Vijf dingen die ík heel irritant vind

Als er iets is waar ik echt van ga koken, dan is het wel techniek dat niet meewerkt.
Een tweede beeldscherm dat weigert mee te werken. Een muis die niet gevonden wil worden. Foto’s die niet fatsoenlijk overgezet kunnen worden. Een internet hapering waardoor ik wegval in een online meeting. Met wel de allerergste: nét lekker op de bank willen ploffen met een kopje thee en een goede serie en dan werkt de hele duvelse bende niet. Het gebeurt allemaal niet vaak, maar áls het gebeurt dan ben ik echt in staat om de hele boel uit het raam te mieteren.

Nou komt er een hele onpopulaire mening haha.
Ik heb heel lang zelf een hond gehad. Een Jack Russeltje. Ik liet haar regelmatig loslopen en was dan vooral bezig met de veiligheid van míjn hond. Als ze ruzie zou krijgen met een andere hond dan was in mijn hoofd de schade niet zo groot gezien Jill zo klein was. Maar goed, ook niet helemaal fair vind ik nu achteraf.

Let wel, ik vind honden hartstikke leuk hè. Mijn moeder heeft een hondje en mijn zus heeft net een pup. Helemaal gek mee. Maar ik blijf er altijd bij als ik met Novae ben en gelukkig staan mijn moeder en zus hier ook zo in.
Maar vreemde, grote honden… Nu ik een kind heb kijk ik hier ZO anders naar. Ik wordt echt geïrriteerd van mensen met honden die ze los laten lopen op plekken waar dat niet mag. En dat mag eigenlijk bijna nergens. Dan met name vind ik dit bij grote honden, omdat ik dat ook echt gevaarlijk vind met een klein kind of baby. Ik sta er echt versteld van nu, hoe makkelijk mensen zijn als zij de hond los hebben lopen en die hond loopt richting kinderwagen. Ik ga er dan echt voorstaan, en met die lichaamshouding zien de meeste baasjes dan ook wel dat ik er niet van gediend ben. Dan vinden ze mij over het algemeen een zeikwijf volgens mij, maar dat is dan maar zo. De gevallen in het nieuws waar een hond een baby aanvalt, vind ik toch net nog iets te vaak voorkomen. En eigenlijk denken alle baasjes dat hun hond het niet doet. Tot het wel een keer gebeurt. Wat ik de hond niet aanreken, want een hond blijft een dier en daar zit gewoon altijd een bepaalde mate van onvoorspelbaarheid in en een kind kan rare fratsen uithalen waar een hond van schrikt. Uiteraard is het allemaal maar een kleine kans, en het helpt ook niet dat ik als kind in mijn gezicht gebeten ben door een hond (een dwergpoedel dus was ook nog te overzien), maar als ik andere moeders spreek dan merk ik dat toch de veel zich hetzelfde voelen hierover.

Dat gezegd, vind ik het voor de hondjes natuurlijk ook fijn dat ze lekker los kunnen rennen. In het bos, of op een groot veld. Maar je Duitse Herder hoeft van mij niet in het stadscentrum los te lopen. Toch?

Ik zeg bewust de rook van rokende mensen, want ik vind rokende mensen natuurlijk niet allemaal irritant en stom. De rook vind ik wél irritant en stom. Ik vind het echt heel vervelend dat je op terrassen bijvoorbeeld nog mag roken. Ik ben heel gevoelig voor geuren, ik ruik ook heel goed, dus ik pik dat gelijk op. Ik heb er ook echt oprecht een lichamelijke reactie van en kan er ook echt wel misselijk van worden. Als ik achter iemand loop die rookt, dan neem ik ook mijn afstand of haal ik in. Zo zijn er nog wel meer situaties dat je er zelf afstand van kan nemen, maar op een terras kan dat helaas vaak niet. Mijn eigen vader rookt al mijn hele leven, en heeft vroeger ook gewoon in huis gerookt. Ik vind het zo’n enorm bizar idee dat ik daar gewoon elke dag bij in huis was. Ik moet dan als kind toch ook naar rook hebben geroken? Of was dat toen toch nog wel wat normaler? Ik weet wel dat ik door het meeroken, oorproblemen heb als volwassene. De KNO arts vertelde mij heel duidelijk dat dit echt iets is wat ze vaak zien bij mensen die als kind hebben meegerookt.

Nou lijkt mijn vader hier een grote boeman, zo bedoel ik het niet en hij houdt er inmiddels ook goed rekening hiermee, maar ja… het verleden kun je niet terug draaien.

Een gesprek met iemand voeren, wat eigenlijk meer op een interview lijkt dan een gesprek. Soms tref je van die mensen die gewoon niet in staat zijn om ook eens een vraag terug te stellen of ook geïnteresseerd te zijn in jou. Dat kan dan natuurlijk ook liggen aan de mate waarop ik interessant ben (voor hun dus niet haha), maar het maakt het niet echt een leuk gesprek. Als dat ook zo terug blijft komen en iemand lult alleen maar over zichzelf, dan kun je ook gewoon geen band opbouwen met iemand.

Tegelijkertijd vind ik het ook vervelend als ik me heel kwetsbaar op stel maar dat niet terug krijg van iemand. Natuurlijk kan ik niet oordelen of iemand zich fijn genoeg voelt en zit daar ook altijd wel meer achter. Maar, soms zijn mensen zo alleen maar bezig met zichzelf fortuinlijk over laten komen en dan zit ik daar met mijn zelfspot mezelf helemaal kapot te maken. Ja, hallo, vertel me gewoon even wat kuts over jezelf en dan hebben we een band haha.

Hier kan ik kort over zijn. Ik haat rommel. Dingen moeten een plek hebben haha. Ik functioneer niet lekker als het rommelig om me heen is, dus dan zorg ik eerst dat dat weer netjes is. Rommel in mijn huis is rommel in mijn hoofd.

Nou, vind je me al een zuur wijf? Hoop het niet haha!