Meer meer meer werd minder minder minder

Dit deelde ik in mijn weekoverzicht die vorige week online kwam:

“Die coachingsessies die ik had maandag en dinsdag zorgde ervoor dat ik een aantal knopen doorhakte afgelopen week. Ik voelde rondom mijn bedrijf steeds meer een zwaarte die ik maar niet weggeredeneerd kreeg. De laatste jaren heb ik mijn bedrijf steeds groter gemaakt, waarbij er een grote focus op cijfers was. Het laatste jaar ben ik weer steeds meer bezig met: wat wil ik nou eigenlijk echt, waar word ik blij van, wat doe ik als ik niet bezig ben met wat ‘hoort’ of hoe ik denk dat het ‘moet’? Daar had ik al best wel wat keuzes in gemaakt, en afgelopen week kwamen daar nog wat belangrijke keuzes bij. Zo nam ik afscheid van twee teamleden, schakelde ik terug in ingehuurde uren van freelancers en stopte ik met de businessclub waar ik lid van was.

Ik wilde dit tot dit punt niet doen, omdat het voelde als een ‘stap terug’ zetten in de groei van mijn bedrijf. Alsof ik ‘opgeef’. Maar ik voelde zoveel druk, spanning en stress doordat ik het gevoel had ik zo’n grote verantwoordelijkheid droeg voor de salarissen, wat me steeds meer in de weg ging zitten. Voor mijn gevoel was ik elk maand bezig ‘gaten te dichten’ om maar te zorgen dat ik alles rondkreeg en alle facturen kon betalen. Niet dat ik financiële problemen heb, het lukt me al 14 jaar elke maand om alle zakelijke kosten te betalen en mezelf een salaris uit te betalen, maar ik merkte gewoon dat het de hele tijd als een soort zware ketting om mijn nek hing. Waardoor ontspannen ook steeds moeilijker werd, omdat ik constant het gevoel had dat ik moest werken ‘want ik moet geld verdienen om alles voor elkaar te krijgen en alle teamleden te betalen.’

Het is aan de ene kant pijnlijk en echt kut om te doen, want ik wil het liefst iedereen dichtbij me houden en iedereen elke maand duizenden euro’s over maken, want dat gun ik ze ook. Maar ik gun mezelf ook een gevoel van rust en ontspanning, een gevoel van ruimte en vrijheid, waarin ik weer écht kan gaan voelen waar ik behoefte aan heb en waar ik zin in heb.”

Gistermiddag wandelde ik naar de stad voor een etentje met mijn team, en voor het eerst in heel lang voelde ik weer een echt gelukkig gevoel. Tevreden, zorgeloos, blij. Zin in allemaal dingen die ik aan het doen ben, dingen die eraan komen. Natuurlijk heb ik het afgelopen jaar heus wel meer ‘blije’ momenten gehad (zeker ook toen we in Japan waren de hele maand november), maar het was vooral van voorbijgaande aard, veel afgewisseld met zwaardere momenten en vooral als ik gewoon thuis was, het ‘gewone leven’ aan het leven was, had ik dit niet zoveel. Ik voelde me ook heus niet de hele tijd alleen maar ellendig, maar er was wel steeds een soort zwaarte, een constante stroom van zorgen en negativiteit in mijn hoofd. Het lukte me niet om dat fijne, ontspannen, tevreden gevoel te ervaren.

Ineens realiseerde ik me gisteren: wow, dit heb ik lang niet zo gevoeld. Maar laat me je eerst even mee terugnemen naar augustus vorig jaar.

Vorig jaar augustus zat ik voor het eerst bij de psycholoog. ‘Wat was de druppel, dat je besloot hier een afspraak te maken?’

Ik heb een uur alleen maar gepraat. ‘Ik voel constant een ontevredenheid. Ik kan niet ontspannen omdat ik de hele tijd voel dat ik meer moet doen. Ik moet harder werken, meer bereiken, meer geld verdienen, meer sporten, fitter zijn, het gaat allemaal te langzaam en ik ben de wedstrijd aan het verliezen. En als ik dan vrij neem, of vrij heb, dan lukt het me niet om echt tot rust te komen, omdat ik steeds de druk voel om dingen voor elkaar te krijgen. Soms weet ik dan niet eens wat dat is, maar dan kan ik dus niet gewoon stilzitten en niks doen.’

