Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

Kees update

Je kan er niet omheen: sinds eind januari is Kees onze nieuwe huisgenoot. Keesje komt uit Bulgarije en wij adopteerden haar. Ik vertelde er in een blogpost en video al veel over, vandaag vertel ik je graag hoe het nu gaat!

Leestijd

Je kan hier de eerste blog over Kees lezen, check hier de video waarin ik veel gestelde vragen beantwoord.

'Waarom geen hond uit Nederland?'

Deze vraag komt in bijna elke update over Kees (ook op social media) terug: waarom moest je per se een hond uit Bulgarije halen? Wordt het probleem zo niet in stand gehouden? Waarom adopteren de Bulgaren deze honden niet gewoon?

Zoals ik in mijn eerste blog over Kees al uitlegde, konden wij in Nederland niet vinden wat we zochten. Heel graag wilden wij een hond uit het asiel, of een hond die niet meer bij zijn huidige baasjes kon blijven. Dus: we wilden geen ‘nieuw’ hondje laten fokken. We zijn bij meerdere asiels geweest en ik volg veel asiels op social media. Als daar een leuk, passend hondje voor ons voorbij kwam, was deze altijd binnen 24 uur al weg. In de asiels zaten veel vooral grote honden, dat wilden wij niet. Ook zagen we het niet zitten een probleemhond in huis te halen.

Kees hebben wij via Houndation. Deze stichting heeft als hoofddoel castreren in Bulgarije, waar het dierenleed enorm is. Op die manier wordt het straathondenprobleem daar bij de oorzaak aangepakt. Ook proberen zij een positievere houding van de Bulgaren tegenover honden tewerkstellen. Dat is dus ook een van de problemen: over het algemeen hebben Bulgaren geen positieve houding tegenover honden en ze adopteren ze dus ook niet zelf uit het asiel.

Ik krijg veel de opmerking ‘maar in Nederland zitten de asiels zo vol, haal daar gewoon een hond vandaan!’ Nu bleek uit onze eigen ervaring al dat dat lastig was. En uit de cijfers blijkt deze opmerking ook niet te kloppen. Maar 8,4% van de nieuwe honden in Nederland komt per jaar uit het buitenland (bron). 67,7% komt vanuit commerciële handel en 24,3% zijn legale rashonden die bij een erkende fokker vandaan komen. De asiels in Nederland worden steeds minder vol (een daling van 38% sinds 2008): gemiddeld worden er per jaar 83 honden in een gemiddeld Dierenbeschermingsasiel opgevangen. In heel Nederland in totaal waren dit er bijvoorbeeld in 2015 5.284 opgenomen, en er zijn 5.295 weer uitgegaan (geadopteerd). Persoonlijk vind ik het natuurlijk erg dat er honden op een plekje wachten in een asiel in Nederland, maar dit vind ik minstens zo erg voor een hond in Bulgarije, waar de situatie vele malen uitzichtlozer en slechter is.

Dus: als wij een voor ons passende hond in Nederland hadden kunnen vinden, waren we daar voor gegaan. Maar dat lukte niet, en dus gingen we kijken bij Houndation.

Hoe werkt dat, een hond uit het buitenland adopteren?

Ik volgde Houndation al heel lang op social media en daar zag ik dus elke keer leuke honden voorbij komen. Houndation werkt met opvanggezinnen: een hond komt naar Nederland eerst bij een opvanggezin, waar hij of zij blijft tot de echte adoptie. Op die manier kan je dus komen kennismaken met een hond en adopteer je nooit op basis van een foto. Dat vonden wij heel belangrijk, want hoe kan je nou vanaf een foto beoordelen of het klikt met een hond?

Er zijn meerdere stichtingen als Houndation en zij regelen alles: het vervoer naar Nederland (per vliegtuig of bus), vaccinaties, castratie en chipping. Je krijgt een hondenpaspoort waar alles instaat en alles is netjes geregeld. Hier betaal je voor, in totaal €300. Een deel hiervan gaat naar deze daadwerkelijke kosten, een ander deel gaat naar de castratie van honden in Bulgarije. Op die manier steun je de stichting op twee manieren.

