Wat doet social media met mij?

In dit artikel neem ik je mee in mijn gedachten over social media, mijn geschiedenis op social media en hoe ik denk dat het mij wel of niet beïnvloed.

Leestijd

Ik kan me nog herinneren dat mensen zeiden: ‘ik ga over op Facebook, dat is nieuw en Amerikaans en veel hipper dan Hyves’. Ik kan me ook nog herinneren dat ik dacht ‘maar niemand zit nog op Facebook wat hebben we er dan aan?’ Maar ondertussen wist ik niet hoe snel ik een profiel aan moest maken.
Daarvoor had ik ook nog CU2. Een soort webpagina die je, als je handig was, zelf met codes mooier en cooler kon maken. Als je niet zo handig was, zoals ik, dan vulde je eigenlijk gewoon een vragenlijstje in. Dat was dan je uiting naar de buitenwereld. Myspace was ook nog een ding en MSN is natuurlijk een fenomeen geweest.

Mijn generatie bouwde die communities online en is denk ik de eerste die vrij vroeg in aanraking kwam hiermee. Onze ouders hebben geen kans gekregen om na te denken of ze ons hier tegen moesten beschermen, we deden het al. Wij wisten hoe het moest, we moesten hen het uitleggen en wij zijn nu degene met de handen in het haar over hoe we onze kinderen beschermen hier tegen. Het was er al en onze ouders deden later pas mee. Langzaam begon die generatie te zien wat onze generatie deed. Twitter en Instagram kwamen en iedereen vond het gelijk leuk (pun intended). Facebook schoof langzamerhand richting de moeders en tante’s en op Instagram werd alles weer vrij spel.

Inmiddels houd IK het niet meer bij. Snapchat, Tiktok, Clubhouse, ik ben er niet eens aan begonnen. Facebook heb ik nog wel maar gebruik ik niet actief en ergens zwerft er nog een Twitteraccount van mij rond maar ik heb geen idee waar. Instagram is mijn social media of choice en zelfs daar kan ik soms de ontwikkelingen niet meer bijbenen. Ik zou het wel kunnen uiteraard, maar ik wíl het niet bijbenen. Ik heb er gewoon echt geen zin in.

De ‘Tiktok generatie’ is inmiddels een woord en waarschijnlijk ben ik in termen van die generatie een demente dino. Stokoud en geen flauw idee waar het over gaat. Maar ondanks dat ik er geen zin in heb, heb ik ook fomo. Mis ik niet wat, daar op dat Snapchat en Tiktok? Moet ik niet nu snel aanhaken op Clubhouse nu het nog vers is? Ontzeg ik mezelf een ontwikkeling door niet te onderzoeken wat er gaande is daar? Of doe ik mezelf een plezier door het niet te doen? Kan ik wel meepraten met de rest van de wereld? Is er überhaupt nog leven zonder social media, doe je dan wel echt mee?

Het antwoord is natuurlijk; ja natuurlijk wel, maar soms beangstigt het me wel. Het is een beetje intimiderend, voor mij althans. Online aanwezigheid is niet hetzelfde als fysieke aanwezigheid maar we verwarren het wel. Voor elkaar, met elkaar en door elkaar. We zijn er voor een ander met een like en een comment maar zijn we er ook echt? Vereenzamen we hierdoor meer of helpt het juist tegen eenzaamheid? Voor iedereen zal dit anders zijn en ik denk dat beide gebeurt. Het heeft mooie kanten en slechte kanten. Voor mij persoonlijk heeft het veel positiviteit gebracht, Instagram in ieder geval.

Toen het begon weet ik nog dat het draaide om fotografie. Niet om selfies zo zeer, maar om mooie plaatjes die je van andere zaken maakte. Voor dit artikel graaf ik echt alleen in mijn eigen herinnering en ervaring en zoek ik niks op over waarom Instagram echt gestart is ooit want dat doet er voor mij niet toe. Dit is wat het nu is en ik reflecteer op hoe ik daar in mee ging. Misschien hadden ze wel voor ogen wat het nu is? Maar ik denk niet dat iemand dit had kunnen voorspellen.

Ik ging daar in mee, maakte foto’s van dingen in huis die ik leuk vond. Er kwam een punt waarop ik blogs ontdekte. Vrij laat denk ik eigenlijk hoor, maar in korte tijd haalde ik mijn informatie in en las ik veel bij. Ik las me suf over beauty, make-up en ik keek op Youtube naar de tutorials die ik kon vinden. Voor mij was het voor het eerst dat ik eerlijke informatie kreeg van mensen die er meer van wisten dan ik zelf. Mensen die de tijd namen om iets uit te leggen en ook elk detail. Dit is ook hoe ik in contact kwam met Cynthia maar dat verhaal kennen jullie wel.

Ik begon in 2013 met het posten van make-up looks die ik maakte, en vrij snel kreeg ik volgers en begon ik ook te bloggen. Voor mezelf, voor misslipgloss.nl destijds. Uiteindelijk doe ik het werk dat ik voor Cynthia.nl doe, doordat ik destijds op Instagram mezelf zichtbaar had gemaakt. Dat is toch wel een hele mooie gain, want ik schrijf al zeven jaar voor Cynthia en als ik het niet leuk vond was ik daar natuurlijk al lang mee gestopt. Ik vind het nog steeds heel erg leuk!

Groei is op Instagram voor mij nooit een doel geweest. In het begin wel een beetje, toen ik die make-up looks postte, maar toen ik eenmaal stopte met bloggen voor mezelf zag ik geen noodzaak in het professionaliseren van mijn account en zo is het nog steeds. Het afgelopen jaar zijn er dingen gebeurt waarin ik hele duidelijke shifts zag in volgers en engagement.

Toen ik stopte met bloggen voor mezelf gingen veel internationale volgers weg. Dat dook naar beneden, en nog verder toen ik op een gegeven moment ook in het Nederlands begon te schrijven op Instagram in plaats van Engels.
Er kwamen Nederlandse volgers voor terug, Cynthia.nl/misslipgloss.nl volgers die mij op Instagram wisten te vinden.
Toen ik mij verloofde gingen er heel veel volgers weg. Of dat dan mensen waren met een ‘love interest’? Geen idee! Toen ik trouwde gingen er nog meer mensen weg. Toen ik daarna postte dat ik zwanger was kwamen er ineens veel mensen weer bij en toen ik postte dat ik Lovis verloren was kwamen ook weer meer mensen bij.

Ik vond het heel erg fijn dat ik zo ontzettend veel liefde kreeg van zo’n online community. Ik denk ook echt dat dat me heeft geholpen in het proces. Het voelt heel erg hartverwarmend als mensen die je niet kent, zo kenbaar maken dat ze met je meeleven en aan je denken. Al die positieve energie die mijn kant op werd gestuurd, dat moet toch iets gedaan hebben denk ik dan. Ook had ik heel erg veel aan de verhalen van herkenning, mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Ik heb zoveel DM’s gekregen van vrouwen waar ik een gesprek mee heb gevoerd en waardoor ik ook weer hoop kreeg voor de toekomst. En zo denk ik dat ook zij iets aan ons gesprek hadden soms, vrouwen die herkenning zagen in mijn verhaal en daarom bij mij ook iets positiefs haalden, naast het brengen.

Ik wil mijn Instagram daarom ook positief houden. Het delen van mijn kwetsbaarheid heeft mij beloond in het verleden en daardoor zal ik dat blijven doen. Maar, wel op mijn manier. Zoals ik dat altijd heb gedaan. Niet commercieel en niet met een zakelijk doel. Gewoon een privé doel van een fijn gevoel geven en ophalen. Niet focussen op iets maar gewoon delen. Delen zoals iets is.

Deze heeft obviously wel een filter

En dan, na al dit gelul, brengt het me naar wat het met me doet nu. Instagram vandaag de dag. Ik scroll meerdere keren per dag en dit doet natuurlijk wat met je, afhankelijk van wie je volgt. Daarmee heb je het natuurlijk ook zelf in de hand. Fitness grammers vind ik soms inspirerend en ik vind het leuk om nieuwe oefeningen te ontdekken. Maar, je krijgt daardoor ook een vertekend zelfbeeld. Ondanks dat ik verstandelijk weet dat het hun beroep is om topsport te beoefenen, want dat is het, laat ik mezelf er toch tot verleiden om dat plaatje in een zwak moment als referentiekader naar mezelf te gebruiken.

En zo gaat het ook op andere vlakken. Je kunt het gewoon niet 100% uitzetten dat je je laat beïnvloeden en je moet zelf heel goed na blijven denken. Dat ‘zij’ niet wakker wordt met dat haar maar dat ze daarvoor al de krultang erin heeft gehad. Dat ‘zij’ even snel wat make-up op heeft gedaan voor die post-birth post of dat ‘zij’ op gezette tijden heel minimaal eet om altijd een blokjes buik te hebben. Dat ‘zij’ elke dag nieuwe kleding gratis op gestuurd krijgt, dat ‘zij’ doet alsof haar bedrijf geweldig loopt en dat het lijkt alsof de kinderen van een ander nooit rommel maken of krijsen. Het lijkt alsof iedereen die op Instagram post elke dag gelukkig is. Zo is het natuurlijk niet, dat weet jij, dat weet ik en dat weet iedereen. Maar toch, toch kan het gaan knagen. Toch kun je jezelf laten verleiden tot negatieve gedachtes naar jezelf.

Het is ook niet altijd erg, dat social media grip op je heeft. Zo wordt je je ook bewuster van maatschappelijke problemen en zijn we als maatschappij misschien meer ‘woke’ dan zonder social media. Je laten inspireren tot een nieuwe outfit of hoe je iets combineert in huis is ook niet erg, maar leuk. Die invloed dat je ook ineens gek bent op lila omdat je het gewoon veel voorbij ziet komen, dat is niet erg. Vind ik althans.

Ik volg dan ook mensen en accounts waar ik blij van word. Mensen met een fijne boodschap, mensen waar ik me in herken of mensen die me inspireren. Zo ook accounts met mooie plaatjes, kleuren of interieurs. Accounts waar ik druk door voel, waar negativiteit wordt verspreid of waar ik een gevoel van ergernis bij krijg ontvolg ik gelijk.

Hoe je voorkomt dat het toch altijd ook iets van negatieve grip op je heeft, daar heb ik vandaag geen antwoord op helaas. Voor mijzelf geldt dat ik dit vaak hardop tegen mezelf ook blijf zeggen. Dat ik mezelf aanspreek als het scrollen teveel wordt en dat ik zelf echte dingen blijf posten. Niet altijd een filter, niet altijd een goed verhaal, maar eerlijk vertellen hoe een ervaring was. Foto’s die fijn zijn om te zien qua kleur of sfeer. Af en toe een filter maar nooit zodat ik iemand anders lijk. Niet posten met een bepaalde regelmaat omdat het weer moet maar posten als ik ook echt iets te zeggen heb. En dit allemaal dan weer niet omdat dit is wat een ander wil horen, maar omdat ik er zelf op die manier het meest blij van word.


Emmy Bovenhorst

Een beetje prettig gestoord, een gigantische dierenliefhebster, en geobsedeerd door sushi. Dat omschrijft mij goed! Verder ben ik GEK op lekker eten en iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint