Mijn slechte eigenschappen

Voor dit artikel moest ik natuurlijk wel even bij Luuk checken. Wat vindt hij nou mijn slechte eigenschappen?
Ik noem Luuk altijd mr. Right Answer, omdat hij altijd heel doordacht antwoord geeft als hem wat gevraagd wordt. Hij is niet het type dat te snel iets roept of iets zegt en dan denkt: ‘zei ik dat nou hardop?’. Dat maakt hem ook een geweldig goede communicator, en dat maakt ook dat je hem in elke sociale setting neer kan zetten. Dat maakt hem ook gewoon een heel prettige man om mee getrouwd te zijn :).

Naar mij toe is het ook altijd het ‘goede’/lieve antwoord. Als ik hem vraag welke celeb hij het knapst vindt zegt hij: ‘jij bent de mooiste’ haha. Dus toen ik hem vroeg naar mijn slechte eigenschappen zei hij: ‘jij bent perfect’. Naaah, wat een vent of niet? Mega lief. Ik denk dat heel veel vrouwen een moord doen voor zulke antwoorden haha, maar nu moest ik even tot de bodem komen van de waarheid.
En toen kwam het…

Bazig, soms een gebrek aan tact, te gefocust op hygiëne (HAHA), niet altijd sociaal ‘open’ naar mensen buiten onze inner circle en ‘snappy’ als ik uit mijn focus gehaald word. 

Hier ben ik het gelukkig roerend mee eens, er kwam niks nieuws op tafel en het zweet van mijn voorhoofd kan weer worden weggeveegd.

Over sommige van deze eigenschappen heb ik wel eens met hem gesproken. Het is niet zo dat hij niet eerlijk tegen mij is, dat zou ook niet gezond zijn, maar dat komt dan meer in de gesprekken tussendoor. Niet op het moment dat ik à la ‘Pickwick teatopics’ zo’n vraag erin knal. Vaak knal ik die er dan ook in NET voordat we gaan slapen of de deur uit gaan haha.
Wij zijn beide vrij analytisch, filosofisch en Luuk is (onder andere) afgestudeerd als antropoloog. Daardoor kruipen wij soms wel echt in dit soort dingen van onszelf. Welke aspecten van jezelf die je als negatief bestempeld, wil je daadwerkelijk veranderen? Ik kan een beetje smetvrezerig zijn, en daarover kan ik zeggen: ‘dat vind ik nou eenmaal zo’. Hij zegt dan terecht: ‘maar op deze manier accepteer je van jezelf dat je dit zo ziet, wil je dit dan niet anders zien want daar ben je zelf ook bij gebaat’. Vond ik een scherpe. Werk ik hier eigenlijk wel aan?

Ik loop hieronder mijn slechte eigenschappen even met je langs en wow, best intens eigenlijk om hierin te duiken!
Enneuh, het zijn er ongetwijfeld meer dan die ik nu alleen opnoem 😉

Ik kan bazig zijn. Ik werd daar als (oudste) kind ook altijd op gewezen. Een echte boogschutter, voor zover ik daar in geloof ;). Tegelijkertijd ben ik van nature ook een leider, dus dat gaat hand in hand met het positieve. Het negatieve ervan komt vooral tot uiting bij de mensen die het dichtst bij mij staan, zoals Luuk, mijn zus of ouders. Vaak ook als ik juist even niet nadenk over hoe ik iets communiceer. Als iets snel geregeld moet worden, of er voor mijn gevoel geen knopen worden doorgehakt. Ik kan dan gaan snauwen en taken uitdelen. Oeps.

Tegelijkertijd profiteren zij ook van het positieve gedeelte van deze eigenschap, want ik ben vaak de initiator, de planner en de organisator.
Ik ben me hier de laatste jaren wel echt meer van bewust en voor mijn gevoel heb ik hier dan ook wel echt stappen in gezet. Ik ben namelijk heel bewust bezig met het ruimte geven van een ander. Dat is denk ik ook gewoon inherent aan volwassener worden.
Ook in nieuwe gezelschappen kijk ik nu iets voorzichtiger naar een groepsdynamiek, waar ik vroeger heel snel de leiderschapsrol op mij zou nemen. Dat kan ik nu nog wel doen, maar ik tast iets meer af of er ook andere leiders in een groep zijn en of dat gedrag gewenst is op zo’n moment.

