Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

Wat ik nu nooit meer zou doen

Ik zat terug te denken aan sommige dingen die ik vroeger deed, en nu écht niet meer zo doen. Is het wijsheid met de jaren, of ben ik een oude muts? Volgens mij verloopt dit voor veel mensen zo, en ik hoop dat het herkenbaar is om te lezen!

Leestijd

Het is zo grappig hoe je denkt dat je alles weet als je een tiener bent. En zelfs ook mijn begin twintiger jaren. Ik was er van overtuigd dat ik snapte hoe het leven werkte. Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat ik niks weet. Een bekende quote, en zó waar. Eigenlijk noem ik mezelf sinds mijn dertigste pas een vrouw, daarvoor altijd een meisje. Het is sinds mijn dertigste dat ik over andere zaken nadenk zoals trouwen, kinderen en een huis kopen. Dat is ook een beetje hoe mijn leven gelopen is en hoe ik stabiliteit met Luuk vond rond die leeftijd. Maar ook de fase waar ik in terecht ben gekomen, en waar ik zie dat vriendinnen in terecht komen. Ik ben de laatste die zegt dat iets volgens een bepaald stramien moet en ik vind het helemaal niet nodig om te moeten. Ik doe dingen nooit zoals de menigte het ‘voorschrijft’. Maar, ik merk wel dat ik bepaalde dingen wel echt achter me heb gelaten. En toen ik het er met vriendinnen over had, werd het één groot feest van herkenning en ‘ojaaaaaa’s’. Ik hoop dat jij dit artikel ook zo ervaart, en ik ben heel benieuwd of jij (als je rond mijn leeftijd bent of ouder) dit ook zo hebt. Of misschien bedenk jij nog wel andere dingen!

In een achtbaan gaan

Zoals je op de foto kan zien vind ik achtbanen helemaal niet leuk. Dit was twee jaar geleden in Walibi tijdens de fright nights en ik heb wel gegierd om deze foto. Ik vind het concept van een pretpark, het idee van een pretpark, van zo’n dagje uit en alleen maar lol trappen, heel erg leuk. Maar als ik er eenmaal ben denk ik bij elke attractie; waarom doe ik dit in vredesnaam want ik háát dit. Mijn lichaam reageert heel slecht op een stoot adrenaline, ik krijg dan hoofdpijn, trek wit weg, wordt misselijk en trillerig. Dit houdt echt uren aan. Daarnaast heb ik ook gewoon mega hoogtevrees! Ik krijg al weke knieën als ik op een keukentrap sta, laat staan die fucking Goliath. Ik vind die snelheid en dat opgeven van de controle alles behalve prettig en ik zie overal gevaar. Na dit tripje besloot ik; ik ga nooit meer in een achtbaan.

Daarmee vind ik het ook zo gek dat wanneer je jong bent je die dingen opzoekt om juist een stoot adrenaline te krijgen. En sommige mensen houden die behoefte ook gewoon natuurlijk. Uit een vliegtuig springen of bungeejumpen wordt vaak benoemd als iets dat je gedaan MOET hebben voordat je doodgaat. Try before you die. Nou, ik sterf gelukkiger als ik het niet doe.

Direct mijn geld opmaken, in het rood staan en niks sparen

Ik ben nu best wel zorgvuldig bezig met mijn inkomsten en uitgaves maar ik ben best wel een big spender. Termen als ‘je leeft maar één keer’, ‘je moet jezelf af en toe verwennen’, ‘morgen kun je dood zijn’, ‘ik werk er hard voor’ zijn veel voorkomend in mijn vocabulaire. Dit heb ik van mijn moeder, als zij een kekke blouse met een paisleyprintje ziet loopt ze er ook écht niet voorbij. Mijn vader pot daarentegen alles op. Desondanks, heb ik nu een mooie balans tussen wat ik uitgeef, wat ik spaar en wat ik verdien. Ik koop niet zomaar, en zorg dat ik elke maand geld spaar. Dit spaar ik voor vakanties, een nieuw huis ooit en onvoorziene zaken zoals een kapotte auto of wasmachine. Dat is zeker wel eens anders geweest. Tot mijn twintigste gaf ik alles uit wat er binnenkwam. Ik heb vanaf mijn veertiende altijd gewerkt en alles ging gelijk op aan uitgaan, croissantjes na schooltijd en kleding. Ik zag totaal geen noodzaak om te sparen, en ben dit pas gaan doen toen ik een jaar in Haarlem had gewoond. Daar stond ik altijd in het rood omdat op mezelf wonen veel duurder was dan ik had gedacht. Lekker naïef haha. Ik leerde gelukkig snel, en daarna ben ik er gelijk veel zorgvuldiger mee omgegaan. Ik kan me nu niet eens voorstellen hoe het is om daar altijd maar schijt aan te hebben, dat gebeurt me echt niet meer.

Mijn eigen haar verven

Een foto uit 2010, waar ik veel te veel in de zon heb gelegen op Ibiza. Ook zoiets wat ik niet meer doe, te lang bakken in de zon of – houd je vast – onder de zonnebank gaan.
Ik kon geen andere foto vinden, maar je ziet hier wel heel goed dat mijn haar veel te blond is. Ik kleurde het zelf met een verf uit de kappersgroothandel. Kon ik zelf wel efkes. Ik verfde mijn uitgroei gewoon mega blond waardoor het effect heel nep was. Malibu Barbie. Ik vind het zo ontzettend lelijk nu haha maar goed, die tijd hadden we gewoon. Daarvoor heb ik ooit ook mijn eigen haar ontkleurt. Ik ben van nature assig donkerblond maar ik had het toen zwart geverfd en na een tijd weer ontkleurt. Mijn haar was echt oranje. Er zat zoveel warmte in, en dat heb ik er eigenlijk nooit helemaal goed uit gekregen tot ik op een gegeven moment mijn haar liet doen door een bevriende kapster. Nu betaal ik me scheel aan de kapper, als mijn haar maar goed zit.

Hangen op straat

Met vrienden en vriendinnen afspreken ergens op een plek, en dan daar ook blijven hangen. Gewoon op een openbaar bankje of klimrek. In weer of geen weer. Zo’n rare gewoonte. Ik denk omdat niemand er ouders bij wilde hebben, maar eigenlijk deden we niks geks dus dat had helemaal geen probleem hoeven zijn haha.

Drinken om te drinken

Drinken om dronken te worden. Onvoorstelbaar voor mij nu. Ik snap niet dat iemand het lekker vindt om dronken te zijn. Als tiener dronken we gewoon een fles wijn leeg (en meer) voor het uitgaan. De grap was dat ik daar dan de volgende dag ook geen enkel spatje last van had. Sterker nog, ik haalde de nacht wel eens door en dan zat ik de volgende ochtend gewoon bij C1000 achter de kassa. HOE DAN?! Mijn grens ligt nu ongeveer bij vier drankjes op een avond en dan mag het wel heel goed verspreid worden over veel uren want dat voel ik écht de volgende dag. Meestal stop ik gewoon na mijn derde drankje. Ik heb gelukkig (en vreemd genoeg) nog nooit overgegeven van de drank, dus ergens heb ik altijd wel enigszins mijn grens bewaakt. Had ook te maken met het feit dat al mijn geld al op was aan kleding, dus dat ik zonder geld uit ging en het dus de hele avond deed op de drank die voorafgaand bij iemand thuis op was gedronken. Ik kan me nu niet voorstellen dat een vriendin voorstelt om de stad in te gaan, en ik dan zonder knaken aan kom zetten. Überhaupt het concept ‘indrinken’ is niet bestaand in mijn wereld nu. Dan zou het ook blijven bij het indrinken want dan heeft oma echt de kracht niet meer om de stad in te gaan haha.

Mega veel snoep kopen en allemaal opeten

Ik hield altijd al van snoepen zoals je ziet haha. Vroeger, maar dan ook echt way back in the days (alleen wel iets later dan deze foto), kreeg ik zakgeld van mijn ouders en dat ging dan allemaal op aan snoep bij de lokale snoepwinkel. Ik kocht dan een mega grote puntzak vol allerlei verschillende snoepjes en die at ik dan thuis ALLEMAAL op. Ik moet nu al kotsen bij het idee. Snoep vind ik nog steeds lekker hoor, maar meer dan drie hoef ik er echt niet. Favoriet waren zure citroentjes, schuimblokken, zure matten en biggetjes. Die biggetjes gaan er nog steeds wel in haha.

Lang bellen met vriendinnen

Ik hing uren aan de lijn met vriendinnen. En dan pakte mijn vader beneden de telefoon op om te bellen en dat ging dan niet en dan werd er naar boven geschreeuwd: ‘Emmyyyy hang die telefoon eens op weet je wel wat dat kost!’ Of niet kunnen bellen omdat mijn vader op het internet was en dat dan echt het einde van de wereld vinden.
Ik kan me nu de laatste keer dat ik lang aan de telefoon heb gehangen niet meer herinneren. Ja, een zakelijk overleg of een gesprek met mijn moeder die in Frankrijk woont. Maar een vriendin die dichtbij woont, nee. Daar wordt mee geappt. Dat appen is ook wel eens heel uitvoerig, maar echt uitgebreid bellen doen we echt nooit.

Snel oordelen over mensen

Dit is een verbetering die redelijk natuurlijk is verlopen. Ik had altijd zo mega snel een oordeel over mensen. Dat doe ik eigenlijk niet meer. Natuurlijk zie je wel eens iemand voorbij lopen waarvan je denkt; vrouw wie doet jouw wenkbrauwen?! En dan spreek ik dat ook nog wel eens uit naar een vriendin of naar Luuk. Dat is menselijk denk ik. Maar echt hard oordelen en roddelen, nee, dat doe ik niet meer. Ik zie nu veel beter dat iedereen een verhaal heeft. Dat elk verhaal twee kanten heeft en dat mensen hun eigen redenen en/of beperkingen hebben om bepaalde keuzes te maken.

Piercings nemen

Dit jonge hoofd haha!

Jammer genoeg kan ik geen foto’s vinden van de tijd dat ik deze lippiercing had, mijn oren gestrecht had en ook nog een piercing had onder mijn boven lip, die dan op mijn boventanden viel. Ook wel een smiley genoemd. Hier zie je alleen de piercing schuin onder mijn onderlip. Deze had ik ook het langst, van mijn 16de tot mijn 22ste denk ik wel. Die smiley piercing is zelfs gaan ontsteken en met bloed en pijn door een piercingshop verwijderd. Ik baal er nu regelmatig van dat ik een gat in mijn lip heb, want ik vind het zelf best zichtbaar. Kleine kindjes vragen er ook wel eens naar. De gaatjes in mijn oren zijn nog steeds iets groter dan normaal, dus dat vind ik ook jammer. Die smiley, daar zie je niks meer van uiteraard. Ik vond het toen helemaal geweldig, dus het is ook niet anders. Maar littekens in je gezicht maken… Gurl, what were you thinking. 

Kinderen heel vervelend vinden

Ik vond kinderen vroeger echt stom. Ondanks dat ik er zelf nog half eentje was. Ik dacht dat ik nooit kinderen zou willen. Ik vond het zo irritant als mensen erbij weg zwijmelden en kinderen in restaurants vond ik echt de verschrikking van de eeuw. Ik zag alleen maar de nadelen. Ik weet niet wat het is: biologie, leeftijd, eierstok-toestand, maar ik vind kinderen steeds leuker. Ik zwijmel weg bij baby foto’s en als er een kindje voorbij loopt betrap ik mezelf erop dat ik naar ze glimlach en zwaai.
Ik denk dat het vooral komt omdat je ouder wordt en beseft dat het leven niet alleen maar om jou draait. Dat je dit leven wilt delen met meer mensen dan alleen je partner in een gezinssituatie. Dat je de liefde wilt bezegelen en dat je voor een ander wilt zorgen. Ook heeft het er denk ik veel mee te maken dat mensen om je heen in die kinder-fase terecht komen. Vriendinnen die aan het baren slaan, dat verandert de boel toch wel. Ik weet niet wanneer, hoe, en wat ons gegund is. We gaan het zien, maar ik vind kindjes inmiddels niet meer stom.

Studie ontwijkend gedrag

Als iets gedaan moet worden, dan doe ik het. Gedaan is gedaan want een ander gaat het niet voor me oplossen tenzij ik er iemand voor inhuur. Vroeger kon ik het leren voor een toets echt uitstellen en uitstellen tot het te laat was. Dat soort ongein zou me nu echt nooit meer gebeuren. Ik voorzie veel beter de consequentie van mijn acties. Overigens geldt dat ook voor andere soort acties. Ik denk beter na voordat ik spreek en doe.

Ontevreden en negatief zijn

Man, man, man wat heb ik gezeikt. Gewoon nakken om niks. Ik had veel wantrouwen naar andere mensen toe en ging in eerste instantie uit van het negatieve in plaats van het positieve. Dat is nu echt enorm anders. Ik zie mezelf als een heel positief persoon. Ik ben ook in staat om heel dankbaar te zijn voor kleine dingen, dat kon ik vroeger echt niet. Als ik door een bos liep zag ik daar de schoonheid niet van. Als iemand wat had gezegd over me dan zou dat alleen maar kunnen zijn omdat ze erop uit waren om mij kapot te maken.
Ik ga nu echt altijd uit van het goede in mensen, en dat loont zich want dat krijg je terug. Ik zie nu de schoonheid in kleine dingen, besef mezelf elke dag dat ik dankbaar moet zijn en ben dat dan ook heel erg. Het schijnt normaal te zijn voor pubers om zo te zijn, maar toch vind ik het wel heel stom nu achteraf. Een dankbaar en positief mens is een gelukkiger mens.

Plamuur make-up op doen

Die website onderop, dat was toen mijn blog. Deze bestaat niet meer.

Nu valt het op deze foto nog best mee, ik zie zeker heftigere zaken voorbij komen op Instagram en dan vooral een vol geplamuurde huid. Dat heb ik nooit heel erg gedaan, maar dit is natuurlijk zeker wel meer dan wat ik nu doe. Ook droeg ik vrijwel elke dag een gekleurde oogschaduw look of een felle lip. Ik kan me de laatste keer nu niet eens meer herinneren haha. Ik ben echt veel rustiger geworden met make-up, en richt me nu meer op mijn bestaande schoonheid naar voren brengen in plaats van make-up als accessoire gebruiken. Niet dat daar wat mis mee is overigens, ik vind het nog steeds heel leuk om te zien als mensen uitpakken met hun make-up en dit echt onderdeel wordt van hun look.

Overal naar toe fietsen

Ik was best verwend, want ik had alles in de buurt en op fatsoenlijke fietsafstand. Desalniettemin deed ik gewoon alles, door weer en wind, op de fiets. Ik fietste ook rustig een half uur naar Enschede om naar H&M te gaan of naar een zwemplas op 40 minuten fietsen. Ik dacht daar niet eens over na, dat deed ik gewoon. Nu denk ik daar wel degelijk over na en pak ik eigenlijk alleen nog de fiets als ik daar echt zin in heb. En dan voel ik me heel goed haha, erg hè. Ik pak veel sneller de scooter of de auto. En daar wil ik eigenlijk wel een beetje vanaf. ‘Ik heb geen fijne fiets’ is mijn excuus, dus wellicht moet ik eens investeren in een ‘fijne fiets’.

De hele dag niks doen

Uitslapen tot 13:00 en daarna belspelletjes en Dr. Phill kijken. Een scenario dat zich regelmatig afspeelde tijdens mijn middelbareschool jaren. Ongelofelijk toch? Ik kan me niet herinneren dat ik een dag had dat ik niks deed. Zou ik af en toe wel eens moeten doen, maar je doet dan toch altijd wel net even IETS. Toen deed ik echt niks op een vrije dag. Vreten, slapen, tv kijken.

Mezelf aanpassen voor een ander

Tot slot: Ik heb mezelf zo vaak aangepast op een ander. Niet persé altijd voor een ander, maar meer omdat ik dacht dat ik dan leuker gevonden werd. Zo kleedde ik me dan op een bepaalde manier of trok ik bepaalde dingen heel bewust juist niet aan. Ik ben altijd wel een flexibel persoon geweest, en dat ben ik nog steeds wel. Ik praat gemakkelijk met allerlei verschillende soorten mensen. Ik vind met de meeste mensen wel een raakvlak. Daardoor ging ik vaak mee in een flow waar die andere mensen in zaten, in plaats van dat ik mijn eigen flow vond. De laatste jaren is dit echt niet meer aan de orde, ik doe echt wat ik zelf wil. Tot op bepaalde hoogte natuurlijk haha, maar ik ben wel echt mezelf. De Emmy die ik nu ben, is echt de ware Emmy. Zij is ook wel eens verstopt geweest door de loop van het leven tot nu toe, maar dat gebeurt me niet meer.

En? Zijn bovenstaande punten herkenbaar?


Emmy ter Horst

Een beetje prettig gestoord en geobsedeerd door sushi. Verder ben ik ook GEK op ander lekker eten en ook op iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint :)