer verder gingen reizen en het zonde vonden om een hele stad over te slaan waar we tóch al waren. Echter zou ik dat een ander niet aanraden. Er is weinig te zien of te beleven. Wel ligt het aan het strand, dus dat is altijd een punt van vermaak.

Ook waren hier ontzettend veel bedelaars, op de één of andere manier meer dan elke andere plek waar we zijn geweest. Ik worstel hier áltijd mee. Eigenlijk wil je aan iedereen geven maar toch kies je er dan maar een paar uit. Een keuze die je baseert op niks eigenlijk. Hoe zielig het er uit ziet? Vreemd hoe dat werkt. Ik voel me er nooit prettig bij om zo door te lopen, maar toch gebeurt het soms wel omdat je onmogelijk aan iedereen iets kunt geven. Hoe doe jij dat?

We verbleven in Casa Mia. Een boutique hotelletje midden in het centrum, een voordelige plek die heel erg leuk ingericht was en alles had wat we nodig hadden op dat moment.

Ik heb geen to do’s voor Santa Marta maar wel twee leuke restauranttips:

  • Lulo. Hier hebben geluncht en we waren verrast door de creatieve smaakcombinaties en mooie opmaak van een simpel broodje. Die creativiteit vind je niet op veel plekken in Colombia, daarom viel het des te meer op. Ook hadden ze erg lekkere sapjes.
  • Ikaro. Hier dronken we de lekkerste cappuccino’s van de gehele reis! We hebben serieus de volgende ochtend een bus later gepakt zodat we nog een keer van deze cappu’s konden genieten. De lunchgerechten zagen er ook heel erg lekker uit maar deze hebben we niet geprobeerd. Je ziet het restaurant en de cappuccino’s op de eerste twee foto’s.

Minca

Vanuit Santa Marta was het maar 45 minuten rijden met de bus naar onze volgende bestemming; Minca. We lazen hier lovende verhalen over maar op de een of andere manier sprak het ons toch niet zo heel erg aan. Uit angst om iets geweldigs te missen besloten we wel te gaan, maar te beginnen met één nachtje. Elke blog die ik las ging over een specifiek hostel, Casa Elemento. Een hostel met een gigantische hangmat waarbij je over de jungle uitkijkt. Dit hostel was vol, maar ook moest je nog een uur de berg op met een motor als je er wilde komen. Vervolgens zat je daar dan een beetje ‘vast’ voor ons gevoel omdat je niet zomaar even naar een restaurant kunt. Dit was maar een inschatting van onze kant, want ondertussen heb ik er nog geen slecht verhaal over gelezen.

We verbleven dus in een ander hostel, dat prima was, en wel op loopafstand van het centrum. Dat centrum was dus eigenlijk niet echt een centrum te noemen, zo klein was het. Er was dus eigenlijk ook niks te doen, afgezien van wandelen. Dat is dan ook wat we gedaan hebben. We zijn een berg op de gewandeld en bovenop hadden we een prachtig uitzicht! Er hing een schommel en daar moet dan uiteraard even een foto van worden gemaakt. Luuk zag ineens dat er een bijenboerderij was en dat er ook icetea te koop was. Dat leek ons wel wat na die wandeling, maar hadden totaal niet verwacht dat daar nog iets te vinden zou zijn. Daar kwamen we toch ineens bij een Nederlander terecht die al 3 jaar op deze berg woonde en de bijenboerderij managede. Hij was vrijwel zelfvoorzienend, dus het was heel leuk om even rond te kijken hoe hij dat allemaal deed. Heel maf dat we uitgerekend daar deze Nederlandse man tegen kwamen.
Op een bepaald punt keek ik naar beneden en ineens zag ik allemaal bloed op mijn benen. Fuck. Zandvlooien. Ik was nog door geen mug geprikt, en in 2 minuten had ik wel dertig beten. Ik ben er heel sterk vanaf gebleven maar de jeuk was echt intens. Nu ik dit schrijf is het eind februari, 6 weken na de beten, en ik heb nog steeds rode vlekjes waar ze zaten. Bizar toch?

Het enige restaurant waar we hebben gegeten is Lazy Cat, en dat was dan ook verre weg het meest populair.

Tyrona

Vanuit Minca moesten we eerst terug naar Santa Marta, en daar hebben we een bus gepakt naar Tyrona National Park. Een ritje van ongeveer twee uur. We verbleven hier twee nachten. De eerste dag dat we aankwamen zijn we gaan rondkijken, en vast gaan oriënteren waar we de volgende dag moesten starten met onze hiken. De reden dat we hier waren was namelijk die hike door het park. Je kunt ook overnachten in het park, maar dat moet in een hangmat of tentje en daar hadden we echt geen kracht voor. Een daghike was ook prima te doen, in theorie, want bij ons verliep de boel wat anders.

De hike begon rustig. Het was vlak, met af en toe een trapje of wat hoogteverschil. Het regende in de ochtend, waardoor we het ook niet zo warm hadden. We genoten van de omgeving, en liepen lekker door. Op het moment dat we het strand voor het eerst zagen trok de regen nét weg, dus we konden lekker even zwemmen en van de zon genieten. Het strand was ook een soort middelpunt van de hike, iets waar iedereen even een lunchpauze doet en waar je ongeveer op de helft bent. Ik merkte dat ik een beetje misselijk werd, dus ik ben nog even gaan liggen en na een kwartiertje trok dat wel weer weg.

Toen we onze weg verder vervolgenden zag ik ineens een bordje; ‘beware of aligators’. UH BUCKETLIST, kom door met die kroko a.u.b.! En ja hoor, daar lag hij. met z’n bek open te zonnen. 20 meter verderop waren gewoon kindjes aan het spelen op het strand. Bizar! Ik vond het heel cool om in het echt een alligator te mogen zien en vond het ook totaal niet eng.

We hadden besloten niet dezelfde weg terug te gaan maar de iets lastigere terugroute te kiezen, want hoe moeilijk kon het zijn na zo’n easy peasy begin? MOEILIJK DUS. Ik heb hierboven een foto geplaatst van ‘het pad’, dat waren dus een stel grote keien waar je op moest klauteren. Soms met touwen, soms met handen en voeten. Alleen maar de hoogte in. Onderweg troffen we nog twee mannen die met ons samen zijn gaan lopen omdat Luuk de route op zijn telefoon had. We zagen inmiddels ook geen andere mensen meer, blijkbaar ging iedereen dus dezelfde weg terug. Na ongeveer een uur klauteren werd ik toch steeds misselijker, toen duizelig erbij en vervolgens voelde ik eigenlijk alle kracht uit mijn lijf verdwijnen. Ik wilde me niet laten kennen, of onder doen voor die mannen, dus ik heb eigenlijk iets te lang door gepusht. Op het moment dat ik voelde dat ik zo duizelig was dat het niet meer veilig was op die rotsen heb ik Luuk toch maar aan de mouw getrokken. Op dat moment was het eigenlijk ook zo erg dat ik alle kracht verloor en toen viel ik flauw, maar gelukkig kon Luuk me opvangen. Letterlijk. Ik ben nog nooit eerder flauw gevallen maar ik voelde het wel een beetje komen en kon dus vervolgens vrij snel gaan zitten. Al zittend ging ik nog een keer tegen de vlakte en toen moesten we beslissen wat we gingen doen. Doorgaan zou nog 8 kilometer duren, iets wat ik eigenlijk niet kon, en terug was best gevaarlijk omdat ik al duizelig dus van die rotsen af zou moeten. Gelukkig kwam er toen een Colombiaans stel aan dat de ‘terug kant’ op ging en Luuk heeft gevraagd of we met ze mee konden lopen. Dat kon, en ik ben echt stap voor stap met het verstand op nul als een soort zombie achter Luuk aan gestapt. Hij was zo lief, hij vroeg steeds of het wel ging en hield echt goed in de gaten hoe ik liep en hielp me werkelijk van elke steen af. Eenmaal terug op het strand heb ik cola gedronken, vind ik heel erg vies maar ik weet dat het bij misselijkheid kan helpen en ik knapte daar ook wel iets van op. Vooral van de suiker denk ik. De terug weg ben ik wederom gewoon achter Luuk aan gestampt met het idee dat elke stap er eentje dichterbij de uitgang was. Ik was vooral heel misselijk, en niet meer zo duizelig gelukkig. Terug in het hostel heb ik alleen maar geslapen en om de wc heen gehangen. Luuk heeft heel wat narigheid gehoord die nacht, iets wat ik tot op dat punt in onze relatie altijd nog beschaafd had gehouden. Vrouwen poepen niet toch? Ja, alleen glitters had ik hem wijsgemaakt. Ik kan je vertellen, die arme jongen heeft z’n vuurdoop wel gehad die nacht. Alles kwam voorbij. Hij woont nog steeds bij me dus het heeft hem niet af weggejaagd gelukkig haha.