Als je dus zelf graag een hond wilt adopteren uit het buitenland, check dan Houndation en andere stichtingen die zich hiervoor inzetten. Let wel op dat je niet met een organisatie in zee gaat die honden naar Nederland halen met een winstoogmerk, hierdoor wordt het probleem in stand gehouden (lees: straathonden). Lees je dus goed in over de organisatie. En persoonlijk zou ik een hond áltijd willen ontmoeten.

Over Kees: de basics

Nu gaan we het over leuke dingen hebben: hoe gaat het met Kees? Direct toen we haar kregen was ze al een heel blij, zelfverzekerd hondje. Ze loopt met haar staart fier rechtop, oortjes omhoog en met een neusje dat nieuwsgierig overal snuffelt. Heel fijn: vanaf het begin ‘deed (bijna) alles het goed’. Haar basis is prima: ze eet en drinkt goed, ze slaapt goed, ze poept en plast (ja, sorry) goed, ze beweegt goed, ze is sociaal naar mensen en andere honden (over dat laatste later een kanttekening). Alles was gewoon goed in orde, en dat is het nog steeds.

Kees & alleen zijn

Het enige ‘probleem’ waar we tegenaan zijn gelopen is dat Kees wat moeite had en soms nog heeft met alleen zijn. Alleen beneden slapen was in het begin een issue en nu wat minder, maar écht helemaal alleen thuis zijn kon in het begin gewoon niet. Ze raakte meteen totaal in paniek, ging keihard blaffen en dat stopte pas als er weer iemand thuis kwam.

Online lees je zoveel verschillende adviezen en tips, dat we besloten een hondenschool te bellen waar we nu ook met haar op cursus gaan. We legden de situatie uit en kregen goede tips die we meteen zijn opgevolgd. Zo zijn we vanaf dat moment gaan oefenen met alleen zijn: van een paar minuten opbouwen naar langer totdat ze daar totaal relaxed mee is en niet meer in paniek raakt. Hij zei: zodra ze in paniek raakt, is het al veel te ver gegaan en moet je de tijd dat ze alleen is de volgende keer terugschroeven. Nu kan ik makkelijk anderhalf uur weg zonder dat ze blaft of jankt, maar een dagdeel doe ik nog niet. Dan regel ik oppas (of gaat ze mee). We merken dat ze veel vooruitgang boekt, ook doordat wij veel geduld met haar hebben.
In het begin deden we haar trouwens in de bench met het deurtje ‘op slot’, nu gaat ze wel in de bench maar mag ze er uit. Meestal blijft ze er gewoon in liggen, want ze vindt het zelf een hele fijne plek.

’s Nachts varieert het heel erg hoe het gaat. De ene keer gaan wij naar boven, gaat zij rustig in de bench liggen en slaapt ze de hele nacht zonder een kik te geven. Soms ‘moppert’ ze even als we net boven zijn, dan blaft en gromt ze zachtjes, maar dat stopt na een paar minuten en dan gaat ze slapen. Een enkele keer wordt ze ’s nachts wakker en dan lijkt ze in paniek. Onze hondenschool adviseerde dan naar haar toe te gaan, haar gerust te stellen (niet te straffen) en haar mee naar boven te nemen, maar alleen als ze dat zelf wilt. Want wat blijkt: ze ligt echt liever beneden in haar bench dan boven bij ons.

Dus: kwestie van oefenen, haar de tijd geven en goed haar signalen te herkennen.

Ik gebruik trouwens de app Hond Monitor om te kijken hoe het gaat als ik weg of boven ben. Ik zet mijn iPad beneden neer en ik kan haar dan zien en horen. Ideaal, want dan ben ik er op tijd bij als ze toch in paniek raakt.

Wandelen en contact met andere honden

In het begin was Kees echt een bitch naar andere honden: als ze een andere hond zag op straat, begon ze meteen hard te blaffen en als ze dichterbij kwam, ging ze echt snauwen. Op Terschelling heeft ze erg goed kunnen oefenen met contact met andere honden, daar zijn er zoveel! Inmiddels is ze rustiger en liever naar andere honden. Soms blaft ze nog wel en doet ze dominant, maar ze benaderd ze nu meestal rustiger en speelser in plaats van met een agressieve houding. Ik denk dat ze in het begin gewoon aan alles moest wennen en dat ze nu meer rust en gewenning heeft en daardoor ook rustiger tegen andere honden doet.
Maar wat het ook is: ze doet nu meestal veel relaxter en liever.

Met andere honden thuis gaat het altijd goed. Met Chubby, met Lea (de hond van mijn schoonouders), met Hunter (de hond van vrienden), met Keet (de hond van mijn schoonzus en zwager): ze speelt steeds vaker enthousiast, ze laat zich niet bang maken en is verder gewoon relaxed bij andere honden.  Katten zijn alleen geen succes. Helemaal loco wordt ze als ze een kat ziet. Ze heeft van Bennie (de kat van mijn schoonouders) al wat tikken gehad en nu komt Kees gewoon niet meer in de buurt. Mooi hoe dieren dat zelf wel uitvogelen.

In het begin moest ze heel erg wennen aan de riem, maar nu weet ze niet beter dan dat ze een tuigje omheeft als we naar buiten gaan. Ze stopt inmiddels zelf bij stoepranden en ze loopt meestal rustig naast me als ik aangeef dat ik dat wil. Natuurlijk mag ze in het bos en op de dijk gewoon lekker heen en weer rennen. En blij dat ze dan is! Ik durf haar nog niet los te laten, maar daar gaan we binnenkort een keer mee oefenen bij een omheind speelveldje. 

Kees haar karakter

Het moge duidelijk zijn: we zijn helemaal verzot op Kees. Ze heeft een heel eigen karakter, ze is echt een hele dame die duidelijk communiceert. Dat doet ze vooral met haar oren en pootjes. Ze heeft van die grote oren die héél actief bewegen, zo leuk! Als ze gewoon rechtop staan is ze relaxed, als ze iets meer naar achteren (maar nog wel rechtop) staan is ze alert of enthousiast, als ze helemaal naar achteren liggen (plat op haar hoofd) is ze wat onzeker of vindt ze iets niet leuk.
En die pootjes… Ze zwaait als ze mij of Willem van een afstand aan ziet komen (dan gaat ze op haar achterpoten staan en haar voorpootjes wild heen en weer bewegen), ze ‘pakt’ je hand als ze geaaid wil worden en als ze iets anders wilt, legt ze twee pootjes gedecideerd op je knie. ‘Hallo, ik ben er ook nog!’

Ze kan enorm hoog springen en doet dat met alle gemak, ze springt zo op muurtjes van anderhalve meter hoog – dat was voor ons echt een verrassing. Ze knuffelt graag en veel en is erg gesteld op onze aanwezigheid, maar op schoot zitten of liggen vindt ze niet fijn – ze komt altijd gewoon dichtbij ons liggen, of tegen ons aan. Rennen doet ze het allerliefst, en dan ook nog graag met een klimmetje. Ze klimt het liefst op een hoger plekje, in de duinen was dat een prachtig gezicht. En dan gaat ze er trots bovenop staan alsof zij net een nieuw stuk land heeft ontdekt. We willen dus graag leren haar los te kunnen laten, dan kan ze nog veel meer naar hartelust rennen en ontdekken. Eten doet ze rustig en beheerst, ze schrokt niet en als je haar een snoepje geeft, pakt ze dat héél voorzichtig aan. Vind ik heel lief.

Verder is ze eigenlijk gewoon heel makkelijk. Als ik haar meeneem naar een cafeetje of een kantoor waar ik een afspraak heb (natuurlijk altijd in overleg!), dan gaat ze meestal rustig onder de tafel liggen en geeft ze geen kik. De auto is nog wel wennen voor haar, soms gaat ze rillen en hijgen, soms gaat ze rustig liggen en valt ze in slaap… Waar dat dan aan ligt, weet ik nog niet. Ik probeer de auto iets leuks te maken met snoepjes én dat we vaak naar een leuke plek voor haar rijden: het bos.

We zijn heel gelukkig met Kees en we weten dat we op de goede weg met haar zitten om wat kleine issues aan te pakken. Naast dat is ze gewoon zo ontzettend lief, grappig, sociaal en we zijn helemaal verliefd op haar.


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.