Wat ik niet had verwacht van zwanger zijn

Van te voren stel je je er van alles bij voor maar nu ik er midden in zit besef ik me dat ik echt over niks heb nagedacht afgezien van het feit dat je er anders uit gaat zien. Ik neem je even mee langs de dingen die ik niet wist of had verwacht.

Leestijd

Niet mijn buik! Stockfoto 🙂

Biologische drang

Van te voren dacht ik echt letterlijk: ik zie het allemaal wel. Dat is niks voor mij, ik ben een planner, maar een wens om zwanger te zijn kan je echt ineens een beetje overnemen en daarmee is het geen rationele keuze voor veel mensen. Het is een gevoelsmatige keuze, een biologische en instinctieve drang. Denk ik. Alleen dit stukje al had ik van te voren niet verwacht. Ik had gedacht dat je er jaren over zou praten, dat je er over zou fantaseren en dat je dan in alle rust alles los zou laten, kijken hoe alles loopt en gewoon door gaat met je leven tot het gelukt is als dat je gegund mag zijn. Ik hoor van vrijwel elke vrouw om me heen dat er toch ook altijd een soort angst is dat het niet lukt, en dat dat bij een eerste ook gelijk een soort paniek reactie geeft bij elke cyclus waarbij het niet gelukt is. Vervolgens neem je dat mee door de rest van de maand. Nu lukte het bij ons heel snel, waar we heel gezegend mee zijn, maar ik merkte wel dat ik er ontzettend veel aan dacht en dat dat ‘we zien het wel, als het een jaar duurt is het ook goed’ mentaliteitje echt ver te zoeken was.

Het neemt je over

Dit artikel bestaat uit negatieve en positieve klanken en kanten. Dat ik wat negatiefs opschrijf moet je niet verwarren met dat ik me negatief voel over de zwangerschap. Moge dat duidelijk zijn, maar ik ga ook eerlijk zijn en als ik zeg dat het een grote roze wolk is dan lieg ik. De waarheid die krijg je van me, weet dat ik ondanks alles hartstikke dankbaar ben.

Voor de tijd dacht ik ook dat ik alles voor lief zou nemen. Ik wilde het heel graag en dan denk je dat je zo dankbaar bent als het zo ver mag zijn, dat alle kwaaltjes niet meer erg zijn. Die dankbaarheid klopt wel, maar na een tijdje vervaagt dat stukje wel dat je het voor lief neemt. Negen maanden zijn lang haha. Ik ben nu ongeveer op de helft nu ik dit schrijf, het kan zijn dat je dit veel later leest dan dat ik het schrijf, en ik heb wel echt mijn leven aan moeten passen. Dat had ik niet verwacht, gewoon niet. Ik dacht dat er natuurlijk kwaaltjes kwamen, maar dat het zo je leven overneemt in termen van energie, emotionele stabiliteit en andere kwaaltjes… die zag ik niet aankomen.
De eerste 14 weken kon ik echt de dag niet doorkomen zonder dutje. Ik wilde perse wel sporten, dus deed ik eerst een dutje en daarna ging ik ervoor. Dat moet ook allemaal maar lukken met je werk! Ik ben gezegend met een hele flexibele werksituatie, maar als je elke dag op een kantoor moet zitten of bijvoorbeeld 10 uur per dag op je voeten moet staan in de kinderopvang, de zorg of in een kapsalon. Met alle geuren, verantwoordelijkheden, gesprekken… meine liebe. Knap!

9 maanden lang PMS

Als ik mijn emotionele stabiliteit zou moeten verwoorden zou ik het wel echt een constante staat van PMS willen noemen. Ik heb gelukkig nooit echt een humeur-switch waarbij ik onredelijk wordt, maar ik heb er vooral zelf last van. Ik huil sneller, ben sneller van mijn stuk gebracht, ik reageer feller en harder op situaties en ik praat soms voordat ik denk waardoor ik denk ik wat harder ook over kan komen. Minder begripvol misschien? Ik ben meer op mezelf gericht. Daarnaast dat zware gevoel wat je ook wel kent van je PMS, dat dingen je teveel kunnen worden, dat iemand niet een scheef woord moet zeggen want dan loop je weg, het gevoel dat je gewoon wil cocoonen op de bank, dat is wel een beetje de constante staat haha.