Grappig genoeg is het negatieve van deze eigenschap door Luuk een stuk minder geworden, omdat ik bij hem niet altijd de initiator of organisator hoef te zijn. Hij neemt dit ook op zich. Daardoor voelt de relatie voor mij vanaf het begin ook al heel comfortabel, want dat kende ik eigenlijk niet vanuit eerdere relaties. Het was echt een frisse wind, een fijn besef dat dit een echt partnerschap is waar ik niet altijd de kar hoef te trekken. Dat temt mijn bazigheid, omdat het mij in staat stelt om ook soms te volgen en het mij ook deed inzien dat volgen soms ook lekker is.

Als ik nadenk over hoe ik iets wil communiceren, zoals ik bijvoorbeeld doe in een werkomgeving, dan gebeurt mij dit (volgens mij) eigenlijk niet. Dan kan ik juist heel tactvol iets omschrijven, of een eerlijke boodschap brengen zonder te kwetsen.

Maar, in een privé-setting waar ik me helemaal op mijn gemak voel, of waar ik iets ’teveel’ op de clownstoel zit, kan ik er nog wel eens iets uitgooien wat net wat te ver gaat. Net iets te eerlijk is. Net iets teveel kant raakt met een pijnlijke waarheid.
Dan voelt het in mijn hoofd grappig, of als de nodige eerlijkheid in een gesprek. Maar dit heeft niet altijd succes haha.

Eigenlijk telt dit denk ik niet echt als een eigenschap. Het is natuurlijk een ongefundeerde angst ‘soort’ die ik heb, maar waar ik anderen (en dan met name mijn partner) mee lastig val. Het creëert bepaalde gewoontes, verwachtingen, eisen en meningen. Ik kan me daardoor wel voorstellen dat het genoemd wordt als we het hebben over dingen die ‘irritant’ aan mij zijn.

Ik heb geen smetvrees die ik niet uit kan zetten. Godzijdank. Ik ben niet obsessief aan het poetsen en ben ook best selectief in de dingen die ik ‘vies’ vind. Maar, ik kan bij sommige dingen wel een soort van paniek ervaren. Tegelijkertijd overmeestert het me niet, ik kán er wel doorheen. Maar het is wel irritant, zowel voor mij als mensen om mij heen.

Ik vertel je nu wat dingen met het risico dat je mij echt een freak gaat vinden, maar in het kader van kwetsbaarheid en eerlijkheid geef ik je wat voorbeelden:
– Zo is bijvoorbeeld ons bed mij heilig. Hier zou ik nooit ongedoucht instappen. Hier zou ik nooit met make-up in gaan (is letterlijk nog nooit gebeurt, nooit) en al helemaal nooit met kleding. Sterker nog, met gedragen kleding zou ik nooit op dit bed gaan zitten. Mijn redenatie: je zit met je broek overal. Waar is dat allemaal geweest en wat zit daar allemaal aan? Ik gruwel echt bij dat idee. Ik zou dan ook niet zo snel in een pyjama op de bank gaan zitten, een soort van kruisbestuiving die ik niet trek haha.
– Mensen die koffers op bed leggen, ik begrijp daar de ballen van. Die koffer is echt op de goorste plekken geweest.
– Schoenen in een koffer doen zonder zakje erom waardoor de zool andere dingen aanraakt. Brrr.
– Een tas op het aanrecht zetten vind ik ook naar. Die tas komt ook overal en dat aanrecht moet in mijn optiek relatief vrij zijn van bacteriën.
– Een stoffen hoofdbord van een bed, want dat kun je nooit echt schoon maken voor mijn gevoel.
– Keukendoekjes die lang liggen. Ik pak minimaal elke dag schone doeken en vaak wel meerdere keren op een dag.
– Een bed waar een ander al in heeft geslapen, bijvoorbeeld als je ergens logeert. Ook al is het 1 keer. Dat idee vind ik echt hels.

Dit zijn wellicht voorbeelden waar jij echt je ogen bij rolt, die je niet snapt of waardoor je mij nu raar of stom vindt. Dat snap ik dan eigenlijk ook best wel. Maar, ik word echt fysiek niet goed bij dit soort dingen haha, ook al weet ik dat het me niet ziek zou maken. Een ander heeft dat wellicht bij een insekt ofzo? Dat gevoel is denk ik vergelijkbaar. In theorie ook niet gegrond, maar het gevoel van ‘vies’ is er wel. Het is ook specifiek, want ik heb dan bijvoorbeeld weer totaal geen moeite met een spin in de hoek van de kamer, een stoffige plint of een bank die nooit van z’n plek komt en waar waarschijnlijk driehonderd kilo stof onder ligt. Ook boeit het me niks als Novae me in het gezicht kotst bij wijze van haha.
In een hotel kan ik me er ook redelijk goed overheen zetten. Ik voel wel weerstand, maar ik weet ook dat ik me eroverheen móet zetten omdat ik vakanties heel erg belangrijk vind. Wel ga ik vaak met een alcohol doekje over bepaalde dingen heen zoals afstandsbedieningen haha, oeps. Soms heb ik er wel meer last van, zo logeer ik eigenlijk nooit ergens. Dat beperkt toch ergens dus wel.

Ik heb geen idee waar dit vandaan komt, en ik heb ook eigenlijk nooit moeite gedaan (of hoeven doen) om dit te veranderen. Tot nu. Nu Novae er is merk ik dat ik weer op een hele andere manier kijk naar hygiëne. Dingen die ik altijd voor mezelf ‘gewoon deed’ en waar niemand last van had, projecteer ik nu ook op haar. En daar zou zij wel last van kunnen krijgen.
Ten eerste moet ik haar ‘delen’ met andere mensen zoals Luuk, opa’s en oma’s, de opvang. Daar doen ze het niet precies zoals ik het zelf doe. Ten tweede moet zij gewoon kind kunnen zijn en vies kunnen worden. Dingen ontdekken door vast te grijpen. Gore dingen in haar smoel steken omdat baby’s zo nou eenmaal de wereld ontdekken. Ze moet ziek worden om weerstand te krijgen en ze moet haar beslissingen niet maken op dat haar moeder overdreven naar een situatie kijkt. Ik wil niet dat zij doorheeft dat ik er met ‘die’ ogen naar kijk.

Dat weet ik dus allemaal, maar toch heb ik er moeite mee. Gevoelsmatig wil ik haar heel erg in mijn ‘dettolbubbel’ houden. Het kost me dan ook echt wel moeite om dat los te laten, ook al probeer ik dit echt heel hard.
Dit kan voor Luuk best irritant zijn, want ik leg ook bepaalde ‘eisen’ op hem.
Een work in progress noemen we dit maar!

Ik denk, en hoop, dat ik gezien word als een sociaal persoon. Ik klets best gemakkelijk met vreemden, ik heb geen moeite met smalltalk, ik onderhoud mijn vriendschappen, en omring mij graag met andere mensen.

Daarentegen kan ik dus echt wel minder sociaal zijn als iemand niet in mijn inner circle zit. Je hoort wel eens dat mensen vriendschappen sluiten op vakantie met andere stellen. Dat zou mij nooit overkomen want ik zoek dat totaal niet op. Praatjes die vreemden maken in restaurants sluit ik bijvoorbeeld heel snel weer af, want ik ben daar dan met Luuk of vrienden en dat is dan waar ik de behoefte heb liggen qua gesprek.
Reünie van de middelbare school? Mij niet bellen.
Luuk kan echt de postbezorger koffie aanbieden omdat hij het dan gezellig vindt. Een monteur of klusjes’persoon’ in huis? Zo vermoeiend. Ik ben blij dat Luuk er dan even mee kletst haha. Vergis je niet, ik DOE het wel hè, maar wel uit plichtbesef.

Mijn sociale kring voelt voldoende en daarbuiten heb ik er gewoon geen energie voor haha.
Maar, ik ben dus wel altijd vriendelijk (hoop ik) en beleefd. Ik zal altijd opstaan in het OV voor mensen die dat nodig hebben. Ik glimlach naar voorbijgangers en geef iemand altijd een netjes antwoord. Ik wil anderen wel graag het gevoel geven dat ze gezien en gehoord worden, ik haal daar alleen zelf niet altijd de energie uit waar een ander dat wel kan.

Ik heb een heel goed concentratievermogen. Waar een ander er moeite mee had op school dat anderen al uit het lokaal liepen tijdens een toets, had ik pas door dat er überhaupt mensen weg waren als ik zelf klaar was en op keek.

Ik kan dan ook heel goed werken in drukke omgevingen en laat me niet snel afleiden. Maar, als ik dan in zo’n focus zit en iemand begint tegen me te praten, dan reageer ik vaak kortaf. Als ik op mijn werkdagen boven zit te werken en Luuk komt wat vragen dan krijgt hij vaak een antwoord gepaard met een zucht haha, vet lullig.

Is niet charmant.
Also a work in progress 🙂