Poeh. Het moederschap. Ik vind het soms lastig om dit eerste jaar ook echt het eerste jaar als moeder te benoemen omdat ik daarmee het gevoel bij mezelf creëer dat ik Lovis voorbij ga. Maar, feit blijft gewoon dat ik niet actief mama voor hem heb mogen zijn en daar ook geen ervaringen mee op heb kunnen doen. Dus ja, actief ouderschap begon uiteraard pas bij de geboorte van Novae.
We hebben drie jaar lang gestreden rondom onze kinderwens en in die periode wordt zo’n doel verheerlijkt. Dat kun je ook wel proberen te relativeren of te voorkomen maar dat doe je toch. Een kind krijgen is dan HET doel en in je hoofd is het zaligmakend. Natuurlijk IS het ook geweldig en was dit ook zeker wel wat ik wilde. Maar, ik heb het ook geromantiseerd en rooskleuriger gemaakt dan de werkelijkheid zou worden.
Iedereens ervaring is natuurlijk anders, maar ik vond het echt mega pittig die eerste weken. Wat zeg ik, maanden! Ik heb het onderschat. Ik dacht dat doordat wij al die negativiteit mee hadden gemaakt, ik alleen maar dankbaar zou zijn en het allemaal gewoon over me heen zou laten komen.
Er is geen sluitende handleiding
Ook ken ik het eigenlijk niet om ‘over genomen te worden’ door gevoel of emotie. Ik heb altijd veel grip op mijn denken en eigen emoties gehad en ken het ook niet om depressieve gevoelens te hebben. Gek genoeg denk je dan ook dat het je niet kan gebeuren.
Maar, een shitload aan hormonen kan dat dus toch wél veroorzaken.
Ik heb me de eerste weken heel erg down gevoeld, en ook vlak. Ik zei letterlijk tegen Luuk ‘ik kom niet bij mijn geluksgevoel’. Het was alsof er een soort grijs gordijn tussen mij en mijn gevoel in hing en het lukte me maar niet om het gordijn aan de kant te schuiven. Gelukkig gingen die hormonen wel liggen, en kwam het niet tot een postnatale depressie, maar daar vreesde ik wel even voor.
Wat ik ook opvallend vond die eerste periode is dat alles zo extreem nieuw is, het is ZO extreem uitvinden, terwijl er zóveel mensen zijn die je voor zijn gegaan. Er zijn nog zoveel dingen die we elkaar niet vertellen en er is nog op zoveel vlakken geen verbinding. Iedereen doet dit op z’n eigen manier en iedereen heeft eigen mening. Er is geen sluitende handleiding. Ieder kind is ook anders en daardoor sluit een mening of oplossing van een ander niet persé aan bij mij. Ik vond dat gevoel eenzaam. Dat gevoel dat ik het zelf allemaal (met Luuk samen) maar uit moest vinden.
Dat het na drie maanden gemakkelijker wordt, dat kan ik zeker beamen. Rond die periode hadden we voor ons gevoel de juiste knopjes gevonden die we nodig hadden. Toen durfden we ook voor het eerst een avondje weg, al vond ik dat ook rete spannend. Ik vond wel meer spannend haha.
Waar ik achter ben gekomen, is dat het trauma van het verliezen van Lovis ons als ouders meer bezorgd maakt. Als je het snel benoemd lijkt het niet ergens op te slaan want die situatie is compleet anders dan elke situatie waar we met Novae in komen. Maar, het heeft er toch mee te maken en ik leg even uit waarom.
Ik heb altijd gedacht dat bevallen van een overleden kindje één van de ergste dingen is die je kan gebeuren. Maar het was een ver van mijn bed show. Iets wat maar een paar mensen gebeurt en niet de massa. Iets wat mij waarschijnlijk niet zou gebeuren. Maar het gebeurde toch. Iets naars, iets ondenkbaars, iets onmenselijks, zonder dat ik daar ook maar enige controle op had. Ik leerde daardoor -het trauma leerde mij daardoor- dat ik niet immuun ben voor ellende. Dat er geen garanties zijn. Dat er situaties kunnen ontstaan waar alle grip en controle verdwenen zijn en waarbij je iets geweldigs wordt afgenomen.
Die ‘les’, zorgt ervoor dat ik nu eerder bang ben dat Novae ons wordt afgenomen of dat er iets met haar gebeurt. Want ja, erge dingen kunnen dus toch gewoon ‘zomaar’ gebeuren.
Gelukkig relativeren wij beide wel, en slaan we daar niet in door, maar ik merk dat mijn eerste ingeving bij nieuwe dingen vaak ‘nee’ is terwijl het ja zou moeten zijn. Ik wil er heel erg voor waken dat zij niet leidt onder mijn bezorgdheid. Dit moet niet een weerslag op haar gaan hebben, het mag haar niet beperken of inperken. Daar waken wij beide voor.
Maar ook hierbij geldt dat de spannende dingen doen, ze ook minder spannend maken. Wel die oppas vragen, wél weg gaan. Merken dat ze niet ‘stuk’ gaat als er een keer wat anders loopt. Merken dat ze ook op andere plekken kan slapen. Merken dat ze dutjes onderweg kan doen en daar niks aan overhoudt haha. Merken dat ze steeds meer prikkels kon verdragen en zelf ook steeds meer leerde over de buitenwereld. Merken dat zij andere mensen naast ons ook nodig heeft. Dat lessen van buitenaf waardevol zijn ook al zijn ze anders dan die van ons.
'Eigenlijk is een kind gewoon een hele langdurige adventkalender waarbij je steeds weer een nieuw deurtje open mag maken.'
Wát een leerproces is zo’n eerste jaar voor haar en voor ons.
Nou klinkt dit allemaal wat negatief, maar dat komt omdat dit echt hele grootse ervaringen en besefmomenten voor mij zijn geweest. De genietmomenten die er tegenover staan zijn dan ook des te zoet, maar die zijn bekender. Daar hebben we het ook wel over met z’n allen en die zie je ook terug op tv of social media.
Maar toch, die fijne momenten hè, die zijn dan ook wel ZO fijn!
Het moment dat het voor het eerst allemaal lekker loopt, buiten de deur die koffie drinken in je eentje; goud.
Alles wat ze bij leerde, het lachen het kruipen het brabbelen het eten; goud.
Het moment dat ze ziek zijn geweest en daarna weer beginnen te lachen en zich beter voelen; dan kan ik wel huilen van geluk haha.
Ik genoot elke fase enorm van alle nieuwe dingen die voorbij kwamen. Elke keer sluit je een fase van iets af en dan krijg je er weer iets nieuws voor terug wat een enorme ontdekking is. Eigenlijk is een kind gewoon een hele langdurige adventkalender waarbij je steeds weer een nieuw deurtje open mag maken. Soms zit er iets achter wat je heel graag wilt, en soms is het even wat minder haha, maar je verwelkomt het allemaal en je kijkt altijd met positief enthousiasme en nieuwsgierigheid uit naar het volgende deurtje.
De liefde en de eenheid die je met elkaar vormt vind ik extreem bijzonder. Zij voelt als een onderdeel van mij, als een soort ledemaat of een stukje van mijn ziel dat zich op heeft gesplitst.
Ik vind haar ook gewoon geweldig. Ik vind haar knap, slim, grappig, en ik besef me dat waarschijnlijk iedereen dit van z’n kind vindt haha. Het is zo’n vrolijk meisje, dat eigenlijk al lacht als je haar aankijkt. Heerlijk.
Ik geniet enorm van de tijd die wij met ons drietjes (in ons hart viertjes) doorbrengen. Novae gaat er ook het lekkerst op als wij allebei bij haar zijn merken we. Dan is ze het meest zen, en wij wellicht zelf ook wat weer een wisselwerking heeft.
Ik geniet ook echt van het feit dat ik hier nu mag staan. Ik ben mama, ik vier moederdag, ik mag die eerste verjaardagstaart bakken en ik loop trots achter die kinderwagen. I made it, iets wat niet iedereen gegund is, en daar ben ik toch echt elke dag dankbaar voor.