Tot april heb ik regelmatig bij haar gezeten om te praten over dit issue. In december stopte ik met hormonale medicatie voor mijn endometriose (waarvan mijn huisarts nu twijfelt of het wel endometriose was, maar dat is een verhaal voor een andere keer), en kwam ik voor mijn gevoel in een nog heftigere emotionele rollercoaster terecht.

In de periode van augustus tot nu probeerde ik van alles uit om me beter te voelen. Mijn agenda leegvegen. Juist wél veel dingen inplannen om maar lekker bezig te zijn. Alle strategie en plannen voor mijn bedrijven loslaten. Met teamleden stoppen. Aanbod versimpelen. Juist wel weer lange termijn plannen maken. Met sport mezelf niet een te hoge lat opleggen maar meer doen waar ik gewoon ‘zin’ in heb. Schema eraf halen. Juist wel met een schema werken om de structuur erin te houden. Realiseren dat ik verlies draaide met mijn bedrijf, besluiten om gewoon nog maar wat harder te gaan werken. Praten. Huilen. Boos zijn. Bang zijn. En het maar gewoon de ruimte geven, hoe fucking kut dat ook was. Het resulteerde in dat ik nog steeds dingen deed waar ik normaal gesproken echt lol van beleefde, maar dan zat ik daar soms gewoon even een uur bij te janken. Zo zat ik op een prachtig terras, in m’n eentje in Singapore, tranen met tuiten te huilen terwijl ik een vriendin een voice memo insprak (tijdverschil). En dan kon ik een uur daarna me weer helemaal prima voelen. Ik snapte niks meer van mezelf en kende mezelf ook helemaal niet.

Als ik terugkijk, realiseer ik me dat mijn hang naar ‘meer, meer, meer’ in feite ‘minder, minder, minder’ werd.
Mijn hang naar een groter bedrijf, meer ‘succes’ (wat dat ook maar mag zijn), meer ‘groei’ (wat dat ook maar mag zijn), meer fitheid, meer kracht, leverde me uiteindelijk minder geluk, minder rust, minder plezier en minder Cynthia op.

De afgelopen weken heb ik zoveel nagedacht en heldere keuzes gemaakt, waarvan ik eigenlijk al langer wist dat ik ze moest maken. En ik maakte die keuzes al die tijd niet, omdat het voelde als een stap terug doen. Als ‘succes’ inleveren. Als de groei van mijn bedrijf teniet doen. Om terug te gaan naar af.

En nu ik de keuzes heb gemaakt, voelt het juist helemáál niet zo. Er is een intense last van mijn schouders gevallen. Wat die keuzes waren? Ik heb mijn team versimpeld. Daar begon ik augustus 2023 al mee, nu heb ik daar nog wat heldere knopen in doorgehakt waardoor mijn teamkosten per maand bijna zijn gehalveerd. Wat meteen een gevoel van rust geeft, want elke maand gaf dit feit mij zoveel stress: ik moest het elke maand maar weer voor elkaar krijgen om iedereen te betalen. En het mooie (of eigenlijk kutte) is: het lukte me elke maand. Al jarenlang, lukt het me elke maand. En tóch had ik er elke dag ‘last’ van. Ik kreeg het niet weggeredeneerd, ik kreeg het niet logisch weggedacht.
Wat overblijft is een kernteam van lieve, slimme mensen die me nog steeds supergoed ondersteunen met alles wat ik doe, maar dan iets compacter en eenvoudiger. Lichter.

Ook koos ik ervoor om te stoppen met de Business Club waar ik in zit, en de bijbehorende coaching. Het voelde niet meer als ‘voor mij’. Het is moeilijk in woorden uit te leggen, maar het voelde zwaar, als niet meer ‘mijn pad’ en niet meer wat ik op dit moment nodig heb om weer echt helemaal licht, vrolijk en gelukkig door het leven te gaan. Ik heb er ontzettend veel aan gehad en van geleerd, en ik weet ook dat deze keuze niet betekent dat ik ineens niet meer ambitieus ben, of niet meer een tof bedrijf wil runnen, of dat ik geen echte ondernemer ben.

Hell YES ben ik een echte ondernemer, die gewoon precies doet wat ze zelf wil. Nu weer even wat lichter, omdat ik daar gewoon gelukkiger van word en van dag tot dag een blijere Cynthia ben. En dat is toch waar het om gaat? Het gaat niet om die cijfers, om alleen maar groter en succesvoller. En trouwens, voor mij is DIT groter en succesvoller. Weer kiezen voor hey, wacht… wat wil IK eigenlijk?

In plaats van wat heb ik mezelf aangeleerd dat ‘hoort’, of hoe ik denk dat andere mensen van mij verwachten hoe het hoort, of hoe ik het geleerd heb… Ik wilde zo graag weer terug naar dat plezier en de luchtigheid van het ondernemen toen ik net begon, toen ik 20 was. En langzaamaan begin ik dat echt weer te voelen.

Ik voel me ineens 800 kilo lichter.

Ook omdat deze keuzes weer een deurtje voor me open zetten naar andere keuzes. Zo voelt dat. Ik kan gewoon elke dag bij mezelf inchecken: heee, wat voelt goed vandaag? Wil ik mezelf afbeulen in de gym of heb ik meer behoefte aan een wandeling of een yogales? Wil ik de dag starten met een rustig ontbijtje en journalen, of ga ik een slechte realityserie kijken? Waar heb ik echt behoefte aan?

En ik realiseer me súpergoed dat ik enorm geprivilegieerd ben, dát ik deze keuzes kan maken. Dat ik de vrijheid heb, in het grote plaatje én in het dagelijkse, kleine plaatje, om bijna precies te doen wat ik wil. Wat ben ik daar dankbaar voor, dat dat kan. Dat ik mijn eigen leven kan vormgeven en dat ik doordat ik ondernemer ben ook precies zelf kan bepalen hoe mijn dagen eruit zien, en wat ik wel en niet doe.

Dit afgelopen jaar voelt als het begin van een nieuwe periode voor mij. Waar het me heen gaat brengen, no clue. Waar ik over een, twee, vijf jaar sta: weet ik het. Ik weet wel dat ik weer dagen heb waarin ik me licht en vrolijk voel. En dat ik me niet meer zo zwaar, ellendig, twijfelachtig en gestrest voel. En ik weet ook dat ik me heus niet altijd alle dagen zo zal voelen, en dat het oké is als het wel even zwaar is (dat heb ik wel geleerd in therapie, om die moeilijke emoties niet weg te drukken), maar nu voelt het echt heel goed. En voel ik dat alles weer lekker gaat stromen en flowen en daar ben ik zo blij om.

Ik zeg trouwens niet dat hunkeren naar meer per se fout is. Ik ben nog steeds een grote denker, en ik ben nog steeds ambitieus, en ik heb nog steeds dromen en doelen. Ik houd ervan mezelf en mijn bedrijf te ontwikkelen. Dat is niet veranderd. Maar de manier waaróp ik het een tijdje gedaan heb, was niet meer zo werkbaar voor mij. In een goede balans is ‘meer, meer, meer’ prima, en ik keur het ook niet af. Maar als het ten koste gaat van andere dingen (die eigenlijk belangrijker zijn) dan gaat er iets mis.

In de momenten zelf, dat ik me zwaar en moeilijk, twijfelachtig en verdrietig voelde, vond ik het soms lastig om hier online iets over te delen. Ik heb hier en daar in wat meer algemene termen wel gedeeld over waar ik mee worstelde, maar ik kon er nog niet zo goed woorden aan geven omdat ik er middenin zat.

Nu voelde het goed om er wat over te delen. Ik hoop dat je er wat aan hebt. En voor mij is het fijn om dit op te schrijven.