Q&A met vragen van Instagram

Leuk dat deze vraag er ook bij zit, want veel vragen gingen over het moederschap en Novae. Dit getuigd ook wel van een lange trouwe volger want ik heb al bijna zeven jaar geen hond meer. Jill heette zij, een Jack Russeltje. Ik heb heel veel verdriet gehad van haar dood. Toch ook, heb ik heel erg ervaren dat ik mijn vrijheid terug kreeg. Altijd maar naar huis moeten voor de hond, dat is iets waar ik niet snel weer voor zou kiezen. Ik kan mij voorstellen dat het gemakkelijker is als je in een andere fase van je leven zit. Bijvoorbeeld met oudere kinderen die naar school gaan, en ook thuis komen voor de hond. Je bent dan toch al minder flexibel in waar je kunt gaan en staan. Als je dan een fijn oppas adresje hebt voor vakanties, dan kom je er wel. Maar toch, ik denk niet dat wij er ooit voor zullen gaan. Mijn moeder heeft een hond en als die er niet meer is dan komt er ook 100% zeker een nieuwe, en mijn zusje die haar hond vorig jaar verloor is ook aan het denken over een ‘nieuwe’. Ik heb dus wel honden in mijn leven.

Ja! Novae lag in stuit, voor de mensen die dat niet wisten (wat ik mij kan voorstellen haha). Volgens mij heeft ze nooit ‘goed’ gelegen, altijd met haar hoofdje omhoog. Ik gunde mezelf heel erg een ‘normale’ bevalling na onze traumatische ervaring met Lovis. Maar, ik wilde er ook op vertrouwen dat haar geboorte liep zoals hij moet lopen. Dat zij ter wereld zou komen zoals zij wilde. Toch hebben we wel alles geprobeerd; Voetreflex therapie, moxa, bepaalde oefeningen die ik moest doen en dus ook een draaiing in de buik. Die is niet gelukt, en ik vond dat achteraf ook best wel heftig. Ik kon me van te voren niet echt goed voorstellen waarom dat zo heftig zou zijn, maar dat onwijze geduw vond ik heel naar en pijnlijk. Ik was ook bang dat ze haar pijn deden. Ze is er ook niet door gedraaid, dus misschien als dat wel zo was, dan had het gevoeld alsof het nog ergens goed voor was geweest haha. Het werd dus een keizersnede!

Op 22 december 2020 moesten wij na 22 weken zwangerschap afscheid nemen van ons zoontje. Een traumatische bevalling waarbij ik lichamelijk ook heel slecht ging. Ik stopte met ademen en mijn hartslag werd te traag. Een datum die we natuurlijk nooit vergeten, maar we zijn beide niet heel erg gehecht aan bepaalde data. We denken er denk ik beide elke dag wel aan, en ik geef zo’n dag daarom liever ook geen extra lading. De eerste jaren hebben we op zijn sterfdag een donatie gedaan aan de stichting die in het ziekenhuis langs kwam om foto’s te maken. De Aya Memoriam foundation. Dat wordt gerund door vrijwilligers en daar waren wij enorm dankbaar voor. Dit jaar besloten we een structurele, maandelijkse donatie te doen aan een andere stichting die onderzoek doet naar het type ziekte dat Lovis had. Verder checken we altijd wel even bij elkaar, en hebben we het er even over uiteraard.

