Penvriendinnen

Mijn vriendin Jorien heb je weleens voorbij zien komen als je me hier of op social media volgt. Onze vriendschap, die inmiddels al achttien jaar duurt, startte als een penvriendschap. Jorien plaatst een oproepje in de NCRV-gids, waar ik op reageerde. ‘Gefeliciteerd! Je bent mijn nieuwe vriendin!’

Leestijd

'Gefeliciteerd! Jij wordt mijn nieuwe penvriendin!'

Als meisje van negen was ik altijd aan het schrijven. Altijd had ik een pen of potlood in mijn hand en als er ergens een stuk papier lag, schreef ik het vol. Mijn ouders hadden een winkel en ik heb weleens een hele kassarol volgeklad met verhaaltjes. Ik schreef verhaaltjes, brieven aan familieleden (met steevast onderaan de brief de vraag: SCHRIJF JE TERUG?) en hele dagboeken vol. Nog steeds vind ik het fijn om met een pen woorden op papier te zetten. Het maakt mijn hoofd leeg, ik krijg mijn gedachten op een rijtje en het lucht op. Als meisje van negen vond ik dat blijkbaar ook al.

Wij hadden thuis de NCRV-gids. Een televisiegids. Achterin die gids was altijd een kinderpagina, met brieven van kinderen, tekeningen, mopjes en puzzeltjes. Daarin stonden altijd oproepje voor penvriend(innet)jes. Dat was destijds blijkbaar een ding, want het was vaste prik in die NCRV-gids. Op een dag stond er een oproepje in van ene Jorien uit Hardenberg. Een jaar jonger dan ik, en: ze woonde in de buurt. Ik weet nog dat ik dat een voorwaarde vond voor een penvriendin, want ik wilde haar natuurlijk wel kunnen ontmoeten zodat we échte vriendinnen konden worden. Klinkt best creepy, vind ik nu.

‘Ik klom in de pen’ (zoals je dat toen zogenaamd grappig zei) en ik schreef een brief naar die Jorien uit Hardenberg. Wat deed ik er mijn best op. Ik schreef zo netjes als ik kon, op mooi briefpapier (dat was toen ook een ding), met een fijne pen. Een paar weken later kreeg ik een brief van Jorien, met het heuglijke nieuws. ‘Gefeliciteerd! Jij wordt mijn nieuwe penvriendin!’

Lief & leed

Onze penvriendschap was bezegeld. Er waren geen regels, alleen dat we elkaar om en om een brief stuurden. We stelden elkaar tientallen vragen, stuurden foto’s heen en weer (met het verzoek om ze terug te sturen), vertelden elkaar over onze dagen, over school, over de jongens waar we verliefd op waren, over de bands waar we de liedjes van meezongen. Nu terugkijkend was Jorien al die jaren een hele stabiele factor in mijn leven. Altijd kon ik Jorien brieven schrijven en altijd kreeg ik een brief terug. We deelden veel met elkaar en leerden op papier elkaars levens kennen.

Daar kwam het moment van de eerste keer bellen. We hebben in de jaren daarna wat afgebeld, ik weet zelfs Joriens huistelefoonnummer nog (terwijl ze daar natuurlijk al jaren niet meer woont). Vanzelfsprekend was de eerste ontmoeting. Bij ons thuis, de ouders van Jorien kwamen mee: koffie drinken met mijn ouders. Daar ontstond de vriendschap. Ook tussen onze ouders, die elkaar door onze afspraakjes regelmatig zagen. Het klikte gewoon meteen en als vanzelf speelden we met elkaar. Ik weet nog goed dat we die eerste keer gingen blikgooien in de tuin. Vergeet niet dat we negen waren.

 

Ondanks dat we elkaar met enige regelmaat bezochten, bleven de brieven niet uit. We schreven elkaar steevast om de paar weken. We deelden lief en leed, van de schoolmusical en het overgaan naar de middelbare school, de tussenuren werden gevuld met het schrijven van brieven. Ik schreef hele collegeblokken vol aan Jorien, ze was eigenlijk mijn dagboek. Niet dat we alleen maar dramatische levensverhalen deelden, hoor. Het ging vooral over de dagelijkse gang van zaken en alle dingen die we meemaakten.

Beiden hebben we een doos vol brieven van elkaar, verspreid over ongeveer acht jaar. Ik heb de doos met brieven er laatst weer eens bijgepakt en ook Jorien haalde de brieven van mij van zolder. Het is zó leuk om terug te lezen waar we het over hadden, wat ons bezighield, hoe onbevangen we van alles aan elkaar vertelden en hoe onze levens er toen uitzagen.

Overlap

We zijn nu 18 jaar verder, en brieven schrijven doen we nog heel sporadisch. Ik pakte laatst weer pen en papier na de uitvaart van Jorien haar moeder. Van alles wilde ik tegen haar zeggen, maar via WhatsApp of mail kreeg ik het er niet uit. In een brief rolden de woorden uit mijn hoofd en deelde ik met haar wat voor fijn mens haar moeder was en hoe ze tijdens een logeerpartijtje ontzettend lief was toen ik met verschrikkelijke heimwee ’s nachts naast haar bed stond. In een brief kon ik onder woorden brengen wat met mijn stem of een toetsenbord niet lukte, zoals dat eigenlijk altijd al was geweest. Ik schrijf nog steeds het liefst met pen op papier. Als ik écht iets uit mijn hoofd wil krijgen, lukt dat op papier steevast beter dan met een toetsenbord.

Bijzonder is dat we na de middelbare school allebei Journalistiek zijn gaan studeren op het Windesheim in Zwolle. We zaten niet bij elkaar in de klas, maar wel in hetzelfde jaar. Daardoor zagen we elkaar vaker dan voorheen. Jorien ging haar creativiteit en ambitie achterna en werkt nu heel succesvol als DJ bij 3FM. Ook ik ging voor mijn passie en ging bloggen. Allebei hebben we van taal ons beroep gemaakt, en dat is ooit begonnen met die eerste brief naar elkaar.

(Pen)vriendinnen

Na achttien jaar zijn we geen penvriendinnen meer, maar gewoon vriendinnen. Ik vind het heel bijzonder hoe een oproepje in zo’n televisiegids kan leiden tot zo’n langdurende vriendschap. Hoe speciaal is het dat we uiteindelijk voor dezelfde opleiding kozen, allebei in de media belandden en van taal en communiceren ons werk hebben gemaakt? Misschien ook wel helemaal niet zo speciaal als je bedenkt dat we beide als negenjarige meisjes al zó gek waren op schrijven en dit door onze penvriendschap ook heel regelmatig deden.

De communicatie via brieven is er dus niet meer echt, maar we hebben veel contact en zien elkaar regelmatig. Soms zien we elkaar eventjes niet, maar als we elkaar dan weer zien is het alsof we elkaar gisteren nog spraken.

Wat ben ik dankbaar voor dat ene oproepje en die ene brief in 1999.


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.