De jaren dat ik elke dag twee blogposts online zette

Het ging niet in één klap, hoor. Er kwamen gewoon langzaam steeds meer bezoekers, en op een gegeven moment stuurde iemand (Chantal!) mij een berichtje met de vraag of ze mijn website mocht bouwen. Een echte WordPress-site, zodat het er allemaal wat professioneler uitzag.

En zo had ik ineens misslipgloss.nl. Met mijn eigen domeinnaam en alles, en ik weet nog precies hoe trots ik daarop was. Ik vond het fantastisch en nam het super serieus. Ook omdat ik er steeds een beetje meer geld mee ging verdienen en ik steeds vaker in tijdschriften stond. Wat een gekke tijd was dat, dat mijn blog steeds populairder werd.

Vanaf dat moment ging het harder, en toen ik negentien was stopte ik met mijn studie Journalistiek. Ik zat in het tweede jaar toen ik dat besloot.

Dat klinkt heftiger dan het voelde, want ik had toen al door dat ik met mijn blog eigenlijk al fulltime verdiende. En het ding dat ik met die opleiding wilde bereiken, beautyredacteur worden bij een vrouwenblad, dat wás ik eigenlijk al aan het doen. Alleen dan bij mijn eigen online vrouwenblad. Ik dacht gewoon: die studie kan ik altijd nog afmaken, maar deze kans komt niet nog een keer langs. Ik ging natuurlijk niet over één nacht ijs met die keuze. Ik heb eerst ook nog overwogen om de opleiding deeltijd af te gaan maken, maar toen puntje bij paaltje kwam realiseerde ik me dat dat waarschijnlijk veel te veel zou zijn. Én fulltime bloggen en mijn bedrijf runnen én parttime studeren.

Na veel overleggen thuis met mijn ouders, maar ook op school met mijn studieloopbaanbegeleider, maakte ik de keuze. Dus ik besloot: ik stop voor nu. Ik kan het nog afmaken, en zo niet, dan niet.

Toen ik het fulltime ging doen kwamen er zo’n dertigduizend mensen per dag op mijn blog, en ik vond dus dat daar meer content bij hoorde. Dus ging ik elke dag twee posts plaatsen.

En dat waren meestal geen korte stukjes. Het waren vaak uitgebreide blogs, want ik deed vooral heel veel reviews en ik testte werkelijk ALLES wat merken me opstuurden. Swatches van een nieuwe Dior-collectie, een review van een nieuw Catrice-oogschaduwpalette, swatches van volledige nieuwe nagellakcollecties en daartussendoor steeds vaker een persoonlijke post of een reisverslag. Daarnaast maakte ik ook nog regelmatig YouTube-video’s: weekvlogs, dagvlogs, verslagen van reizen en events.

Dat heb ik zo’n zeven jaar volgehouden voordat ik het langzaam ging terugschroeven. Het was een hele productie om dat allemaal alleen te doen en ik werkte ook graag vooruit zodat ik altijd wat online kon zetten, ook als ik vakantie had of eens een dag vrij was of weer de hele dag in Amsterdam was voor events.

In diezelfde tijd begon het hele uitnodigingencircuit. Wij werden als beautybloggers steeds vaker gevraagd voor PR-events in Amsterdam, en wij waren toen echt maar met een handjevol in Nederland. Mascha, Serena, Vera, Debbie en ik, zo ongeveer.

Zo’n merk lanceerde dan een nieuwe lijn of product en organiseerde daar een perslunch omheen, of een borrel, of gewoon een feestje. En dat was altijd op de mooiste plekken, en je ging met een tas vol producten naar huis. Er waren dan ook beautyredacteuren van de grote bladen: Elle, Cosmopolitan, Marie Claire. Daar keek ik zó tegenop. Ik was achttien, negentien, twintig. Ik vond dat allemaal ontzettend spannend. Alleen met de trein naar Amsterdam reizen, de weg vinden naar die eventlocaties, en daar als tiener tussen al die ‘grote namen’ staan. Ik probeerde cool te doen, maar de eerste keren vond ik dat echt ontzettend spannend.  Gelukkig was ik vaak niet alleen en leerde ik al snel andere beautybloggers kennen.

Maar goed. Wat van buiten leek op een meisje dat geweldige producten kreeg en naar coole feestjes ging, was van binnen dus gewoon een productiebedrijfje met één werknemer die alles vooral nog aan het uitvogelen was.

Want die twee posts per dag waren niet mijn enige taak. Ik testte alles zelf, en dat kost tijd. Ik fotografeerde alles zelf. Ik schreef alles zelf. Ik ging naar die events. Ik had een bedrijf, dus ik deed ook nog mijn eigen administratie. Ik kreeg steeds vaker betaalde opdrachten, die toen nog advertorials heetten, en die content moest óók gemaakt worden. Ik zat vanaf mijn achttiende bij een agency die mij aan adverteerders koppelde, dus daar had ik regelmatig meetings mee.

En ondertussen moest ik als meisje van negentien nog gewoon leren hoe dat allemaal werkte, want ik had het nog nooit gedaan en er was niemand die het me kon uitleggen. Ik navigeerde me een weg door het ondernemerschap, en tegelijkertijd een weg door onzekerheden, spanning, werkdruk, productiviteit (want hoe pak je dit eigenlijk allemaal aan, werktechnisch?), mijn eigen stem ontwikkelen en alle negativiteit die daar ook regelmatig online bij kwam kijken. Als ik terugkijk, realiseer ik me wel hoe moeilijk ik dat heb gevonden, maar ook hoe ontzettend tof het is dat ik dit allemaal mee heb mogen maken. Ik heb er veel van geleerd én ook zo enorm van genoten! Wat een avonturen heb ik meegemaakt in die tijd, haha. Dingen waar ik nog graag over vertel. Het voelt echt als een ander leven, die tijd.

Op Cynthia.nl publiceer ik tegenwoordig vijf keer per week, en het is ook allang niet meer mijn fulltime werk. Ook heb ik al jaren hulp in de vorm van Emmy! Eerlijk gezegd verdien ik met mijn blog nauwelijks nog geld, en dat vind ik prima. Ik doe het omdat ik het leuk vind, en dat is wonderlijk genoeg precies waar het twintig jaar geleden ook mee begon. Een beetje terug naar de basis dus. (Naast dit blog run ik Structuurjunkie met de planners en online en offline training, Met Cynthia op Reis met mijn retreats en ik doe nog wat andere dingetjes die ik leuk vind).

Over hoe ik in die jaren nou precies mijn geld verdiende, wat ik ermee deed, en hoe het écht was om als blogger tussen die schrijvende pers te staan die ons in het begin echt nog niet met open armen ontving: dat schrijf ik allemaal op in het ebook dat later dit jaar uitkomt. Wil je het weten wanneer het er is? Laat dan hier even je mailadres achter.
Uiteraard komen er ook nog meer updates in deze blogserie over 20 jaar bloggen.