Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

Alleen in een Michelin-ster restaurant eten

Ik schreef vorig jaar al uitgebreid over alleen dingen doen. Alleen op vakantie, alleen uit eten, alleen wandelen of fietsen, alleen naar het museum… Ik ben echt een einzelgänger en vind het heerlijk. Laatst ging ik voor het eerst alleen in een restaurant met een Michelin-ster eten. Poepie chic!

Leestijd

Waarom doe je dingen alleen?

In dit artikel kan je heel veel lezen over waarom ik dingen alleen doe en ik beantwoord daar ook wat vragen. Persoonlijk houd ik gewoon erg van alleen zijn. Ik houd van mensen om me heen, ik spreek graag af met vriendinnen en familie en ik vind het heel fijn als Willem bij me is, maar als ik alleen ben kan ik echt opladen. Ik deed al jaren veel dingen alleen, zoals de stad in gaan, wandelen en buiten de deur lunchen of koffie drinken, maar sinds twee jaar ga ik ook weleens alleen op vakantie of alleen uit eten.

Het is fijn om zoveel redenen. Omdat je kan doen waar je zelf zin in hebt, omdat je even echt kan focussen op datgene wat je aan het doen bent, omdat je even geen zin hebt om te kletsen, omdat je dingen anders ervaart als je alleen bent. Maar misschien is de belangrijkste reden wel: omdat je vrienden moet zijn met jezelf. Je moet jezelf leuk gezelschap vinden! En: het is ook wel heel fijn als je stil kan zijn. Als ruimte niet per se opgevuld hoeft te worden. Jij bent met jezelf in alle stilte en dat is oké. Tenminste, dat zou het moeten zijn.

Alleen eten bij een restaurant met een ster: why?

Alleen buiten de deur lunchen of koffie drinken doe ik al heel wat jaren. Dat begon in Amsterdam. Als ik een zakelijke afspraak had en ik was te vroeg, ging ik gewoon vast in het restaurant zitten. Of als ik wat tijd te overbruggen had, ging ik ergens zitten met een kop koffie of een broodje. Boek of laptop erbij en ik vermaakte me wel.

Toen ik bijna twee jaar geleden voor het eerst alleen op vakantie ging naar Terschelling, ging ik ook alleen ’s avonds uit eten. Dat vond ik best spannend, maar het bleek zó relaxed. De vakantie, maar ook het alleen uit eten gaan. Ik genoot er zo van! Een jaar later op Vlieland ging ik voor het eerst in m’n eentje wat chiquer eten: vijf gangen bij Badhotel Bruin. Fantastisch was dat. Ook omdat het een vertrouwde omgeving was en het rustig was in het restaurant.

Sinds een paar jaar is het een hobby van mij en Willem om af en toe bij een écht mega goed restaurant te eten. Daar sparen we voor. We gaan altijd samen: we delen die passie en vinden het superleuk. Ik had nooit bedacht om dat alleen te gaan doen, tot een vriendin van mij laatst vertelde dat ze alleen bij De Librije ging eten en slapen. ‘Gewoon, omdat ik mezelf dat gun. En het lijkt me gewoon heel tof.’ Subtiel drong ik mezelf op dat ik wel mee wilde, maar nee. Ze wilde alleen. We hebben die avond zitten WhatsAppen en ze vond het zo waanzinnig dat ik besloot het ook te gaan doen.

Een paar weken later zou ik een paar dagen in Londen zijn voor een event. Ik ging kijken wat voor restaurants in de wijk zaten en ik boekte een tafeltje bij The Clove Club. Het #25 beste restaurant ter wereld.

De avond: alleen sterreneten

De avond kwam dichterbij en ik had er zóveel zin in. Als ik lekker kan eten ben ik blij en al helemaal als het negen (!) gangen zijn. Hoe dichter ik bij de avond kwam, hoe ik ook merkte dat ik een beetje nerveus werd. Best gek, want ik ben nooit nerveus voor een etentje. Ik vind het altijd gewoon méga leuk! Waar was ik nerveus voor? Dat mensen het raar zouden vinden? Nee, niet echt. Dat ik in m’n eentje zo dronken zou worden dat ik niet meer in het hotel zou komen? Hmm, neuh, want ik kan best op tijd stopen. Nou ja, ik liet de nervositeit voor wat het was en zette koers naar The Clove Club.

Binnen werd ik vriendelijk onthaald en door m’n zenuwen blurt ik er wat gekke dingen uit (‘Welcome to The Clove Club!’ ‘Yes, welcome, thanks.’) en word ik op een fijn plekje neergezet. Niet in het midden van de ruimte, maar aan de zijkant met zicht op de bar. Leuk, dan heb ik wat om naar te kijken. De bediening is meteen méga aardig en ik merk dat ze hun best doen me op mijn gemak te stellen. Ik krijg een glas champagne en maak wat praatjes.

Na de amuses word ik relaxed en kan ik alleen maar denken: ‘Ik ga nooit meer samen met iemand uit eten.’ Ik vind het vrijwel meteen echt heel erg leuk. Waarom? Omdat ik zó gefocust ben op het eten dat ik alles nog veel intenser proef. Alles smaakt al fucking lekker, maar doordat ik geen tafelgenoot heb om het mee te delen of om op te letten, ervaar ik alles tien keer sterker. Bij elk gerechtje is een korte uitleg, en ik stel elke vraag die ik wil, waar leuke gesprekken uit voort komen. De sommelier neemt ook rustig de tijd, het valt me op dat ze bij andere tafeltjes sneller weg is. Ze vertelt me heel veel over de wijnen omdat ze merkt dat ik het leuk vind.

Tussen de gangen door zat ik wat te lezen, maar ik heb maar weinig voortgang gemaakt in mijn boek. Ik zat vooral om me heen te kijken. Naar de bartenders die ingenieuze cocktails aan het maken waren. Aan mensen die samen aan het eten waren. Naar de bediening die mega netjes te werk gaat. Ik liet de ervaring nog véél meer op me inspelen dan wanneer ik dat zou doen als ik samen met iemand zou zijn en dat vond ik zó leuk.

Wat minder leuk was

Ik zou dit zó nog een keer doen. Dat voorop gesteld. Er waren eigenlijk niet echt dingen die niet leuk waren of die me niet bevielen. Misschien waren er twee kleine dingetjes. Ten eerste had ik een wijnarrangement besteld, dat doe ik graag als ik in een goed restaurant eet, want een goede combinatie maakt het eten nog zóveel lekkerder. Ik vind het geen probleem om een beetje aangeschoten te worden, maar ik merkte wel dat ik dat toch een beetje ongemakkelijk vond in m’n eentje. Maar ik wilde de wijn er ook niet voor laten staan – het was gewoon te lekker en in mijn beleving past het bij de hele ervaring. Toch vond ik het een tikje awkward.

Verder had ik net een mini beetje pech met mensen naast me. Ik zat in een ruimte vlakbij de bar: hier eten alleen stelletjes of mensen die alleen zijn. De groepen zaten in een andere ruimte, maar als iemand van de groep eerder was, dronken ze een drankje in de ruimte waar ik zat. Naast me zat een man te wachten op zijn gezelschap. Toen zij kwamen, stond hij op en groette iedereen. Ze bleven staand kletsen, maar… rónd mijn tafel. Dus ik zat zeg maar in hun cirkeltje. Het was méga raar en ongemakkelijk, maar gelukkig snelde een van de dames van de bediening naar ze toe en zei belerend ‘Would you mind sitting down, this lady is having dinner.’ Het was echt alsof ze over me waakte, dat vond ik wel schattig.

Zou 't zo nog eens doen

Ik vond het een enorm gave ervaring. Het voelde heel stoer en onafhankelijk, of zo. ‘Ik wil dit doen, maar ik heb geen gezelschap op dit moment, dus ik ga gewoon lekker alleen.’ Zo was het ook – ik was alleen in Londen maar wilde wél graag goed uit eten. Ik hoor wel eens van mensen dat ze zich een loser voelen als ze dingen alleen doen. Ik voel me juist krachtig. ‘Ik heb niet per se iemand nodig.’ Dat.

Samen met iemand chic uit eten is mega leuk. Fijne gesprekken, samen genieten, je ervaring delen, lachen. Dat doe ik echt graag. Maar dit vond ik echt waanzinnig fijn om eens te doen. En ik zal het zeker nog wel een keer doen. Niet altijd. De volgende keer wil ik heel graag weer met Willem. Maar deze avond was echt magisch! Ik heb er zo van genoten.

Als jij een keer iets extravagants in je eentje wilt doen (en vooropstaand dat je het geld kan missen natuurlijk, want het is geen kattenpis), doe het! Wat heb je te verliezen? Ga en geniet.

Hoe het eten was die avond? Dat lees je hier.


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.