Even een kleine recap van mijn afgelopen maanden. Op 29 juni ben ik met keizersnede bevallen. Dit was een geplande keizersnede, waar we de datum ongeveer een week voor de tijd van wisten. Ze lag in stuit en was daarnaast een vrij grote baby waardoor een keizersnede (helaas) vrijwel onvermijdelijk was.
Ik wilde heel graag natuurlijk bevallen, ook omdat ik een traumatische bevalling heb ervaren met een zwangerschap bij 22 weken en ik dit graag soort van wilde herschrijven. Ook zag ik wel heel erg op tegen het herstel van een keizersnede, wat toch een grote buikoperatie is. Ik zag niet voor me hoe dat samen kon gaan met het zorgen voor een pasgeboren baby.
Ik heb er alles aan gedaan om haar te laten draaien, echt ALLES, maar ze besloot lekker ‘verkeerd’ om te blijven liggen. Blijkbaar was dit haar dramatic entrence numero uno in het leven haha! Ik stond er al heel snel in met de houding; ‘het is niet anders, dan is dit hoe het hoort te komen en dan gaan we hier het beste van maken’.
Ik vond de keizersnede heel heftig maar ook heel mooi. We moesten ons heel vroeg in het ziekenhuis melden, om 06:45, en we zouden als eerste die ochtend aan de beurt zijn. Toch moesten we ons ook voorbereiden op een later moment, want er kon natuurlijk altijd spoed tussendoor komen. Dat gebeurde (gelukkig) niet, om 08:00 begonnen ze en om 08:23 werd ze uit mijn buik getild en twee minuten later lag ze op mijn borst.
Ik voelde toch best wel veel van de operatie en ik was heel erg gespannen. Je voelt getrek, geduw en af en toe ook wel een beetje pijn. Desondanks is dat ook het moment dat we Novae mochten ontmoeten en dat was echt een heel speciaal, mooi, emotioneel moment. Een geboorte is een geboorte.
Pas een week later kwam ik erachter dat de verloskundige foto’s had gemaakt met mijn telefoon van de hele geboorte en dus ook van de operatie zelf. Ik schrok me dood toen ik door die filmrol keek haha! Maar, nu ben ik ZO blij dat ik de foto’s heb en word ik zelfs emotioneel als ik ze terugkijk. Op een positieve manier!
Ik keek hier naar Luuk en Novae toen ze even een kleine check kreeg na haar geboorte. Ik werd ondertussen gehecht. Je ziet een soort mix van liefde, geluk en paniek in mijn gezicht haha.
De geboorte was op donderdag en op zaterdag gingen we naar huis. Die eerste dagen, maar ook de rest van de kraamweek was onwijs pittig. Ik ben allergisch voor veel pijnmedicatie dus ik moest het met paracetamol doen. Bruut. De eerste 24 uur hield ik een katheter en daarna moest ik toch echt uit het ziekenhuisbed om te gaan plassen. O.M.G. Ik vond die dagen dat opstaan zo ontzettend pijnlijk. Wellicht dat het met betere medicatie ook iets beter te handelen is, maar goed, die had ik dus niet. Op dag twee willen ze ook graag dat je doucht, maar toen viel ik flauw in de doucheruimte van de pijn en nadat ze me naakt weer terug hebben gekregen op dat bed zag ik de komende dagen heel somber in. Ik moest de dag erna naar huis, en dat leek me onmogelijk toen.
Ondertussen deed Novae het goed, ik kon gelukkig wel met haar knuffelen (en dat wilde ik dan ook de hele tijd haha) maar verschonen etc. deed Luuk allemaal. Hij kon gelukkig ook die dagen bij ons in het ziekenhuis blijven slapen dus we zijn echt constant met z’n drietjes geweest. Ik vond de ervaring in het ziekenhuis in Almelo dan ook echt heel erg fijn en warm!
Drinken wilde ze in het begin niet. Daardoor viel ze best veel af en moesten we haar wat bijvoeden. Dat gebeurt vaker na een keizersnede, want de baby komt dan eigenlijk niet op zijn/haar eigen termijn. Ook mis je een hoop hormonen die voor die eerste melkproductie zorgen en baby’tjes hebben niet altijd de kracht. In het ziekenhuis ben ik dan ook al begonnen met kolven. Zonder overdrijven hebben er wel acht mensen mij, mijn borsten en Novae in allerlei posities gewrongen maar madammeke wilde (of kon) nog steeds niet drinken. Allemaal overigens nog wel binnen de normale perken, dit gebeurt heel vaak, maar voor mij was het toch ook allemaal overweldigend.
