Ik heb er ook onwijs veel zin in, om haar te ontmoeten en te leren kennen. Om Novae als grote zus te zien en om echt een gezin met meerdere kinderen te vormen. Ik ben heel dankbaar dat Novae het gegund is om een zus te mogen krijgen, vooral omdat ik zelf ook zo dankbaar ben met mijn eigen (iets) jongere zus. De band tussen zussen kan zo bijzonder zijn, ik kan alleen maar wensen dat zij dat net zo mogen ervaren als ik en Elise dat doen.
Dat gezegd zijn er ook een wat dingen die ik toch ook wel spannend vind. Ik loop ze even met je langs.
De geboorte
Novae werd met een keizersnee geboren en het herstel daarvan was heel pittig. Destijds kon ik me meer op het herstel richten en was er geen peuter die op de wond zou springen. We hebben inmiddels een gesprek gehad met een gynaecologe en eigenlijk is er op dit moment (ik schrijf dit met 22 weken zwangerschap) zo’n 80% kans op een natuurlijke bevalling en dat stelt me heel erg gerust. Toch, óók spannend.
Novae en jaloezie
Novae is heel erg op ons gericht en als je in sterrenbeelden gelooft dan begrijp je wel wat ik bedoel als ik zeg dat Novae echt een kreeftje is. Heel gevoelig. Ik denk dat het daarom ook op momenten wel moeilijk voor haar kan zijn om ons te moeten delen. We nemen haar heel erg mee in de zwangerschap en het idee van een zusje vindt ze geweldig. Ze kan zich natuurlijk nog niet voorstellen hoe het dagelijks leven er straks écht uit gaat zien. Hopelijk kan ze als poppenmoedertje haar hart juist ophalen en kan ik haar er zoveel mogelijk bij betrekken.
Slapeloze nachten
Tja, allemaal maar relatief natuurlijk en je weet dat hier een keer een einde aan komt. Desondanks lijkt het me nu nog wel iets zwaarder want in mijn verlof met Novae kon ik ook weer gewoon gaan tukken tussendoor als Novae zelf ook sliep. Ook kon ik na een eerste ochtendvoeding, als zij weer ging slapen, gerust langer in bed blijven. Dat zal er nu allemaal niet zo bij zijn. Natuurlijk kun je elkaar daarin wel afwisselen maar dat vind ik over het algemeen zo ongezellig. Ik vind het over het algemeen fijn om tegelijk naar bed te gaan en op te staan. We gaan ons hier gewoon aan overgeven en we zien wel hoe het loopt en wat er nodig is.
Afhankelijkheid
Ik heb Novae zeven maanden borstvoeding gegeven en hoop het nu ook weer een half jaar te gaan doen. Helemaal nu ik weet hoe tijdelijk het allemaal maar is op het grote geheel. Toch kan ik me ook goed herinneren hoe afhankelijk het allemaal voelde en dat het soms ook wel echt benauwde. Het kolven als je langer weg wilde weerhield me er ook vaak van om dat dan te doen, waardoor je altijd zo op de tijd zit. Ik weet dat dit stukje gewoon geen enorm genieten is, al is het voeden an sich dat wel. Hopelijk. Ik hoop ook dat ik iets minder hoef te strijden als bij Novae, om alles op gang te krijgen, omdat ik het nu allemaal al een keer gedaan heb.
Los van het voeden, zit je ook dat eerste jaar soms zo vast in al die dutjes. Daar kon ik ook wel eens gek van worden. Hopelijk is baby Lala een baby die het ook fijn vindt om dutjes te doen in de buggy/auto/draagzak :).
Praktische jongleerkunsten met twee kinderen
De kleine dingetjes, daar denk ik soms ook over na. Ik zet de gedachtes ook wel uit als ik me besef dat er zoveel andere ouders zijn die dit doen en dat het ons dan ook heus wel lukt, maar toch gaat het door mijn hoofd. Vragen als: hoe ga ik in vredesnaam twee kinderen in mijn eentje naar bed brengen als Luuk er een keer niet is? Wanneer durf ik met allebei alleen op stap? En is het eigenlijk nog net zo leuk om spontaan de deur uit te gaan als nu met alleen Novae? Dat soort dingen. Zoals we in Twente zeggen; dit loopt wel los. Maar toch, de gedachtes zijn er.
Hopelijk herkenbaar?