Ingewikkeld haha. We redden ons goed hoor, en we zijn mega dankbaar voor de hulp die wij hebben van oma’s. Zowel Luuk’s moeder als mijn moeder passen beide een hele dag op. Luuk is op vrijdag nu ‘vrij’, en ik vaak de maandag en woensdag. Van te voren had ik gedacht dat ik na een half jaar drie dagen werken (als Novae 9 maanden is), wel graag vier dagen zou willen werken. Ook om wat meer focus te leggen op mijn zzp werk. Maar, dat zou betekenen dat we een dag opvang nodig hebben en dat ik dus een groot gedeelte van die dag aan het werk zou zijn om de opvang te betalen. Dat voelt ook een beetje tegenstrijdig. Daarom twijfelen we (misschien is de kogel al door de kerk als dit online komt) of we überhaupt gebruik willen maken van opvang. Het ‘enge’ is dat wanneer je de opvang afzegt, je heel lang geen plek meer krijgt omdat de wachttijden zo lang zijn. We vinden het voor haar ontwikkeling ook wel goed dat ze op een gegeven moment meer kans krijgt om met verschillende kindjes gaat spelen en daar ook van te leren. Maar, dat kan eventueel ook als peuter en dan kan ik alsnog mijn zzp-werk uitbreiden. Wij zijn zelf ook beide niet naar een kinderopvang geweest, maar wel naar een peuterspeelzaal. Onze sociale skills zijn ook prima nu haha. We denken dus nu dat we haar tijdig aanmelden voor een fijne plek als ze iets ouder is, en dat ik voor nu drie dagen blijf werken zoals ik doe. Luuk kan niet minder dan vier dagen werken, het is niet zo dat ik vind dat ik dat moet oppakken als moeder zijnde. Ik moet nu vooral wennen aan het gebrek aan flexibiliteit die ik kan bieden aan de mensen waar ik mee samen werk, omdat ik die eerst wel heel erg had. Ik heb ook een grote, toffe klus afgezegd (voor Glory Kickboxing) omdat ik voelde dat dat teveel zou worden. Een goede call, maar iets waar ik me van te voren niet echt iets bij voor kon stellen.

Ja en nee. Op werkvlak of andere grootste dingen zoals verhuizen of .. noem het maar op… niet. Maar op vakantievlak: JA.  Vorig jaar zijn we wel minder op pad geweest dan dat wij normaliter doen, door mijn zwangerschap en de geboorte van Novae. Ik weet dat er ook genoeg mensen zijn die met een baby van een paar maanden gaan vliegen maar ik ben niet zo’n mens. Ik ben soms wat overbezorgd, ook door onze geschiedenis denk ik, en ik ben al een overpacker van mijzelf. Ik sleep nu ZOVEEL mee dat ik niet weet hoe ik dat een vliegtuig in moet krijgen haha. Maar, er staat nu een hoop op de stapel. GELUKKIG, want ik mis het enorm. We gaan binnenkort naar Centerparks (PR uitnodiging), en hoewel dat geen spannende reis is natuurlijk is het wel fijn om er even uit te zijn. We gaan in mei naar de Ardennen waar we een groot huis hebben gehuurd met mijn zus en zwager. Eenmaal daar komt mijn vader twee nachtjes langs, en daarna mijn moeder en stiefvader ook twee nachtjes. Aansluitend zijn we ook nog drie nachtjes met z’n vijven daar. Het huis heeft een (verwarmd) zwembad die je ook kan overdekken en een wellness. Heerlijk! Dan willen we aan het begin van de zomer graag naar Denemarken. Het liefst een huisje dichtbij Kopenhagen, hopelijk ook dichtbij het strand, of een ruim appartement in Kopenhagen zelf. En, dan willen we in oktober twee weken naar Valencia. Ik heb zelf de droom om daar nog wat langere tijd te zijn, drie maanden bijvoorbeeld. We willen even kijken hoe het voelt om met Novae daar in ieder geval twee weken te zijn. Als een soort proeftijd. Ik ben namelijk wel een aantal keer in Valencia geweest (lievelings) maar nog nooit langer dan een paar dagen en natuurlijk al helemaal niet met kind haha.

Heel cliché, maar ben je ooit echt klaar met klussen haha? We hebben al zoveel gedaan maar er is ook nog zoveel toe te voegen aan dit huis. Voor nu zijn we begonnen met denken over een verbouwing van de bijkeuken. Deze gebruiken we heel intensief, echt als verlenging van onze (toch wel kleine) hoofd-keuken. Deze stamt echter echt uit de jaren 70 dus daar is wel wat verbetering te halen. Daar heb ik ook wel zin in, lekker dat helemaal mooi en netjes maken! Maar, ook wel weer een dure grap. Ook de schuur willen we nog graag aanpakken, vooral door er beton in te storten zodat het qua vierkante meters echt bij het huis gaat horen. Ook is het dan wat makkelijker schoonhouden, want we gebruiken hem niet als schuur maar als gym. We hebben aan de voorkant van het huis een schuur bijgebouwd voor de echte schuurdingen zoals fietsen en tuingereedschap.

Ja, best intens hoor! Ik weet dat van mijn vorige zwangerschap, waar ik maar 22 weken zwanger was, ik ook pas na een half jaar dacht mijn lichaam weer een beetje te herkennen. Zowel qua uiterlijk als gevoelsmatig. Ik ging er ook vanuit dat dat nu ook wat langer zou zijn. Negen maanden op, negen maanden af zeggen ze niet voor niks. In het begin stond het ook wel echt in het teken van herstellen van de keizersnede, en afgezien van wat lage rugpijn ben ik daar echt wel goed van hersteld. Uiteraard wordt het ook nooit meer echt zoals ervoor. Je kan niet terug, je kan alleen maar vooruit. Ik ben ook totaal niet bezig met afvallen of iets dergelijks. Ik heb zelfs nog niet eens weer gesport haha. Ik merk dat ik daar gewoon echt de headspace niet voor heb, dus ik geef mezelf daar ook wel slack in. Het komt wel weer, ik merk dat ik er nu af en toe zin in begin te krijgen. De eerste maanden vond ik het zweten echt heel irritant, en nu ik de borstvoeding aan het afbouwen ben merk ik dat dat ook weer effect heeft op alles. Mijn huid wordt weer iets slechter bijvoorbeeld. Haarverlies heb ik ook gehad, maar dat is nu gelukkig wel gestopt en ik heb er geen kale plekken door. Wel gekke eczeem-achtige plekken in mijn haargrens.

Hoeveel we bezig zijn met slaap. Dan wel onze slaap, dan wel haar slaap. Ik dacht van te voren veel meer naïef dat een baby wel ‘gewoon’ in slaap zou vallen voor dutjes. Ik dacht dat elke baby wel sliep in de auto, en elke baby sliep in de kinderwagen. Not. Ook had ik van te voren niet door, dat een dag zo zou draaien om al die dutjes. En daarnaast ben je dan ook nog bezig met je eigen slaap, om te zorgen dat je nog een beetje blijft functioneren.

Ook dacht ik dat ik me iets flexibeler zou kunnen bewegen, en dat ik haar veel meer mee zou slepen overal naar toe. Ik merk dat ik daar toch wel terughoudender in ben dan ik dacht, omdat ik merk dat het haar niet altijd ten goede komt. Toch doen we wel veel met haar hoor, maar ik zorg wel dat daar dan ook weer een dag thuis of wat speeltijd tegenover staat.

Nog een puntje wat ik heb onderschat is hoe snel je als stel ook je om elkaar heen beweegt als een soort bedrijf. Omdat je elkaar afwisselt in tijd met haar, zodat de ander kan werken of in huis dingen kan doen, heb je gewoon minder tijd met elkaar dan daarvoor. Logisch wel, maar toch hakt dat er soms harder in dan ik wil. Ik mis Luuk echt soms! Gelukkig is dat wel een goed teken, en zorgen we dan ook actief dat we elkaar opzoeken en quality time doorbrengen.

Van te voren wist ik wel hoeveel liefde ik voor haar zou hebben, maar het is alsnog verbazingwekkend om te ervaren hoe het voelt alsof het gewoon een stukje van jezelf is, zo’n kindje. Zij voelt als een deel van mij, een hele hechte verbintenis. Het loslaten is daarom soms ook extra lastig voor me, maar ik probeer er heel actief voor te zorgen dat mijn verbintenis met haar geen restricties legt op haar eigen bewegingen door de wereld. Ik weet dat op sommige vlakken haar loslaten, haar verder brengt dan dat ik haar alleen maar strak bij me zou houden.

Ik stop nu, want ik deze lappen tekst kosten jou al drie dagen om doorheen te lezen haha! Hopelijk vond je het leuk om te lezen 🙂