Op zaterdag gingen we op aanraden van het ziekenhuis toch echt naar huis, en dat was ook wel een goede zet. Ik kon me thuis veel beter redden en onze kraamhulp was een engel. Die eerste dagen kon ik nog niks maar aan het einde van de kraamweek verbaasde me het dat ik in een week tijd alweer zoveel kon. Bizar wat je lichaam dan voor elkaar krijgt!
De borstvoeding bleef problematisch. We hebben twee lactatiedeskundigen erbij gehad, drie eigenlijk als je de ervaren kraamhulp meetelt, ik heb allerlei verschillende kolven geprobeerd en met man en macht heb ik mijn melkproductie toch op gang gekregen. Onder andere door bepaalde kruiden te slikken en te klusterkolven. Daarbij kolf je vaak achter elkaar zodat je hersenen denken dat de baby meer melk wil. Novae heeft elke druppel die uit mij kwam, uiteindelijk binnengekregen. Uit de borst drinken bleven we proberen maar het leek gewoon alsof ze het niet wilde. Na vijf weken kwam er ineens een moment dat ze het wél wilde. En ondanks dat het pijn deed, was dat zo’n goed moment! Die pijn bleef nog zo’n twee weken en daarna werd het steeds beter. Nu ik dit typ is ze 13/14 weken oud en gaat het voor ons beide heel gemakkelijk. Ik ben echt heel dankbaar dat we dit toch nog zo kunnen ervaren. Ik vind het heel bijzonder en ook zó gezellig. Ik ben absoluut geen borstvoedingsmaffia, ik vind het heel logisch (helemaal na deze ervaring) dat vrouwen overstappen of gelijk beginnen met kunstvoeding. Hiermee krijg je je kind ook gezond groot. Als Luuk niet zo lang thuis was geweest (zes weken) was me dit denk ik niet gelukt. Dan was het fulltime kolven een te grote taak geweest.
Waar ik ook open over wil zijn, is de zogenaamde roze wolk. Voor mij was de kraamtijd niet altijd een roze wolk. Ik ben altijd extreem dankbaar geweest, vanaf het moment dat ik zwanger was. Ik wist met mijn verstand dan ook heel goed wat voor zegen ik had ontvangen, maar toch kon ik daar met mijn gevoel niet altijd bij. Ik heb op bepaalde momenten dan ook wel gevreesd voor een postnatale depressie, want zo laag en down voelde ik me soms. Dat werd het gelukkig niet. Ik ken het niet van mezelf, ik ben een vrij stabiel persoon normaliter en dit zag ik dan ook écht niet aankomen. Ik was soms zo down, zonder aanwijsbare reden. Ik praatte daar dan over met Luuk maar ik kwam dan ook soms niet verder als ‘ik kom niet bij mijn geluksgevoeletje’. Dat is denk ik de beste omschrijving. Ik zag het, ik wist het, ik kon het bedenken maar ik kon het niet echt voelen. Ik was vlak. Alsof er een gordijntje tussen mij en mijn echte gevoel in hing.
Gelukkig stond mijn liefde voor Novae niet onder druk, want dat hoor je dan soms ook wel eens. Na een week of 7 kwam er ineens weer meer licht en helderheid binnen en kon ik ook weer euforie voelen en kon ik ook nog beter van Novae genieten. Inmiddels ben ik wel weer mijn happy self gelukkig.
Verder gaat Novae heel erg lekker gemiddeld in haar lengte, gewicht, hoofdomtrek, ontwikkeling etc. vooruit. Ze leert in zulke korte tijd steeds zoveel bij, dat is waanzinnig om te aanschouwen. Ze is ontzettend vrolijk, lacht de hele dag, heeft inmiddels lekkere spekbeentjes en over een paar weken mag ze al haar eerste hapjes, bizar!
In komende artikelen zal ik jullie steeds bedoeld en onbedoeld op de hoogte houden, want beheert uiteraard nu mijn leven. Ik denk dat er ook best veel moeders tussen onze lezers zitten dus verwacht wellicht ook iets meer babycontent want daar valt natuurlijk veel over te vertellen! Mocht je een specifiek verzoek hebben, stuur me dan gewoon een dm (@emmystudiomint) want ik wil juist heel graag weten wat jullie precies willen lezen! 😊