Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

Eten dat ik vroeger niet lustte en nu wel

Oh, eten. Ik ben er zoveel mee bezig en ben er gek op. Als kind ook al, ik was echt een ‘peuzelaar’ zoals mijn vader dat noemde, en ik at het liefst de hele dag door. Maar ik walgde echt van witlof, kaas kreeg je er bij mij echt niet in (behalve gesmolten) en aardappels vond ik ook niet lekker. Hoe zit dat nu?

Leestijd

Van kaashater naar kaas = leven

Kaas vond ik verschrikkelijk. Echt. Ik moest al bijna kokhalzen als ik een boterham met een plak jonge kaas zag. Mijn vader at het liefst hele oude kaas die bijna uit elkaar brokkelde, of nagelkaas, en dat vond ik echt het toppunt van vies. De énige manier hoe ik kaas wel at, was gesmolten op bijvoorbeeld pizza of een tosti. Maar ik deed dan weer nooit kaas op mijn pasta. En dit terwijl mijn hele familie dol is op kaas, kilo’s gingen erdoorheen per week.

En nu eet ik bijna niets liever. Kaas is leven. Ik ben zó gek op kaas inmiddels. Dit ontstond toen ik iets met Willem kreeg. Hij bestelde als we uit eten gingen weleens een kaasplankje en ik snapte daar echt níets van. Hoezo neem je kaas als je een zoet dessert kan nemen? Hoezo heb je uberhaupt nog ZIN in kaas na een hele maaltijd? Maar: ik proefde altijd kleine beetjes mee. Het begon met geitenkaas, dat vond ik al snel heel lekker, en langzamerhand ging ik alles waarderen. Kocht ik zelf bij de kaasboer ‘gewone’ kaas en ik vond het nog lekker ook, op een geroosterde boterham.

Inmiddels lust ik meer kaas dan mijn familie, Willem inclusief. De meest penetrante bergkazen, de meest schimmelige kazen die bijna voor je neus weglopen, de meest scherpe blauwadervarianten: kom maar door. Ik kan het de hele dag eten. In alle vormen, soorten en maten.

Aardappelen, blegghh

Wij aten thuis meestal standaard Hollandse pot: gekookte aardappels, gekookte groente en een stukje vlees erbij, vaak iets van karbonade. De karbonade vond ik het lekkerst en die bewaarde ik altijd voor het laatste. De aardappel vond ik zóiets saais en smakeloos. Blgh. Hoezo moet je dat eigenlijk eten? Dan at ik als kind nog liever meer groente dan meer aardappel. Nu weet ik dat je aardappels op fantastisch lekkere manieren kan klaarmaken. Eerst koken en dan lekker in de oven bijvoorbeeld, zoals ik ze zelf het liefst maak. Ik kook aardappels nu zelf nooit – behalve als ik een stamppot maak. Maar dan gaat er lekker wat boter bij. Hmmm.

Witlof: we móesten het soms eten

Al was ik een wat makkelijkere eter dan mijn broer, als witlof op het menu stond zaten we allebei letterlijk kokhalzend aan tafel. Wat vonden we dát vies. We móesten altijd een paar happen eten als het op tafel stond, en dat was echt altijd een marteling. Ik dumpte er een boel appelmoes op en dat maakte het iets beter, maar dat bittere, slijmerige… Nope. Nope nope nope nope.

Nu vind ik het juist heel lekker, en dat bittertje erin (wat naar mijn idee veel minder aanwezig is dan vroeger) vind ik nu wel aangenaam. Ik maak witlof het liefst in een ovenschotel met aardappelpuree, ham en kaas, of gebakken in de pan met een beetje suiker zodat het karamelliseert.

Bietjes = potgrond

We aten het thuis nooit, maar in restaurants krijg je het toch best regelmatig bij gerechten: bietjes. Het was net alsof ik een hap potgrond nam. Ik proefde altijd alleen die aardachtige smaak en dat vond ik niet bepaald lekker. Toch at ik altijd een beetje als ik het ergens tegenkwam en op den duur begon ik het nog te waarderen ook. Toen besloot ik: ik ga het gewoon heel vaak eten, dan ga ik het vanzelf lekker vinden. Ik heb weleens gelezen dat als je iets 30 keer eet dat je het dan lekker gaat vinden (geen idee of dat klopt), maar bij mijn bietjesafkeer werkte het. Het werkte zo goed dat ik zelfs bietensap ging drinken en dat heerlijk ging vinden (wel met gember en wortel).

Alles wat maar saus was

Heel gek: als kind vond ik alles wat maar saus was niet oké. Mayonaise, curry, ketchup, knoflooksaus, kaassaus, satésaus… ik lustte het niet. Waarom weet ik niet, misschien de textuur? Frietjes at ik altijd met appelmoes, mayonaise moest ik niet aan denken. Tot ik het een paar keer tóch ging proeven… en ik ontdekte dat mayonaise eigenlijk helemaal niet vies is. En dat curry en ketchup eigenlijk best zoet zijn. Raar toch, hoe je als kind denkt dat iets walgelijk is en er dan pas na jaren achterkomt dat dat niet zo is?

Pindakaas, wat een stank

Mijn broer was nogal gek op pindakaas. Die lúcht. Niet te harden. Toen we eens op bezoek waren bij mijn oom en tante en zij voor mij een wit kadetje met hagelslag maakte en ik een hap nam en ontdekte dat het pindakaas was (wat een rare gewaarwording is, als je iets verwacht en het is iets totaal anders), ontdekte ik dat pindakaas helemaal niet zo vies is. De geur vind ik inmiddels ook echt lekker. Pindakaas is fantastisch.

Er zijn natuurlijk nog veel meer dingen die ik als kind niet lustte en nu wel, zoals koffie, en alcoholische dranken (dat is maar goed ook dat ik dat toen niet lustte), en wanneer eet je als kind nou dingen als oesters en coquilles? Er zijn veel dingen die ik heb ‘leren’ eten, maar dit zijn wel de meest opvallende dingen. Vooral omdat de meeste van de etenswaren die ik hierboven besproken heb nu héél graag eet.

Wat lustte jij als kind niet, maar eet je nu heel graag?

Structuurjunkie


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.