Omgaan met tegenslag/verdriet

Positief blijven tijdens tegenslag, het is iets waar ik veel complimenten over gekregen heb. Voor mij voelde het niet als meer moeite, maar alsof ik mezelf redde. Ik neem je vandaag mee in hoe ik er mee om ga.

Leestijd

Voor de mensen die maar heel af en toe lezen en denken waar heeft die vrouw het over, welke tegenslag, wij verloren ons zoontje na 22 weken zwangerschap in december. Een paar weken later verloor ik mijn oma, waar ik veel tijd mee doorbracht. Een verdrietig en traumatisch proces, maar Luuk en ik gaan er wel heel goed mee om. Al zeg ik het zelf. Het voelt als de enige weg voor ons, maar ik besef me ook dat er mensen zijn die in bed gaan liggen en er een paar maanden daarna pas uitkomen als er zoiets gebeurt. Dat hebben wij niet gedaan en ik wil je meenemen waarom ik denk dat wij hier goed doorheen gaan.

Ik hoop dat iemand hier iets aan heeft, ik koos de foto’s in dit artikel dan ook symbolisch, ik reik hopelijk je iets positiefs aan als je door iets negatiefs heen moet.

Ik heb eerder een artikel geschreven over een periode dat een langdurige relatie verbroken werd en gelijktijdig mijn hond overleed. In die periode heb ik eigenlijk geleerd om mezelf uit de put te krijgen, wat daar voor nodig is en wat ik nodig heb in moeilijke tijden. Achteraf, en in het licht van de huidige situatie voelt dat van toen mild, maar toen was ik alleen en nu heb ik Luuk. En daar hebben we de eerste factor al te pakken want als je een partner hebt die gelijksoortig omgaat met verdriet dan geeft dat denk ik al zóveel verlichting.

In het begin van de periode, toen alles downhill ging hebben wij er een gesprek over gevoerd. En daar begint het, kun je goed met elkaar praten? Zo niet, zoek daar wellicht hulp bij want dat scheelt zoveel. We spraken over verlies, over tegenslag en over hoe je in een relatie het aan moet kunnen om je eigen verdriet te dragen maar als de ander het nodig heeft, ook dat stukje erbij. Dit moet een wisselwerking zijn anders krijgt de één een steeds zwaarder pakket en de ander alleen maar lichter. Het moet afgewisseld worden. Ik geef extra wanneer Luuk niet meer kan en dat kan ik aan, omdat hij mij al eerder zijn extra stukje heeft gegeven. Er zijn tijden dat je denkt; ‘ik kan jouw verdriet er niet bij hebben. Stort nu alsjeblieft niet in want ik heb mijn handen vol aan mezelf’. Ik kan me dat voorstellen. Ik denk dat de enige reden dat ons het wel gelukt is om instortingen op te vangen, is dat wij allebei wisten dat we beide sterk genoeg waren om het een tijdelijke instorting te laten zijn. We wisten, als ik nu de ander even opvang, dan is hij of zij er straks weer en dan heb ik weer ruimte voor mezelf. We vertrouwen op elkaars kracht, en weten ook van elkaar dat we niet wegzakken in verdriet. Verdriet is voor ons geen drijfzand, maar meer een ongelukkig geplaatste modderpoel. We voelen de bodem maar de bodem zakt niet verder weg.

Dit doet me weer denken aan een grappig filmpje op Youtube, zoek maar eens op ‘5 stages of grief giraffe’. De giraffe gaat eigenlijk al die stadia door die je doormaakt in verlies (en verlies omvat veel zaken, ook break ups bijvoorbeeld), en alles is herkenbaar. Ik kan niet zeggen dat het in keurige stadia achter elkaar door loopt maar ik zou meer zeggen dat er elke dag een overheersende factor is en dat op die manier de stadia elkaar afwisselen en door elkaar lopen.

Een ander onderdeel in onze communicatie die ik als heel belangrijk heb ervaren is het delen van gedachtes en gevoelens. We kozen daar een moment voor, en overvielen niet de ander in de supermarkt met een rotgedachte. Want dát zijn de momenten dat die gedachtes komen, en daar heb je geen controle over en die ga je ook niet voorkomen. Niemand niet, hoe sterk je ook bent. Wél heb je controle over wanneer je die gedachte verwerkt, en dat deden we gezet. Een voorbeeld om even een kwetsbare duit in het zakje te doen:
Ik liep twee weken na de bevalling door de supermarkt en daar liep een vrouw met een baby, een ontzettend kleine lieve mini baby. Hij was zo klein dat hij me gelijk aan Lovis deed denken en dat verstikte me intens. Tegelijkertijd was ik gefascineerd door haar, ‘zij heeft gewoon een baby gekregen’ dacht ik. ‘Een echte levende, gezonde baby. Wauw. Wat bijzonder, wat een wonder’. Alsof er meer fout gaat dan goed, maar dat is uiteindelijk natuurlijk niet zo. Er gaan meer zwangerschappen goed dan fout.
Anyhow, die gedachtes, mijn fascinatie waardoor ik nog een rondje achter ze bleef lopen om te kijken, die herkenning en tegelijkertijd complete tegenstelling van onze situatie, dat deed echt intens pijn. Ik wilde het liefst naast de eieren op de grond gaan zitten janken tot iemand me op kwam halen en nooit meer met iemand praten. Maar dat deed ik niet. Ik sloeg het op, ik stopte de gedachte in het kastje die later weer open mocht, maar nu even niet. Nu ging ik eieren kopen. Het feit dat ik wist dat het er uiteindelijk weer uit mocht maar dat dat nu niet hoefde, voelde alsof ik mezelf troostte.

En dan komt het punt van delen. Daar moet je jezelf ook echt even toe zetten want met dit soort dingen delen doe je de ander ook een beetje pijn, want daar rakel je ook wat op. Het is ook een keuze hè, je kunt die gedachte ook nog langer in het kastje laten zitten maar die kast moet niet te vol komen want dan klettert hij van de muur als de planken doorbuigen. Of, ook niet tof, er flikkert wat uit als je er niet op rekent. Met die wetenschap, want dat is het, zetten we vaak even door. Door de zure appel heen. Ik heb het ook wel eens langer uitgesteld hoor, maar uiteindelijk kwam het er toch uit. Alle gevoelens in dat kastje proppen is als een verslaving opbouwen, je weet dat het niet goed voor je is maar het is een tijdelijke fix. En soms mag dat, laat het dan een bewuste een keuze zijn. De kater komt later haha.

We deelden uiteindelijk vaak voor de tv, met de tv draaiende op de achtergrond als een soort escape route. We vroegen elkaar vaak: ‘ik wil even een gedachte delen, zal ik dat nu doen of later?’ Waarop de ander de keuze had, duik ik er nu in? Vaak deden we dat wel op dat moment, startend met een grote zucht. Onszelf en elkaar schrap zettend voor een steek in ons hart, wetende dat hij er daarna uit was, die steek. Ik accepteerde de tranen ook altijd die er bij zo’n gesprek zouden komen. Ik heb heel vaak in situaties gezeten dat ik dacht: ‘ik WIL nu niet huilen, niet nu’. In deze gevallen dacht ik: ‘als ik moet huilen dan ga ik even huilen want dat MOET er uiteindelijk toch uit’. Vaak waren de situaties of gedachtes die we deelden herkenbaar. Dan had de ander ze ook al een keer gehad. Soms kon de ander relativeren en soms riep het meer vragen op. Vaak konden we daarna ons weer naar de tv keren, terwijl we nog iets meer liefde voor elkaar voelden doordat we elkaar iets weer hadden verlicht van die steek. Zo hebben we die eerste tijden, in de auto, op de bank, in bed, elkaar complete deelgenoot gemaakt van alle gedachtes. Zo hebben we elkaar ook nog beter leren kennen, en hebben we samen al een hoop verwerkt.

Door dit delen, bouw je het vertrouwen naar elkaar ook nog sterker op. Alles wat eng is, wordt minder eng als je het vaker doet. Je weet beter hoe de ander reageert en ook beter wat het voor je doet als je het deelt. Je voelt dat het helpt, en kiest daarna ook weer eerder voor die route. De eerste paar keer vergt moed. ‘Wees dapper Em’, sprak ik mezelf dan echt toe in gedachtes. ‘Spring nou maar, er is geen andere weg’. En zo is het eigenlijk ook. De enige weg is er DOOR heen. Er is licht aan het einde van de tunnel is de uitspraak, en zo is het.

Dan zijn er natuurlijk andere factoren die je een dag doorslepen. Hoe goed kun je genieten van kleine dingen? Wij kunnen dat beide best wel goed, want daar hebben we onszelf in geconditioneerd de afgelopen jaren, alhoewel het bij ons wel een natuurlijk proces is geweest. Iets wat we bewust doen, dankbaar zijn met en stilstaan bij de kleine mooie dingen in het leven. Daar hebben we nu veel aan denk ik, want waar je in het begin jezelf moet dwingen om stil te staan gaat het voor ons nu gemakkelijk.

In het begin hadden we ook heel erg last van schuldgevoel. Als we genoten van iets of als we lachten, dan doofde dat ook heel snel omdat er in onze beide hoofden dezelfde gedachte opkwam: ‘hoezo doe je zo blij als er zoiets verrots gaande is. Er is niks om blij over te doen’. Het is een hele menselijke, maar verkeerde gedachte. Verdriet mag naast geluk bestaan. Blijdschap en liefde kunnen gelijktijdig gevoelt worden met verdriet. Deze gedachte, iets wat een maatschappelijk werker ons na de bevalling ons vertelde, daar hebben we heel erg veel aan gehad. Op het moment dat het schuldgevoel kwam konden we het daardoor ook snel naast ons neerleggen, en voelden we ons ook vrij om actief dat geluk en blijdschap op te zoeken. Een proces dat je natuurlijk ook sneller door het verdriet heen helpt. Verdriet is gemakkelijker te dragen als je op kan laden aan de energie van vrolijke momenten. Afleiding zoeken is dan ook key. Niet om gevoelens te ontlopen, maar door wat ik net zeg eigenlijk. Om op te laden zodat je daarna de verdrietige momenten weer beter aan kan.

Tot slot, hoewel dit een never ending topic is natuurlijk, wil ik relativeren en dankbaarheid aanstippen. In mijn omgeving hoor ik het ook wel vaker, ‘zij draait het weer positief hoor’. En ja, dat doe ik, want er is bijna altijd iets positiefs te vinden.
Dankbaar zijn doe ik als het leven goed voor me is, en dan vier ik het. Dankbaar zijn doe ik ook als het leven minder fijn voelt omdat ik weet dat ik er van groei.
Toen mijn oma een paar weken na Lovis overleed aan Corona kon ik daar een enorme weerstand bij oproepen. ‘Fuck, zó dicht bij een vaccin’. Maar ze was ook dementerend, en geen klein beetje ook niet. Ze kon niet meer voor zichzelf zorgen, iets wat ze nooit zo heeft gewild natuurlijk. Corona gaf haar een snelle weg uit het leven, in plaats van een lange lijdensweg. Door deze gedachtes kun je zo’n gebeurtenis veel beter plaatsen en verwerken.
Natuurlijk relativeer je geen dode baby weg, en dankbaar daarvoor zijn lukt me ook niet. Ik ben wel dankbaar dat ik Luuk nog beter heb leren kennen. Ik ben ook dankbaar dat ik geen kindje heb hoeven verliezen dat ik al heb leren kennen. Ik ben ook dankbaar dat mijn lichaam goed hersteld en gek genoeg, dankbaar dat ik het op kan brengen om dankbaar te zijn haha. Uiteindelijk doe ik dat natuurlijk voor mezelf.

Elke keer dat ik dankbaar ben en dat warme gevoel voel, laad ik weer een stukje op. Dan wapen ik mezelf voor verdrietige momenten die ik dan beter aan kan.

Ik hoop dat iemand hier iets aan heeft, dat ik iemand een verlichting kan geven door het zo op te schrijven.
DM’en mag altijd, je vindt me op Instagram op @emmystudiomint.


Emmy Bovenhorst

Een beetje prettig gestoord, een gigantische dierenliefhebster, en geobsedeerd door sushi. Dat omschrijft mij goed! Verder ben ik GEK op lekker eten en iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint