Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

Lieve Kees,

We moesten aan elkaar wennen, jij en ik. Jij kwam met een bus vanuit Bulgarije naar Nederland, eerst naar een gastgezin in Almere, daarna naar ons in Zwolle. Met grote ogen en je grote rechtopstaande oren keek je me soms aan alsof je me wilde vragen wat er nu eigenlijk allemaal aan de hand was.

Leestijd

Alleen thuis zijn wilde je niet, zelfs alleen in een kamer zijn vond je verschrikkelijk. Je blafte jezelf schor van paniek, je gilde bijna, mijn hart brak elke keer weer. Op straat viel je uit tegen elke hond die je tegenkwam. Angst. Ik snap je zo goed, lieve Kees. Wat stond jouw wereld ineens op zijn kop, ineens was alles nieuw. Als we door de Hortensiastraat liepen, waar het behoorlijk druk kan zijn en waar auto’s die 50 rijden afwisselen met vrachtwagens, fietsers, scooters, voetgangers en andere honden maakte jij het liefste rechtsomkeert.

Met heel veel geduld en liefde is het nu alsof je hier nooit níet bent geweest. Ik wil niet zeggen dat je een superrelaxed hondje bent, maar je bent nu in ieder geval relaxed als je alleen thuis bent en naar de meeste hondjes doe je lief. Al wil je echt niet met elk ander hondje spelen, maar dat geeft niet, want ik wil ook niet koffie drinken met elk mens dat ik tegenkom.

 

We lijken zelfs op elkaar. Wat een belachelijke opmerking vond ik dat altijd, als hondeneigenaren dat over hun hond zeiden. Nu zeg ik het zelf. Want ik zie mezelf in jou. Als we samen langs een drukke weg lopen, of door de stad, dan heb jij je oren gespitst en vliegt je koppie alle kanten op. Je hebt geen idee waar je je aandacht naartoe moet brengen en je slaakt een diepe zucht als we eindelijk weer thuis, of binnen in een rustig eettentje zijn. Je houdt van het gezelschap van Willem en mij en je ligt graag dicht tegen ons aan op de bank, maar vaak ben je het dan ineens zat en ga je in je eentje op ‘jouw’ stoel liggen, of op je kussen naast de bank. Met je rug naar ons toe. Of je houdt juist van een afstandje in de gaten wat wij doen.
Als er veel mensen in huis zijn, ga je zo ver mogelijk bij iedereen vandaan liggen, je verstopt je bijna. Maar langzaam ontdooi je wel en kom je aandacht vragen, snuffel je aan broekspijpen en geef je af en toe een klein klopje op een been. ‘Hallo, ik ben er wel hoor, maar ik moest gewoon eventjes wennen.’
Jij ziet altijd alles. Elk geluidje hoor je. De kleinste spinnetjes zie je lopen in daar duik je bovenop. Een kat honderd meter verderop die net een steegje induikt heb jij allang gezien. Je hoort geluiden op straat die ik niet eens hoor als we samen op de bank zitten. Tijdens jouw eerste zomer hier blafte je tegen elke vogel die overvloog in de tuin. Nu zie je ze nog steeds en krijgen ze soms een zachte grom.

 

Wandelen doe je overal graag, je wil áltijd mee naar buiten. Zodra ik mijn jas pak, draait jouw koppie zich naar mij toe, spring je op en weet je: we gaan wandelen. Soms in de wijk, meestal iets verder richting de dijk en het park waar je lekker stukjes los kan rennen, en soms gaan we naar het bos. Het liefst ben je in de natuur, het allerliefst in de duinen of op het strand. Je ruikt wel een miljoen dingen en op het strand ren je kilometers heen en weer. Of eigenlijk in rondjes, want jij rent áltijd rondjes. Daarna val je thuis als een blok in slaap. Ik kan het aan je zien als je écht bekaf bent. Dan hangen je mondhoeken op een specifieke manier naar beneden en word je niet wakker als ik opsta of als ik praat.

 

Kees, jij en ik zijn onafscheidelijk. Ik ken je nu een jaar, maar het is alsof we al ons hele leven beste vriendinnen zijn. Waar ik ben, ben jij. Elke dag maak je me aan het lachen, je bent zó grappig. Je maakt de gekste sprongen en je kan keihard rennen en dat laat je het liefst aan iedereen zien. Als je aandacht wil geef je net zolang klopjes op mijn arm of been met je pootje totdat ik je aai. Als ik thuis kom, of het nou van boodschappen doen of een paar dagen weg is, sta je te springen en kwispelen of je leven ervan af hangt.
Ik weet niet of het normaal is om zo ongelooflijk veel van een dier te houden, maar Kees, ik kan niet omschrijven hoeveel ik van je hou. Ik zeg het elke dag tegen je, maar of je me begrijpt weet ik niet eens. Zondag in het park kreeg je een gekke toeval, je kroop over de grond met je staart tussen je benen en je ogen flitsten ongecontroleerd heen en weer. Gelukkig kwam je bij mij, zocht je dekking bij mij, ik heb namelijk soms nog het idee dat je juist weg zou willen rennen als je bang bent. Maar je kwam bij mij. Ik was doodsbang, het enige wat ik kon doen was rustig tegen je praten en je vasthouden. Na iets wat een halve minuut moet zijn geweest, hield het op en deed je weer normaal. De dierenarts zei dat het een vorm van epilepsie kan zijn of een kleine hersenbloeding. Ik heb vanochtend je urine gebracht omdat hij na wat onderzoek dacht dat je misschien een blaasontsteking hebt. Alle scenario’s flitsen de laatste twee dagen soms door mijn hoofd, maar ik hoop dat het zoiets eenvoudigs is en dat ik je nog heel veel jaren heel veel mag knuffelen. Dat ik nog heel veel jaren duizenden kilometers met je kan wandelen en dat ik nog heel veel jaren zoveel om je kan lachen. Ik houd je de laatste dagen de hele tijd scherp in de gaten, en ik merk dat je er zenuwachtig van wordt. Je kijkt me soms aan met een blik in je ogen die lijkt te zeggen ‘Doe even normaal joh, ik heb gewoon een beetje buikpijn.’

Ik hoop dat het gewoon een beetje buikpijn is. Want nu ik een jaar van je heb gezien lieve Kees, kan ik niet meer zonder je.  

Inmiddels weten we dat Kees last heeft van een blaasontsteking en blaasgruis. Daarvoor heeft ze nu twee weken speciale voeding en antibiotica. Hopelijk is dat wat de aanval veroorzaakte. Het kan alsnog wat anders zijn, maar inmiddels gedraagt ze zich aardig normaal. Bedankt voor het meeleven hier en op Instagram!


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.