Veertje verloor destijds haar hond Manuel, die ze Maan noemde. Maan ging voor een routineafspraak naar de dierenarts en overleed daar compleet onverwachts. Die enorme rouw, want dat is het verliezen van een huisdier, viel haar enorm op haar dak. Ze merkte dat er weinig over te lezen was en dat ze zocht naar iets fysieks.
Dat gaf haar uiteindelijk het idee om hier iets mee te doen, om een platform te creëren waar je terecht kan om dingen te lezen en herkenning te voelen, maar ook om iets fysieks te kunnen doen.
Het verliezen van een huisdier is iets heel geks. Je verliest een onderdeel van je gezin, een onderdeel dat áltijd thuis is en die je meestal vaker ziet dan wie dan ook. Vaak ook vaker dan je partner want een huisdier is er gewoon áltijd. Het gaat zo bij je leven horen, dat het een heel intense gebeurtenis is als je het dier verliest. Het verandert je dagelijkse gang van zaken en daardoor rammelt alles. Bovendien is er vervolgens ook minder aandacht voor. Er is geen standaard afhandeling, er is geen afwikkeling en veel mensen om je heen begrijpen het ook niet zo goed. Dat kan zo’n proces ook heel eenzaam maken.
Ik ervoer dat destijds zelf ook. Ik had hondje Jill, die oud en op was. Ik moest haar laten inslapen en het verdriet dat ik toen voelde was echt pure rouw. En rouw is rouw. Ik denk dat het proces wel anders is bij het verliezen van een mens, die rouw omvat denk ik meer stappen en fases. Maar of het nou een dier of een mens is, het voelen en verwerken van rouw doet iedereen op z’n eigen manier en het is fijn dat je dan herkenning voelt en dat er iets tastbaars is als je daar behoefte aan hebt.
Een paar jaar geleden merkte ik het ook bij mijn zus en zwager. Zij verloren hond Joep. Joep was zo verweven in hun leven, in hun relatie, in hun manier van leven dat het verliezen echt een gigantische klap gaf. Daar zag ik weer die rauwe (rouw) pijn en hoe weinig er is om zelf te kunnen doen, maar ook voor een ánder te kunnen doen.
Des te mooi vind ik dat Veertje haar droom heeft waargemaakt om Unfurgettables te starten. Ik vind de naam trouwens geniaal gevonden, maar dat kan ook niet anders als copywriter.
De site bekijk je hier, en onder @unfurgettables kun je het platform ook op Instagram en Facebook vinden.
Wat je bij Unfurgettables vindt zijn verhalen om te lezen, zodat je je begrepen voelt en hopelijk minder alleen. Wat je er ook vindt zijn de troostdoosjes. Dit kun je voor jezelf kopen, maar je kan het ook voor een ander kopen. En dat is ook zó mooi, want als omstander weet je soms ook niet zo goed wat je voor iemand kan doen als iemand zoveel verdriet ervaart. Verdriet wat je zelf misschien ook niet altijd helemaal begrijpt, wat ook logisch is als je het zelf niet hebt meegemaakt.
Na zo’n verlies, of dat nou gelijk is of na een tijdje alsnog, doorloop je vaak een aantal stappen zegt Veertje. In eerste instantie wil je heel erg vasthouden aan het tastbare. Dan is het fijn dat je een soort altaartje kan maken met wat je in het troostdoosje vindt. Je kan een mooie foto in de houder zetten en een kaarsje aansteken als je daar behoefte aan hebt. Eromheen kun je wat spulletjes neerleggen die jou troost geven.
Na een tijdje kom je waarschijnlijk in de fase dat het ook wel voelt alsof het tijd is om wat spulletjes weg te doen. Je wil misschien nog wel wat bewaren, en dan kun je het troostdoosje zelf gebruiken. Het is aan jou of je het troostdoosje daarna nog in het zicht zet, of deze ook opruimt. Het geeft je in ieder geval de mogelijkheid om zelf te kiezen hoe lang jij het nodig hebt om die tastbaarheid om je heen te hebben.
Ik vind het prachtig dat Veertje Unfurgettables heeft neergezet en ik ben ook heel benieuwd om te zien wat er in de toekomst ontstaat rondom het platform. Ik denk oprecht dat heel veel mensen er behoefte aan hebben en daarom vertel ik er hier ook graag over.
Check Unfurgettables op de site hier, of op de socials onder @unfurgettables.