Ik word steeds beter in dit ook accepteren en leer mezelf in deze staat ook beter kennen. Ik weet nu dat als ik de ene dag alles geef, ik de volgende dag écht moet inleveren. Dat ik niet tot 2 uur ’s nachts kan borrelen (met groene icetea), dat ik bij heel vroeg opstaan om 20:00 naar bed wil, dat ik op tijd moet eten anders voel ik me slecht aan alle kanten, en dat ik niet alles in een dag kan proppen wat ik vroeger wel deed.

De dromen

De dromen die ik heb tijdens het slapen zijn echt hilarisch en soms ook angstaanjagend. Ik droom dat de baby wordt rond gegooid door de kraamvisite als een volleybal, dat ik beval maar nog niks in huis heb voor de baby of dat de baby iets ernstigs heeft. Anderzijds droom ik ook bizar en grappig over Luuk die op varkens wedstrijdjes racet of mijn moeder die iemand teveel snoep heeft gegeven en daarom op de vlucht is voor de politie. Bizar.

De liefde

Ik voel echt al een ongekende liefde voor deze persoon die ik nog niet ken, maar waar ik me letterlijk en figuurlijk heel verbonden mee voel. In alles wat ik doe, staat de gezondheid van onze baby op nummer 1. Ik had dit gevoel niet aan zien komen. Wel dat je er over denkt en fantaseert, maar niet op deze manier. Heel bijzonder. Ik praat ook tegen de baby, zowel hardop als in mijn hoofd. Ik aai over mijn bolletje terwijl ik dat er altijd zo klef eruit vond zien, maar dat is de enige manier voor je gevoel om die liefde kenbaar te maken. Het is nog niet tastbaar, en je menselijkheid probeert het tastbaar te maken.

Het genot van je buik niet hoeven houden

Dit is een hele gekke voor sommigen, I know. Maar ik draag vaak en graag strakkere kleding en eigenlijk is dat helemaal niet altijd comfortabel. Zo’n stretchloze mom-jeans bijvoorbeeld, ik heb werkelijk waar een orgaan minder als ik daarmee wil gaan zitten. En als ik een mooi jurkje aanheb dat strak om mijn buik zit dan ben ik er ook wel mee bezig dat ik niet alles zo laat hangen en dat ik de boel wel een beetje op spanning houd. Het feit dat die buik er nu ineens mag zijn, dat hij uit mag steken, dat je hem mag zien en dat je comfortabele kleding aan kan waarbij niks knelt en je gewoon je pensje je pensje kan laten zijn. Wat. Een. Bevrijding. FREE THE PENS.

De verschillende soorten kwaaltjes

Je hoort er wel over van mensen om je heen, de misselijkheid en de vermoeidheid, je kent het wel. Nee, je kent het dus niet. Al die vrouwen willen allemaal niet klagen want dan komen ze misschien ondankbaar over maar bij misselijkheid en vermoeidheid blijft het gewoon niet. Natuurlijk is het heus wel leefbaar, je redt je echt wel, maar nee daar blijft het gewoon niet bij. Er zijn geluksvogels die nergens last van hebben, en er zijn pechvogels die overal last van hebben. Ik val daar een beetje tussen in denk ik. Een lijstje van de dingen, waar we het niet over hebben maar die wel lastig zijn.

