Op je bek: Marijn de Vries

Marijn de Vries (38) is ex-topsporter. En niet zomaar één. Op haar dertigste startte ze een experiment: kun je nog topsporter worden op die leeftijd? Zes jaar lang wielrende ze professioneel op het hoogste niveau.  Welke vier grote fouten maakte Marijn in haar leven en wat leerde ze daarvan?

Leestijd

Marijn is nu samen met Nynke de Jong hoofdredacteur van Pedala magazine, columnist voor cycling.be en Trouw, wieleranalist bij de NOS en geeft ze veel lezingen en clinics en organiseert ze fietsreizen in Spanje met aanstaande Frank.

Fout 1: Was ik maar eerder gaan fietsen!

‘Pas op mijn 28e kocht ik mijn eerste fiets en op mijn 30e begon ik met wedstrijden rijden. Mijn teamgenoten, meiden van rond de twintig, begonnen soms al op hun achtste. De meesten in ieder geval in hun tienerjaren. In mijn laatste jaar als prof keek ik naar die jonge meiden in de ploeg, en dan dacht ik: ‘Jullie hebben nog zóveel jaar voor je! Hoe mooi is dat?’ Iedereen is nu op trainingskamp, ik ben ergens wel jaloers dat ik zo weinig jaren heb gehad.

Aan de andere kant raken veel jongere wielrensters zo rond hun achttiende geïnteresseerd in andere dingen dan de sport. Ze willen studeren, uitgaan, een vriendje, veel met vriendinnen op stap: er gaat zo’n wereld voor ze open. Dat is het moment dat veel meiden afhaken, en misschien had ik dat ook wel gedaan. Al ben ik ook wel fanatiek genoeg van mezelf, als ik ergens goed in ben wil ik er mee doorgaan.

En: ik heb beide werelden gehad. Ik heb een vreselijk leuke studententijd gehad én een mooie wielercarriere. Maar toen ik zo jong was, wist ik niet eens dat ik wielrennen leuk zou vinden! Ik zag het niet eens als een optie. Iedereen in het dorp ging op voetbal of volleybal, dus ik ging ook op volleybal. Pas toen ik rond mijn dertigste met fietsen in aanraking kwam, ontdekte ik hoe leuk ik het vond, en hoe goed ik was. Dat had ik wel eerder willen ontdekken.’

Fout 2: Ik moet beter op mijn gevoel vertrouwen


‘Mijn ex-vriend en ik zijn bijna elf jaar bij elkaar geweest en we hebben te lang gewacht voor we uit elkaar gingen. Het ging al een hele tijd niet goed, dat wisten we allebei, daar praatten we veel over. Ik had al eens op het punt gestaan om bij hem weg te gaan, maar we hadden ook allebei het gevoel dat we dit niet zomaar op moesten geven. Daar ben ik ook mee opgevoed: het is niet altijd rozengeur en manenschijn, soms moet je voor elkaar vechten.
Dat heb ik heel erg voor ogen gehouden en dat heeft er voor gezorgd dat wij elkaar heel lang in een houdgreep hebben gehouden. Uit schuldgevoel en angst bleven we bij elkaar. Ik was al bij hem toen ik begon met wielrennen en door mijn wielercarriere werden veel dingen op de lange baan geschoven. Ik kreeg daar een schuldgevoel van: straks ben ik klaar met fietsen en dan zeg ik tegen hem dat we maar uit elkaar moeten gaan. Ik vond dat ik dat niet kon maken, hij had ook zíjn wensen en dromen uitgesteld voor mij.

De laatste twee jaar was voor ons allebei niet meer goed. Nu ik terug kijk gunde ik hem wat beters. Mezelf ook, maar hem vooral. Ik ben in die twee jaar echt niet zo leuk geweest en dat vind ik heel erg.
Dat zou ik nu anders doen. Tenminste, dat hoop je dan, he? Ik heb geleerd meer op mijn gevoel te vertrouwen. Mijn gevoel zei al zo lang: dit gaat niet verder zo. Dat redeneerde ik steeds weg. Het kan wel, het wordt vanzelf beter. Ik dacht: we kunnen niet bij elkaar weggaan, terwijl ik van binnen toch wel echt wist dat dit hem niet ging worden.’

Fout 3: Ik heb mijn studie geschiedenis weggegooid

‘Op mijn achttiende ging ik geschiedenis studeren in Groningen. Ik hield van de stad, had een erg leuke baan bij De Drie Gezusters en hing zelf ook graag aan de andere kant van de bar. Mijn studie vond ik erg interessant en ik was gek op geschiedenis, maar ik heb de meeste boeken niet eens open gehad. Ik denk dat ik letterlijk maar tien procent van mijn tijd aan mijn studie besteedde. Het enige wat ik deed was elke week naar de hoorcolleges gaan. Daar maakte ik goede aantekeningen en op basis van die colleges haalde ik mijn tentamens.
Nu heb ik daar echt spijt van. Een studie doe je voor jezelf, omdat je dat zelf wilt, omdat je het interessant vindt, en natuurlijk voor de toekomst. Ik ben nu journalist en ik ging juist geschiedenis studeren omdat je met kennis van het verleden het heden beter kan begrijpen en uitleggen. Dat mis ik nu soms in mijn werk. Had ik er toen maar meer aandacht voor gehad!

Wat ik er van geleerd heb is dat ik alles wat ik doe, hélemaal wil doen. Het scheelt dat ik veel verschillende dingen doe: ik ben snel afgeleid en kan me niet zo lang concentreren op één ding. Maar ik doe wel alles voor de volle honderd procent. Ik wil nooit meer zoiets zo half doen. Of niet eens half. Ik deed het maar voor een tiende. Dat vind ik nu echt jammer.’

Fout 4: Ik ben te lang voor een baas blijven werken

‘Ik zeg altijd: ik heb niet een autoriteitsprobleem, autoriteiten hebben een probleem met mij. Ik heb zo’n zeven jaar lang op een aantal verschillende plekken gewerkt en nergens kreeg ik de kans om mijn ambities en plannen te vervullen. Altijd liep ik tegen bureaucratische muren op. Ik kwam als jong meisje van 23 ergens werken. Ik zag mezelf als een hemelbestormende journalist, ik zat vol ideeën en plannen. Maar telkens was het: ‘Nee, dat kan niet. Nee, daar ben je te jong voor. Nee, daar heb je niet genoeg ervaring voor.’ Ik mocht dan het bureauwerk doen voor verhalen die ik bedacht, vervolgens ging een oudere journalist met meer ervaring ermee vandoor. Verschrikkelijk vond ik dat, omdat ik zeker weet dat ik het zelf kon.

Ik zat vast in de structuur van de bedrijven waar ik toen werkte. Ik voelde me totaal niet serieus genomen, ik was zo kwaad op die leidinggevenden dat ze me niet lieten doen wat ik kon. Maar ik snap ook wel dat zij ook met die structuur zaten, zo werkt het gewoon niet.

De weg naar ondernemerschap leek me te ingewikkeld. Ik wist niet hoe ik dat moet aanpakken. Het leek me eng, ik dacht dat ik niet genoeg werk zou hebben, want ik zag andere freelancers aanmodderen voor te weinig geld. Ik dacht altijd: als ik een andere baan heb, wordt het wel beter. Maar het werd nooit beter. Op elke plek liep ik tegen hetzelfde aan.

Toen ik ging wielrennen moest ik noodgedwongen zelfstandig aan de slag en dat is mijn redding geweest. Het wielrennen zelf was ook zo lekker, want in topsport kan je niet ambitieus genoeg zijn. Daar kon ik eindelijk al mijn ambitie kwijt. Ik had altijd het gevoel dat ik mijn ambitie en plannen nooit echt vrij mocht laten, en dat mocht ik eindelijk wél in het wielrennen. Tijdens mijn wielercarriere ben ik freelance als journalist gaan werken en ik wil nooit meer voor een baas werken. Ik had die stap echt véél eerder moeten nemen.’


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.

Gerelateerde artikelen

25 reacties
  1. Lotte

    Een aantal dagen nadat ik dit verhaal gelezen heb kon ik het toch niet laten even te reageren, want wat heb je mij een eye-opener bezorgd en aan het denken gezet! Ik ben maar in mijn hoofd blijven zitten met “een studie doe je voor jezelf, omdat jij het interessant vindt” en niet om tentamens te halen. Dit is zo toepasbaar op mijn leven het afgelopen jaar en ik weet nu eindelijk hoe ik dit aan anderen kan uitleggen. Bedankt dat je dit met ons wilde delen, het heeft me de afgelopen week niet losgelaten!

  2. Jessica J.

    Mooi verhaal, zeg. Dat stuk over de ex-geliefde, wauw, knap dat ze daar zo open over wou praten.
    Ik vraag me wel af wanneer iedereen eindelijk gaat stoppen met zeuren over de titel van deze rubriek, haha. Het lijkt me intussen wel duidelijk dat Cynthia er tevreden mee is en hem niet gaat veranderen. 😉

  3. Feng

    Mooi ! om te lezen en dat je er nu veel van geleerd hebt en het uiterste uit je leven mag halen:D

  4. Jessica

    Ik vind het zo mooi dat je hier zo open over durft te schrijven!

  5. Lien

    Wauw mooi verhaal! Prachtig geschreven!

  6. marie

    Wat een mooi en open verhaal zeg! Stiekem ook wel een beetje een eyeopener, misschien moet ik inderdaad meer moeite in mijn studie gaan steken. Super leuke rubriek Cynthia!

  7. Lou

    Mooiste tot nu toe. Maar schrijven de deenemers dit zelf?

    • Cynthia Schultz

      Dankjewel! Nee, ik interview ze en schrijf aan de hand daarvan het artikel. Hoezo? 🙂

    • Tine

      Nou dat dacht ik dus ook. Omdat er volgens mij hier en daar wel wat fouten instaan en sommige zinnen niet goed vloeien, lopen.
      Bv bij de inleiding ” en geeft ze veel lezingen en clinics en organiseert ze fietsreizen in Spanje…”
      Ook de zin bij het werken voor een andere baas, “Verschrikkelijk vond ik dat, omdat ik zeker weet dat ik het zelf kon” Het lijkt mij logischer om ” omdat ik zeker wist dat ik het zelf kon”.

      Ik vind het wel een zeer boeiende rubriek.

  8. Mariska

    Mooi verhaal om te lezen en ook dat je zegt dat je te lang gewacht hebt om voor jezelf te werken. En je relatie dat je meer op je gevoel moest vertrouwen.

  9. Loes | Gewoon iets met Loes

    Wat een mooi verhaal. Het stuk over je oude relatie raakt me, daar kan ik me helemaal in herkennen. Het gras is niet altijd groener aan de andere kant, en toch blijkt het soms ook wel zo te zijn.

  10. Dicky Martens

    Wat een mooi en eerlijk verhaal. Wat fijn om te zien dat je bent uitgegroeid van een spontane tiener ( toen ik je leerde kennen) , naar een mooie zelfbewuste spontane vrouw!

  11. Jet

    Je bent van jezelf gaan houden!??❤

  12. Milotte

    Wat een leuke rubriek en wat een mooie inzichten.

  13. rachel

    zo zie je maar weer dat je niet jong een carrière hoeft en kan maken wat op latere leeftijd dus ook! goed stuk

  14. Esther

    Ik vind het een leuke rubriek maar verander de titel alsjeblieft…ik vind het zo plat, het geeft de inhoud van de rubriek totaal niet weer. Waarom “op je bek”? Klinkt ook negatief terwijl het juist iets is om van te leren in positieve zin. Beter iets in de trant van “mijn levenservaringen” want het zijn keuzes die je maakt in je leven en geen enkele keuze is fout!

    • Cynthia Schultz

      Ik ben erg blij met de titel, dankjewel voor de feedback 🙂 ‘op je bek gaan’ betekent onderuit gaan, een fout maken, tegen de lamp lopen dus in mijn visie past dat heel goed.

    • Elise

      Tegen de lamp lopen betekent weer iets heel anders.

      De titel triggert in ieder geval wel 😉

    • L

      Ik dacht tijdens het lezen hetzelfde, de titel doet de inhoud geen eer! Ik vind het n leuk stuk om te lezen en zo herkenbaar als je zelf wat ouder bent 😉 maar fouten nee, juist leermomenten! Met vallen en opstaan. Aan de andere kant Cynthia, jij bent er blij mee en je mag trots zijn op de nieuwe site!

    • marie

      Oh wat grappig! Ik vind het juist leuk Maakt het wat minder zwaar ofzo. Maar ik houd wel van dat platte hahaha.

  15. marije

    Wat een mooie inzichten en wat stoer om op “latere” leeftijd toch het besluit te nemen om voor een prof carriere te gaan.

    Super leuke rubriek dit!

  16. Kirsty

    Leuk om te lezen! Ik denk dat de fouten waar je spijt van hebt niet per se fouten zijn, het is meer dat je het nu anders zou doen, maar ze hebben je wel gemaakt tot wie je bent.

  17. Iris

    Wauw dat laatste punt raakt me echt een beetje haha, zo herkenbaar! Heb soms zelf ook het idee dat de autoriteit niet met mij kan omgaan (en heb hetzelfde beroep). Mooie en openhartige serie blijft dit Cynthia, echt goed bedacht! X

  18. Rosalie

    Dingen gaan zoals ze gaan. De keuzes die ze vroeger heeft gemaakt maken haar tot we ze nu is en waarschijnlijk ook de persoon die nu met deze informatie op haar leven en keuzes terug kijkt. Ik vind dat niet per se fouten. Maar goed als je besluit om het nu anders te gaan doen.

  19. Liset

    Weer een prachtig artikel om te lezen. Ik vind dit zo’n mooie rubriek. En weet je, ik zie die ‘fouten’ helemaal niet als fouten. Zo heb je je leven geleefd en daar leer je alleen maar van. Je had het toentertijd niet anders kunnen doen. Je bent nu wie je bent door die ervaring en je bent nu waar je wezen moet zijn :). Mooi dat je zo open bent.