Tyrona was prachtig, maar ook even een lichamelijke uitdaging dus haha. Geen restaurant tips, want ik ben ergens ziek van geworden en ik weet niet precies waar. Als je meer wilt weten over de precieze route in Tyrona dan moet je wederom weer even naar de site van Reisjunk. Later zag ik ook dat zij ook aangeven terug te lopen, en niet verder. Tikje onderschat, want ook als ik niet ziek was geweest dan was het nog een flinke pittige unit van een hike. Toch genoten!

Palomino

De dag na ‘de nacht waar we nooit meer over gesproken mag worden‘ gingen we weer verder. Ik was nog ziek maar daar maakte de locatie ook niks voor uit. We gingen een uurtje met de bus, en kwamen aan in Palomino. Daar moest ik nog een stukje lopen met die backpack op mijn rug door de hitte. Ik was zo blij dat ik zo licht had gepakt, ik had namelijk maar 8 kilo bij me. Goed hè?! Was ik echt trots op. Luuk dacht van te voren dat ik echt alles mee zou willen slepen maar ik had het helemaal zo uitgedacht dat ik dus met een halfvolle backpack op pad kon. Artikel maken over wat ik mee had? Let me know!

Ik wijk weer totaal af van het onderwerp. Palomino. We verbleven in het Primaluna beach hotel. De bedoeling was om een paar dagen even helemaal niks te doen, en dat kwam nu wel goed uit. Ik heb daarom ook maar 1 foto. We zijn beide echt slecht in niks doen en toen ik eenmaal een beetje opknapte hadden we ook mega veel behoefte om weer een stad in te gaan. Het hotel was gehorig, maar het had een heel fijn zwembad, zat aan de hoofdweg bij alle restaurants en dicht aan het strand. Het was daarom ook een fijne keuze! Onze voorkeur, Makao, zat helaas al vol. Deze was ook een stuk duurder, dus wellicht was het ook gewoon goed zo. We hebben er nog wel even cocktails gedronken en dat was heerlijk. In ons eigen hotel kon je heel erg lekker eten, ze waren beroemd voor hun pizza’s, en daar hebben we lekker veel gebruik van gemaakt!

Palomino is een klein dorpje, waar veel hotels en hostels zitten, maar verder eigenlijk weinig te doen is. Je moet hier echt naar toe gaan om even helemaal niks te doen. Aan het strand liggen, aan het zwembad chillen, lezen, Netflixen, maar het lichaam zal niet veel bewegen.

Cartagena

Vanuit Palomino moesten we weer terug naar Santa Marta, en vervolgens pakten we de bus naar Cartagena. Dit heeft ons wel de hele dag gekost. Geen probleem, onderweg is zóveel te zien.

Cartagena bracht voor ons alles wat geweldig is aan Colombia samen. Het is een onwijs kleurrijke stad, met prachtige oude gebouwen waar je je ogen naar uitkijkt. Ook heeft het een heel bruisend nachtleven en vindt je er talloze restaurants en barretjes. De stad ligt aan het strand, en de combinatie van stad en strand maakt me sowieso al heel erg blij. Daar kwam ook nog bij dat we een heel erg fijn hotel hadden dat net was gerenoveerd, met een heel fijn zwembad in een onwijs fijne wijk. We hebben onze laatste dagen gevuld met lekkere lunches, middagen aan het zwembad, allerlei koffie en taart stopjes, een beetje winkelen, en ’s avonds lekkere cocktails en sushi. Perfect!

To do

  • Strand/zwembad
  • Walking tour
  • Chocolade workshop (verwacht er niet teveel van, maar het is geinig om te doen)
  • Eventuele boottrip naar omliggende eilandjes, hier zijn we niet geweest omdat we lekker rustig aan de stad wilden verkennen. Ook waren de trips best prijzig en de meningen hierover verdeeld. Het zou prachtig zijn, maar heel toeristisch. Als ik er nog langer was dan had ik het wel gedaan.
  • Zeiltrip, ook niet gedaan maar hier wél goede verhalen over gehoord.
  • Over de oude stadsmuur lopen en wachten op de zonsondergang

Restaurants

  • Ely – kies wel degene in Bocagrande. Een geweldig leuke, luxe en mooie plek om te ontbijten, lunchen of om lekker een taartje te eten. Ik vond hier de taart het lekkerst van de hele trip, en het interieur was prachtig.
  • Pacha. Hier kun je heel lekkere opgevouwen wraps eten. Ze hebben er eentje met geitenkaas en truffel, veeg mij maar op!
  • Rollis. Dit ziet er uit als de goedkoopste snackbar maar ondertussen is de sushi hier mega goedkoop en ontzettend lekker! Niet voor de gezelligheid dus, maar die zochten we later wel weer op onder het genot van een cocktail.
  • Epoca. Hier drink je lekkere koffietjes en heb je een heerlijke lunch. Het interieur is prachtig en de wifi heel goed als je even wat op wilt zoeken of onder het genot van een theetje even met mams of paps wil videobellen. Ze hadden hier ook hele lekkere thee. Iets wat echt zeldzaam is in Colombia, en het geen wat ik het meest heb gemist.
  • La Taperia. Een inieminie tapasbar, met maar 4 tafels. Als je op tijd bent dan kun je er wel terecht, maar als je later komt moet je wachten op de plastic stoelen buiten. Ze hebben een beperkt menu, maar als er sangria in het spel is ben ik altijd wel game.
  • Cocktails overal! Overal zijn goede, lekkere cocktails te krijgen. Ik heb er elke avond wel eentje gedronken, had wellicht minder gekund, maar ik heb er intens van genoten!

Vanuit Cartagena vlogen we terug naar Bogotá, waar we nog een hele dag hebben gewinkeld in een groot winkelcentrum. Ik had de hele maand niet gewinkeld en ik besefte me toen ook hoevaak ik eigenlijk wat kocht. Ik had het ook gewoon gemist, erg hè. Vanuit Bogotá vlogen we terug naar Nederland.

Wat een heerlijke reis. Een maand lang met degene zijn waar je intens verliefd op bent, in een land waar je om elke hoek iets nieuws ziet om óók verliefd op te worden. De maand is voorbij gevlogen, en ik heb geen seconde heimwee gehad (sorry familie, ik had namelijk wel heimwee naar hagelslag). Wel vond ik het mentaal heel gezond om even afstand te nemen van alles, zodat je het weer helder ziet. Ik heb ook wel wat beslissingen genomen die mijn dagelijkse gang van zaken aanzienlijk doen veranderen. Wellicht is de maand van Emmy al online gekomen, dan link hem hier en kun je lezen waar ik het over heb. Lichamelijk ben ik mezelf natuurlijk wel tegen gekomen, ik denk dat ik mezelf behoorlijk heb afgezwakt door het laatste jaar op mijn reserves qua energie te teren. Ik ben dankbaar dat ik de keuze had om vier weken weg te gaan zodat ik dit weer op kon bouwen. Bovenal heb ik geleerd dat Luuk en ik een topteam zijn, we hebben geen enkele ergernis of ruzie gehad. In it for the long run <3. 


Emmy Bovenhorst

Beauty is mijn passie en mijn werk, maar lekker eten en mooie reizen maken me bijna net zo blij. Ik ben een beetje prettig gestoord, een gigantische dierenliefhebster, en geobsedeerd door sushi. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint

Gerelateerde artikelen

22 reacties
  1. Lauren

    Zeer mooie foto’s 🙂

  2. Mariska

    Wat een bijzondere reis! Ik zou alsnog super bang zijn voor alligators, haha.

  3. Brigitta

    Het lijkt me prachtig daar! En wat een leuk stel zijn jullie 😉

  4. Letty

    Hi Emmy,

    Is het als vrouw veilig om alleen op pad te gaan in Colombia? Wat een heerlijke foto’s!

  5. Letty

    Hi Emmy,

    Is het veilig genoeg om als vrouw alleen op pad te gaan in Colombia? Ik vind het overigens heerlijke foto’s! en welk hotel zat je in Cartagena?

  6. Saskia

    Wat heerlijk om te lezen 😍

    Reageren
  7. Suuz

    Heerlijk om te lezen weer, ik krijg er helemaal energie van. Al die kleurrijke zonnige plaatjes. Wel superbalen dat je je even zo beroerd hebt gevoeld, maar gelukkig het goed opgelost. En het moet even gezegd: wat ben je toch een ontzettend mooie meid. Die Luuk boft maar (en vergeet daardoor vast wel die nacht waarover niet meer wordt gesproken :))

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Wat lief, dankjewel. Hij doet alsof hij er niks meer van weet dus dat gaat tot nu toe gunstig hahaha.

  8. Rianne

    Heerlijk om te bekijken en te lezen.
    Artikel over het pakken van je backpack, heel graag!

    Reageren
    • Lesley

      Eens! Heerlijk verslag. Ben benieuwd naar je backpack inhoud artikel! En misschien nog wel meer nieuwsgierig naar je aankopen in Bogotá, na een maand niet shoppen 🙂

  9. Anita

    Zo leuk om te lezen! Wil gewoon weer terug naar Colombia, want ik ben niet in Tayrona geweest en in Cartagena was toen gewoon té heet om overdag op pad te kunnen gaan helaas. Maar het is zo’n prachtig land <3

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Ja het kan behoorlijk oplopen daar! Goed excuus om terug te gaan 🙂

  10. Dionne

    Oh wauw! Wat is het ontzettende kleurrijk. Ik hou ervan. Zo mooi. Het is zo leuk om nieuwe plekken te ontdekken!

    Reageren
  11. rachel

    weer een super verslag emmy 😀

    Reageren
  12. Nathalie

    Superleuk verslag. Ben alleen erg benieuwd naar de naam van het hotel waar jullie in Cartagena in verbleven.

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Vergeten te vermelden! Het was hotel Barlovento 🙂

  13. Anne

    Mooi verslag weer en heerlijke kleurrijke foto’s! En altijd heftig, de eerste keer dat je partner merkt dat je ook maar eens mens bent inclusief ‘lichamelijke processen’! Ik zie daar altijd heeeeeeel erg tegenop 🙈

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Hahaha ja waardeloos. Je weet dat het nergens op slaat en toch maak je je er druk om.

  14. Alida

    Mooi reisverslag en de foto’s zijn ook erg leuk! Het maakt dat ik zin krijg in de zomer!

    Reageren
  15. Luus

    Ja graag: traveling light blog!

    Reageren
  16. Kimberley

    Wat een mooie reis! Heerlijk om de natuur in een ander land te ontdekken.

    Ik ben wel benieuwd naar wat je mee had in je backpack! 8kg vind ik echt knap!

    Reageren
  17. Tineke

    Wat een mooi een uitgebreid verslag, mensen die hier ooit naartoe gaan hebben hier vast iets aan!
    Liefs

    Reageren