  • Ik ben vaak misselijk, nog steeds als ik niet op tijd eet. Niet alleen in de ochtend en ook niet alleen die eerste drie maanden.
  • Ik heb een lage bloeddruk en bloedsuiker en heb daardoor onwijs veel en vaak hoofdpijn.
  • Je moet een pleur aan water wegwerken op een dag om kwaaltjes niet erger te laten worden, 2,5 liter.
  • De ongekende moeheid. Niet de moeheid van een drukke dag, nee de moeheid die voelt als je twee nachten heb doorgehaald op een zweterig vliegveld ergens in de jungle van Azië. On-ge-kend moe.
  • Maagzuur. Ben ik normaal totaal niet bekend mee, akelig goedje.
  • Ik heb gelukkig nog geen kennis hoeven te maken met aambeien, maar het schijnt echt bij de meeste vrouwen vroeg of laat voor te komen. Kijk ik niet naar uit. De eerste keer in mijn leven dat ik blij kan zijn met mijn darmproblematiek, want met diaree heb je er minder snel last van. Misschien kan ik deze dan overslaan haha!
  • Zere heupen en of knieën. Mijn rechterheup en knie doen vaak pijn. Ik ben hiervoor onder behandeling bij een speciale bekken fysio en ik let goed op hoe ik beweeg/zit/sta/sport, hiermee houd ik het stabiel.
  • Libido. Wat is dat?
  • Afscheiding, die kun je niet meer negeren.
  • Slapen gaat moeizaam. Ik heb zo’n speciaal kussen en dat maakt het echt beter, maar ik kom moeilijker in slaap en ik word vaker wakker. Dat zal überhaupt wel het leven zijn voor de komende jaren haha, dus die accepteer ik.
  • De geuren. Oh oh oh. Wat een geuren op deze wereld. Alles ruikt intens. Intens vies dan wel te verstaan.
  • De haat aan groente. Ik drink groene smoothies om aan mijn groentes te komen en snijd dingen zo klein mogelijk maar soms verrast het je echt. Dan begin ik ineens te kokhalzen van een garnaal (geen groente maar is toevallig net gebeurt) waar ik vet veel zin in had. Of broccoli die de week ervoor nog wel prima naar binnen ging.

Nou hier laat ik het bij, anders wordt dit een anti conceptie artikel 😉

De fantasie, positiviteit en nesteldrang

Ik eindig met een opsomming van hele leuke. Want ondanks alle kwaaltjes vind ik het echt leuk om zwanger te zijn. Ik geniet echt.
Elke keer kom je weer bij familie en vrienden met een positieve noot (als alles goed mag gaan natuurlijk, dat hebben we zelf helaas ook anders ervaren). Eerst met het nieuws dat je zwanger bent waar mensen echt van door het dak vliegen. Dan met de eerste echo’s, dan met het geslacht van de baby, en tussendoor fantaseer je er lekker op los met iedereen over alle leuke dingen. De babykamer bijvoorbeeld of de kleertjes. Dan trek ik weer alles van boven om te laten zien aan een vriendin wat ik heb gekocht. Die gesprekken zijn onwijs leuk.
De eerste keer dat wij een baby outfitje kochten was na de geslachtsbepalende echo. Daarvoor hadden we al zoveel gekregen dat ik al twee lades in een Malm Ikea kast vol had liggen, dus ik voelde de neiging om los te gaan nog niet echt. Toen we vervolgens ons eerste pakje bestelden en dat in onze hand hielden smolten we echt allebei. Hier zit straks gewoon onze baby in. Dat soort fantasieën vind ik onwijs leuk. Samen kleuren voor de kamer uitzoeken, Luuk die alles goed vindt wat ik kies maar toch lekker mee doet haha, en langzaam checklistjes maken en daarna afvinken. Ik heb altijd wel een bepaalde mate van nesteldrang want ik wil het altijd allemaal goed voor elkaar hebben in huis. Alles heeft een eigen plek. Kasten indelen en organiseren vind ik onwijs leuk haha, dus mijn handen JEUKEN enorm om alle baby spulletjes te wassen en een plekje te geven. Heer-lijk.
En dan nog de fantasie van de baby zelf. Hoe zal het gezichtje eruit zien, hoe gezellig is het straks met z’n drietjes op pad te gaan en hoe bevredigend zal het zijn om zo’n lief klein hummeltje in zo’n cute outfitje lekker te zien slapen.

Ik besef me dat het ook heel zwaar gaat zijn, maar om heel eerlijk te zijn houdt mijn brein dat ook wel een beetje tegen. Nu kan ik nog fantaseren, en dat blijf ik nog lekker tot het einde van deze zwangerschap door doen.


Emmy Bovenhorst

Een beetje prettig gestoord, een gigantische dierenliefhebster, en geobsedeerd door sushi. Dat omschrijft mij goed! Verder ben ik GEK op lekker eten en iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint