Zoals je misschien wel weet, hebben we behoorlijk wat meegemaakt op dit vlak voordat Novae geboren werd en toen zij er eenmaal was had ik ook echt even de tijd nodig om daar van bij te komen. Een kind krijgen is op zich al een identiteitsshift en ik vond het eerste jaar ook best wel zwaar. Ik maakte me snel zorgen en legde veel gewicht op bepaalde zaken die vervolgens erg op het genieten drukten. Achteraf niet zo heel gek, na alles wat we hebben meegemaakt ga je overal gewoon minder zorgeloos in.
Bovendien kreeg het rouwen voor Lovis ook weer een andere plek. Onze kinderwens was vervuld met Novae, maar het verdriet om het verlies vul je natuurlijk niet op. Het kreeg een nieuwe lading, want nu konden we nog iets duidelijker visualiseren wat ‘geweest had kunnen zijn’.
Ik had even ademruimte nodig, ik voelde totaal geen behoefte om gelijk weer in een kinderwenssituatie te springen. Ik voelde sowieso al gelijk wat meer voor een wat ‘groter’ leeftijdsverschil, en misschien had ik nog wel langer gewacht als ik jonger was geweest. Niet omdat ik geen tweede (derde <3) kindje wil, want die wens heb ik altijd gehad. Maar omdat dat gewoon goed voelde en passend bij ons en bij Novae. Omdat de periode voordat Novae kwam zo heftig was, wilde ik denk ik daar ook gewoon niet naar terug. Ik wilde me niet meer zo voelen als toen.
Gelukkig is dat ook niet gebeurd, want we waren al ouders. Novae maakte ons dat gezin waar we naar verlangden en eigenlijk waren we al volmaakt gelukkig. Dat is een heel ander uitgangspunt om voor een tweede kindje te gaan.
Zoals je je misschien kan herinneren was de kans dat wat er met Lovis gebeurd is zich herhaalde, aanwezig. Dat maakte de sprong doodeng. Daarnaast is een zwangerschap bij ons blijkbaar niet heel moeilijk te realiseren, maar zwanger blijven is een tweede.
Voor deze zwangerschap ging het twee keer mis.
Uiteindelijk is dit mijn negende zwangerschap, wordt dit mijn derde bevalling en straks ons tweede kindje. En ja, ergens ook ons derde kindje, maar als ik dat altijd zo benoem moet ik mezelf constant uitleggen, en daar heb ik niet altijd behoefte aan. In ons hart zijn we straks met z’n vijven, en dat is genoeg.
Tijdens controles en ook de extra onderzoeken wordt het je best vaak gevraagd, hoeveelste zwangerschap dit is. Als ik dat moet benoemen, dat dit mijn negende zwangerschap is, dan slik ik daar zelf ook wel even van. Toch heb ik het gevoel dat we dit allemaal best een plek hebben kunnen geven, maar ik weet niet of ik zelf precies overzie welke littekens dit heeft gegeven. Voor nu overheerst vooral dankbaarheid en blijdschap, en mag de rest even naar de achtergrond. Dat is goed zo.
Soms denk ik: wat hebben we eigenlijk veel gedragen in de afgelopen jaren. Verdriet, hoop, spanning, verlies en nieuw geluk. En toch groeide daar altijd weer liefde doorheen.
We zagen het nu ook maar halte voor halte. Zwanger worden was één, een eerste echo met een kloppend hartje twee, en dan moesten we de extra onderzoeken nog overleven én natuurlijk de reguliere onderzoeken en controles. Op het punt van al die onderzoeken was ik al ZO zwanger. We hebben dit volledig bij onszelf gehouden, gewoon om onszelf ook een beetje te beschermen en om het klein voor onszelf te houden. Maar, elke week dat je verder bent, is het minder klein. Letterlijk en figuurlijk. Elke week dat je verder bent is een feestje om te vieren maar is er meer om te verliezen.
Doodseng.
Misschien is dat ook wel wat verlies met je doet. Dat vreugde nooit meer helemaal zorgeloos voelt, maar daardoor juist des te waardevoller wordt. Dat je leert om dankbaarheid en angst tegelijk vast te houden. En dat liefde, dromen en vertrouwen uiteindelijk tóch groter blijken dan de spanning die erbij hoort.
Godzijdank kwam het verlossende telefoontje op dezelfde dag als dat wij een hele mooie termijnecho kregen. Een paar dagen later volgde ook een goede NIPT-uitslag en even daarna ook een prachtige dertienwekenecho. We made it this far!
En zoals iedere verloskundige, arts en echoscopist ons nu op het hart drukt; we mogen nu echt vertrouwen hebben in de toekomst. Er gaat echt meer goed dan mis en Novae is daar het bewijs van. Wellicht ziet vertrouwen er voor ons anders uit dan vroeger. Minder vanzelfsprekend, maar daardoor ook bewuster gekozen.
Maar MAN! Nog een dochter, wat een prachtige zegen! Wat een geweldig mooie verantwoordelijkheid om twee vrouwen in deze wereld op te mogen voeden. Eind oktober worden we nóg een keer ouders en Novae wordt grote zus.
We hebben het Novae verteld op de dag dat we het ook de familie gingen vertellen en eigenlijk was ze gelijk heel erg blij. Ze snapt het ook onwijs goed en is nu al een hele lieve grote zus. Ze geeft mijn buik kusjes en heeft al mooie knuffeltjes voor haar zusje, die zij baby Lala noemt, uitgezocht. Ze heeft het heel vaak over haar en biedt uit het niets aan om speelgoed of speentjes aan baby Lala af te staan (wat natuurlijk niet hoeft haha). Ze betrekt haar nu al heel actief bij het gezin en dat vind ik heel knap en bijzonder van haar.
We hebben er zin in, ook al vind ik het ook hartstikke spannend natuurlijk. Nog een keer de slapeloze nachten, talloze dutjes en borstvoedingen. Maar ook nog een keer zo’n geweldig mensje in ons gezin mogen ontvangen, nog een keer al die knuffels, eerste woordjes, lachjes en liefde. Ik denk toch dat we er dit keer wat relaxter in kunnen staan en ik hoop dat ik daarmee ook wat beter mag genieten.
Fijn dat jullie het nu ook weten lieve lezers, dat maakt het compleet 🙂