Ik werd 31 in december, pressure!

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik 31 ben geworden, elke dag is winnen. Toch voel ik soms een druk als het aankomt op ouder worden op verschillende vlakken. Ik denk dat het wel herkenbaar is als je zelf ook rond de 30 bent, dus lees maar mee!

Leestijd

Not a girl, not yet a woman

Hoe de vorige dilemma’s nog bezongen konden worden met ‘hellup, hellup, helluuuup, ik krijg tieten’ (het tietenlied van Kinderen voor Kinderen) is deze songtekst meer accuraat geweest de afgelopen jaren. Britney Spears zong erover tijdens haar geweldige (*kuch, not) acteerprestaties in de film Crossroads maar het is voor mij wel heel lang waar geweest. Ik heb heel lang het gevoel gehad dat ik niet echt meer een meisje was, maar ook geen vrouw. Eigenlijk pas tussen mijn 29 en 30ste in dacht ik; hey, ik voel me nu eigenlijk meer vrouw dan meisje. Ik denk dat deze overgang vooral kwam omdat ik toen meer na ging denken over wat in mijn ogen ‘volwassen’ dingen waren. Dat nadenken kwam niet helemaal alleen uit mezelf, ik merk dat de maatschappij en je omgeving daar heel erg bij ‘helpt’. Je krijgt ineens vragen waar je het antwoord niet op weet en langzamerhand bouwt er zich een soort druk op die je niet hebt uitgenodigd, maar ook niet echt meer weg kan denken.

Trouwen

Eigenlijk ben ik nooit het meisje geweest dat droomde van een lange witte jurk, een dag die alleen om haar draait en een gigantisch feest. Dat komt denk ik ook wel door het feit dat ik die witte jurk gewoon aantrek als ik er zin aan heb, nog al aanwezig ben en de aandacht wellicht vaker dan nodig opeis, en mijn perfectionisme als het aankomt op het hosten van feestjes. Toch is het de laatste jaren gaan kriebelen, en dat komt vooral door Luuk. Met hem kreeg ik ineens wél die behoefte om dingen vast te leggen ooit, om uit te spreken naar elkaar dat het voor eeuwig is en om zoetsappig taart van elkaars vork te eten.

Ik merk dat het om me heen heel erg speelt, en dat ik met vrouwen onderling ook wel domme grapjes zit te maken alsof ik zit te wachten op DE ring. Ja, een aanzoek lijkt me onwijs leuk, begrijp me niet verkeerd. Trouwen lijk me ook enig, ja, echt wel! Maar het feit dat het zogenaamd NU moet komt wel een beetje door wat we om ons heen zien. Op social media komt het een na het andere spectaculaire aanzoek voorbij en dat legt in mijn opinie ook best wat druk op zo’n man. Het hoeft toch helemaal niet uitbundig en grandioos te zijn? Het gaat om de vraag, om de liefde en de intentie. Het hoeft helemaal niet op een bepaalde leeftijd. Het hoeft niet vóór er eventueel kindjes zouden komen en het hoeft überhaupt niet PERSÉ.

Mijn gedachte bij trouwen is ook wel een beetje een bittere, ik vind persoonlijk een kind met iemand krijgen een sterkere commitment. Mijn ouders zijn na 30 jaar huwelijk uit elkaar gegaan en heb daarom niet een rotsvast vertrouwen in het instituut dat wij het huwelijk noemen. Desondanks lijkt het me mooi om uit te spreken naar elkaar dat je wel de intentie hebt om het te laten slagen voor altijd. Bovendien vind ik het ook wel romantisch om zijn achternaam over te nemen.

Ik betrap mezelf erop dat ik er dan wel over fantaseer, dat ik erover nadenk of zelfs al plan paniek krijg. Ver voor er überhaupt een aanzoek plaats heeft gevonden. Want; wie nodig je uit en is het niet zielig als mijn vader geen date heeft en mijn moeder wel? Dat soort ONGEIN. Ik wil er gewoon niet meer zo mee bezig zijn, niet meer zoveel over praten (tenzij iemands bruiloft die wel daadwerkelijk plaats gaat vinden met zekerheid) en niet zo vanuit gaan of inplannen dat het rond deze leeftijd moet plaatsvinden. Het hoeft niet, het mag wel, het hoeft niet nu, het mag wel nu. Alles is goed.

Een huis kopen

Een huis kopen is iets waarvan ik vroeger altijd dacht dat het automatischer zou verlopen. Ik ben opgevoed met de overtuiging dat een huis huren gelijk staat aan het weggooien van geld, en dat een huis kopen investeren in de toekomst is. Wat gebeurt er dus in mijn hoofd; zolang ik een huis huur investeer ik niet in mijn toekomst maar gooi ik geld weg.
Hoewel er een kern van waarheid in zit, is een huis kopen niet zaligmakend. Je draait zelf op voor het onderhoud en in sommige gevallen ben je meer geld maandelijks kwijt. Daar moet je wel klaar voor zijn. Bovendien vind ik dat je stabiel moet zijn in je relatie want bij het verbreken van een relatie komt er een hoop gezeur bij kijken. Dat stabiele zit wel goed nu, maar wij huren nu een ontzettend fijne eengezinswoning met een mega grote tuin en genoeg ruimte voor ons beiden. Ik ben heel erg gek op dit huis! Bovendien is het een vrij voordelig huis en is de markt om te kopen niet bijzonder aantrekkelijk nu. Hierdoor voel ik helemaal niet zo sterk de drang om te verhuizen. Om me heen heb ik gelukkig ook wel gelijkgestemden, maar het ideaal plaatje van de meesten is toch zo’n koopwoning met alles erop en eraan. Mensen vragen het ook; moeten jullie geen huis kopen? Nou, ik moet niks nee. Ik moet vooral doen waar ik zelf zin in heb.

Ook hier is het een gevalletje van niks moet, alles mag. Natuurlijk zou het fijn zijn dat we toe kunnen slaan als we een perfect huis voor ons tegen komen, en natuurlijk lijkt het me heerlijk om een nieuwe ruime keuken en badkamer te hebben. Maar die tuin, die ga ik niet meer vinden in een ander huis ben ik bang.

Kinderen krijgen

Ja, deze kon niet ontbreken. Deze prijkt wellicht nog wel boven aan het lijstje met zaken waarvoor ik soms druk voel. Nu niet alleen door mezelf, door de maatschappij of door social media, maar ook nog door moeder natuur. Gaat die zich er óók nog even mee bemoeien. De vraag of ik kinderen ‘wil’ is me vaak gesteld. Het antwoord of ik ze zal krijgen onbeantwoord tot het beantwoord is. De wens is er zeker, ik hoop dat ik zo gezegend mag zijn.
Ik merk dat in heel veel gesprekken die ik voer met vriendinnen tegenwoordig op een bepaald punt dit onderwerp aan bod komt. Wanneer gaat wie ervoor en wat voelt diegene daarbij? Bij wie is de wens er al wel en bij wie nog niet of helemaal niet? Ik voel me soms mentaal nog zelf een kind laat staan dat er eentje op moet voeden. Dat geeft me soms ook wel een mini paniek. Kan ik dat überhaupt wel?! Het lijkt me prachtig en doodeng tegelijk. Ik weet ook dat ik niet eeuwig te tijd heb, en hoewel ik echt nog wel eventjes heb, is het niet meer zo’n vluchtig onderwerp als tien jaar geleden. Mensen gaan het ook al inplannen voor je in jouw leven; ‘let maar op, als je straks kinderen hebt dan zus of zo’. Ik merk dat ik dat soms overneem. Plannerig als ik ben, probeer ik het soms ‘in te plannen’ in een bepaald moment in de toekomst. De controlfreak in me probeert er vat op te krijgen. Mijn hart wenst en mijn verstand weet, dat dit onderwerp nog even vooruitgeschoven wordt en dat dat OKÉ is.

Een duidelijk carrière pad hebben

Ik heb totaal geen carrière doel. Ik heb geen visie over waar ik over vijf jaar wil zijn, laat staan over tien. Ik heb geen financieel doel en geen ander vooruitzicht. Wat ik nu doe voor Coffee-Star, landelijk operationeel management, in combinatie met het creatieve van het schrijven wat ik voor Cynthia.nl doe en het stylen bij Zalando, maakt voor mij een vrij complete bevrediging van mijn werkbehoeftes. Ik verdien geld voor mezelf, en geld bij een werkgever. Vastigheid en lossigheid.

Ik weet dat er veel mensen zijn die juist zoekende zijn, helemaal in onze generatie. Het voelt daardoor alsof iedereen streeft naar meer, streeft naar perfectie die niet bestaat en zoekt naar een ultieme baan waarbij hobby werk wordt. Moet ik dat dan ook niet doen? Moet ik niet zoeken, moet ik niet wensen of streven? Een hogere functie willen, meer geld willen, meer verantwoordelijkheid, nog meer? Moet ik niet voor verandering zorgen zodat ik niet ‘vast roest’? Op dit moment voel ik van niet. Ik ben blij met wat ik doe, ik vind de financiële compensatie voldoende en mijn werk voelt heel vrij. Ik moet er niet aan denken om nu te switchen of om al mijn energie te steken in een compleet nieuwe carrière of bedrijf. Ben ik bang voor verandering of zit ik al in het ultieme? Ik leg mijn focus liever nu even op dat laatste, dit is goed voor NU. En NU is alles wat ik heb.

Het goed genoeg doen en nuttig zijn

Dit onderwerp heeft meerdere vlakken die het raakt en de druk die erbij komt kijken komt grotendeels uit mezelf. Denk ik.

Ten eerste ‘het druk hebben’. Ik voel vaak dat iedereen roept dat hij of zij zo druk is. Omdat druk op de een of andere manier het gewenste antwoord is. ‘Ik ben druk’ is het nieuwe ‘het gaat goed’.
Druk vind ik helemaal niet goed. Druk vind ik de controle kwijtraken en overzicht verliezen. Druk vind ik geen tijd genoeg hebben. Nu klinkt het alsof ik het nooit ervaar, maar helaas juist wel. Ik vind het ook druk soms. Sporten, vrienden zien, investeren in je relatie, tijd voor jezelf, het huishouden en werken. Het zijn veel balletjes hoog te houden, laat staan als je daar een gezin bij zou hebben. Toch is druk wat we zien, want o wee als je als lui wordt bestempeld. Dus laten we onze gespreksloze netflixavonden van de socials en posten we met z’n allen onze hoogtepunten en druktes. Ik ervaar dit eigenlijk wel zó regelmatig, dat ik bij tijd voor mezelf een nutteloos gevoel krijg. Een schuldgevoel tegenover alles wat ik nou zou kúnnen doen. ‘Zie me daar nou eens zitten terwijl ik ook de ramen kan lappen. Nou, eventjes dan en dan weer doorpakken’. Dit denk ik, terwijl ik WEET dat mijn lichaam ook moet opladen. Dat het ook moet kunnen ontprikkelen, uitrusten en bijkomen. Want in rust, groei je. Ik weet het, nu moet ik het nog wat vaker gaan voelen en gaan doen.

Ook raakt dit ‘nuttig’ zijn bij mij een ander vlak, ik heb vaak het gevoel dat ik niet genoeg doe op sociaal vlak. Niet genoeg in vriendschap investeer of niet genoeg vraag naar iemand. Terwijl ik dat, als ik er over nadenk, eigenlijk best vaak doe. Op de een of andere manier gun ik mezelf het niet om het op een bepaald punt ‘genoeg’ te vinden. Ik zou vaker naar mijn vader of oma moeten, ik zou meer moeten afspreken in plaats van met Luuk zijn. Terwijl ik elke week toch echt sociale dingen naast Luuk inplan, terwijl ik toch echt elke week mijn vader en oma zie. En Luuks oma en ouders erbij. Eigenlijk vind ik het bijna gek dat ik het typ maar toch voel ik het soms zo, en toch tegelijkertijd weet ik ook dat ik mijn uiterste best doe.

Nuttig zijn is voor mij gewoon een onzeker punt. Ik wil graag tevreden stellen en ik zet liever een stap teveel dan stap te weinig. Op elk vlak in het leven. maar wanneer is het een stap te weinig en wanneer een stap teveel? Geen idee natuurlijk.

Ik voel soms ook druk om het huis netjes te hebben, hoewel anderen mij vaak als schoon en netjes bestempelen heb ik altijd het gevoel dat er klusjes liggen die al voorbij hun datum zijn.

Maar, eigenlijk met al deze zaken weet ik; het is aan mij. Het is aan mij hoe ik het invul en het doet er niet toe wat een ander ergens van vindt. Ik maak me niet super snel druk over wat een ander vindt gelukkig, maar ik leg wel een bepaalde druk op mezelf om te excelleren op allerlei vlakken. Alle ballen in de lucht houden betekent niet dat ze allemaal even hoog moeten zijn. Ik vertel het jou net zozeer als ik het mezelf vertel; ze hoeven niet allemaal even hoog te zijn, en als je er eentje laat vallen, raap je hem gewoon weer op. 

Dit zijn voor mij wel de grootste punten. De een raakt me meer dan de ander. En jij, voel jij wel eens druk? En zo ja, waarover?


Emmy Bovenhorst

Een beetje prettig gestoord, een gigantische dierenliefhebster, en geobsedeerd door sushi. Dat omschrijft mij goed! Verder ben ik GEK op lekker eten en iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint

Gerelateerde artikelen

40 reacties
  1. Maite

    Hi Emmy! Komt het artikel van de ring die je hebt gemaakt nog online? 🙂

  2. Floortje

    Ik herken echt zo erg wat je allemaal benoemd!
    Ik ben nu 28 en heb wel eens de vraag gekregen “wanneer ‘nemen’ jullie kinderen?”
    Ook qua carrière, een sociaal leven etc voel ik die druk.
    Ik struggle al jaren met niet weten wat ik wil, liep daardoor steeds vast bij opleidingen en ben een eeuwige jobhopper op zoek naar iets wat ‘het’ is. Dit is iets wat nu steeds meer begint te wringen, ‘want je moet het onderhand wel voor elkaar hebben’.
    Heb afgelopen september ook de diagnose ADD gekregen, waardoor veel dingen op zijn plek zijn gevallen. En tóch blijft de druk vaak bestaan om het net zo te doen als ‘iedereen’, want ja dat sparen, huis kopen, goede baan hebben en die kinderen, dat mag nu onderhand wel eens, me niet realiserend dat ik m’n achterwerk nog zou vergeten als ie niet vast zat..
    Nu, een burn out en een niet verlengd contract later zit ik straks thuis zonder werk, zonder uitgestippeld plan.
    Niet precies hoe ik het voor me zag, maar waar een deur dichtgaat, gaat er altijd een andere open.
    Ik probeer ook wel liever voor mijzelf te zijn en de boel te relativeren, dat alles komt wanneer de tijd er goed voor is 😊

  3. Suuz

    Hier het hele plaatje: getrouwd, kinderen, koophuis. Ik ben 39. In de prijsklasse waarin wij wonen, kun je ook niet huren, dus snel gekozen. Het is mijn tweede huwelijk en mijn vijfde koophuis.

    Ik kan over alle dilemma’s zeggen: je weet dat je eraan toe bent als je bezwaren het niet meer winnen van de wens. En dat komt vanzelf. Of niet.

    Mensen om je heen kunnen er een vraag over stellen en dan moet ‘ik weet het nog niet’ als antwoord kunnen volstaan. of iets anders als je er meer over kwijt wil. Het is een privé zaak. Als mensen hun mening gaan ventileren over wat jij zou moeten doen, dan lekker afkappen. Een koophuis is niet zaligmakend en ook een huwelijk verandert uiteindelijk niets wezenlijks aan je leven. Kinderen wil je of wil je niet. Als je ze graag wil is het daarna maar zien of het ook lukt. Maar wanneer dat is, dat is aan jullie. Laat je ongeacht leeftijd nooit aanpraten dat het daarvoor nú de tijd is. Dat voel je alleen zelf.

    Succes met alle overwegingen (en nog gefeli met je 31e, jonge blom)

  4. Marley

    Zo herkenbaar! Ik ben 27 maar alsnog herken ik me overal in.
    Volgens mij wonen wij bij elkaar in de buurt haha. Dus ik snap helemaal waarom je voorlopig lekker in je fijne huurwoning blijft. Geldt ook voor mij:)
    Ik heb verder vooral last van de sociale druk. Momenteel ben ik overspannen en ga ik minder mee naar dingen, en om dan vervolgens foto’s te zien van vriendinnen dat zij het leuk hebben samen (zonder mij dus) vind ik heel lastig om mee om te gaan. Maar ik weet dan dat ik meer rust moet pakken en waarom ik dan thuis blijf, maar toch.

  5. astrid

    Het is ook best een gekke levensfase, ik ben zelf ook 31 en zit overal een beetje tussenin voor mijn gevoel. Een deel van mijn vriendengroep gaat nog elk weekend van god los in de club, een ander deel heeft zn 2e kind al op komst en leeft een totaal ander bestaan. Ik wordt meestal jonger geschat dus mijn leeftijd valt vaak niet op als ik uit ga in jonger publiek, maar eigenlijk zou dat helemaal niet uit moeten maken. Toch betrap ik mezelf er steeds vaker op dat ik me afvraag of iets nog wel kan op mijn leeftijd, of ik niet te oud ben. Stom he? En ik zit altijd te puzzelen of ik naar leeftijdsgenoten met ‘vrouw’ of ‘meisje’ moet verwijzen. Het woord ‘jongen’ is veel leeftijds neutraler voor mn gevoel haha.

  6. Fiep

    Ik ben 38, ben 4x verhuisd in 3 jaar, heb een dochter en een man. Ik ben al 3x van carrièrerichting gewisseld GEWOON OMDAT HET KAN. Ik ervaar totaal geen sociale druk. Stel je eens voor dat je wiegje ergens stond in een arm land waar je niet genoeg eten hebt, waar je geen scholing hebt en waar je moet vechten om te overleven…. Ik maak me niet echt geliefd maar vaak denk ik bij dit soort kwesties: first world problems. Ik laat mij leiden door mijn eigen afwegingen. Mijn omgeving stelt geen vragen of is bemoeizuchtig. Ze zijn geïnteresseerd en soms hebben ze meteen een oordeel klaar. Maar dat is hun manier om bezorgdheid te uiten of advies te geven. Maar ik heb nooit opgejaagd gevoeld door conventie of vragen of Instagram waar iedereen een perfect plaatje voorspiegelt.

    • Lia

      Could not agree more.

  7. Lauren

    Interessant artikel, als ik het lees word ik er een beetje benauwd van en toch ben ik al drie keer terug gekomen om het weer te lezen. Ik ben ook net 31 en ik ga al jaren gebukt onder mijn perfectionisme, wat me al een burn out heeft opgeleverd. Ik vond namelijk dat ik alles moest kunnen zijn en hebben. Een mooie carrière, een leuke relatie, mooie spullen, een mooi uiterlijk, een stijlvol en opgeruimd huis, een bruisend sociaal leven enz. Natuurlijk had ik altijd wel iets niet en ik voelde me continu alsof ik het net niet allemaal kon beheersen. Toen ik burn out raakte ben ik wel zaken gaan wegstrepen maar niet uit vrije wil, maar omdat ik wel moest omdat ik zo naar de klote was. Uiteindelijk raakte ik daar wel aan gewend maar ook nu worstel ik nog met psychische klachten en een tekort aan energie. De laatste tijd komt daar ook vanuit de omgeving de druk bij om kinderen te krijgen, ik vind het echt niet normaal hoe vaak men ernaar verwijst of er zelfs direct naar vraagt. Ik probeer nu actief te kiezen voor wat ik belangrijk vind en daar mijn aandacht te leggen, en daarna klaar. Voor mij zijn mijn eigen rust en welzijn heel belangrijk, dus goed slapen, prikkels vermijden, maar ook bewegen. Daarna komt mijn vriend en de rest van mijn sociale leven en mijn werk. Ik heb een soort lijstje van prioriteiten en ik stop wanneer het genoeg is geweest voor me. Dat is moeilijk en levert soms scheve gezichten op, maar ik kan niet meer over mijn grenzen heen gaan zonder daar veel last van te krijgen. In de praktijk betekent het dat ik minder ben gaan werken, een schoonmaakster heb genomen en sociale activiteiten inperk. Dus niet meer gaan winkelen, uiteten en gaan stappen, maar een van die drie.

    Kan dus niet zeggen dat ik een advies voor je heb, alleen dat je niet de enige bent. En als waarschuwing voor hoe giftig het is je mee te laten slepen door perfectionisme, dus als je kunt grijp in voordat je er maanden- of jarenlang fysiek en mentaal last van hebt.

    • Emmy Bovenhorst

      Wauw wat een verhaal! En bedankt dat je dat met ons wilt delen <3. Zeker goed om te waarschuwen wat het met je kan doen. Knap dat je er uit klimt, liefs!

    • Astrid

      Wow Lauren, dat klinkt zo herkenbaar! Ik ben net 31 geworden en zit nu al 9 maanden thuis met een soort van burnout(de dokters raken het er niet echt over eens). De oorzaak ligt bij mij ook bij mijn perfectionisme, in combinatie met altijd controle willen hebben en gevoeligheid(HSP). Ik ben heel gedreven op mijn werk, maar heb het idee dat ik achter op schema loop of zo qua prestaties omdat ik ‘al’ 31 ben. Het is niet zozeer mijn omgeving, maar vooral ikzelf die teveel druk op mijzelf heeft gelegd, jarenlang. Denk dat dat het recept is voor de situatie waar ik nu in zit. Ik vind het zo’n vervelende karaktertrek, want ik heb alles dik voor elkaar in mijn leven maar ondertussen zit ik als een kasplantje thuis.
      Ik ga langzaam de goede kant op, maar kan bijna geen prikkels verdragen en kom daardoor amper de deur uit. Winkels, restaurants, stationshallen: ik raak er de kluts kwijt en krijg derealisatie waarna vaak een dikke terugval volgt. Mijn omgeving heeft niet altijd begrip als ik weer eens iets afzeg, vooral omdat je in eerste instantie niets aan mij merkt of ziet, maar ik ben er wel harder in geworden en heb er meer schijt aan. Ik heb nog een lange weg te gaan. Hopelijk kom je ooit weer op een punt waarop je zonder problemen kan winkelen, daarna uiteten en dan stappen:)!

  8. Sara

    Leuk stuk Emmy! En heel herkenbaar. Zelf word ik dit jaar 30 en voelde voor mij altijd alsof ik dan echt volwassen zou zijn, dus die not a girl, not yet a woman heb ik eigenlijk wel gevoeld de afgelopen jaren. Nu de verjaardag dichterbij komt heb ik dit al veel minder en zie ik het gewoon als verjaardag!
    Wel herkenbaar van de ‘druk’ of hoge verwachtingen bij sommige momenten door social media en soms ook je eigen omgeving. Vooral het krijgen van een bijzonder aanzoek dacht ik altijd geweldig te vinden, heb ik ook vaak non stop naar de meest geweldige en originele filmpjes gekeken op YouTube. Terwijl Het bij ons eigenlijk heel anders ging en dat past gewoon bij ons! Wij zaten zo voor de jaarwisseling samen op de bank en zeiden, zo volgend jaar zijn we al 10 jaar samen!! Eigenlijk een mooi moment om te trouwen; zullen we dat gaan doen? JA! Dus samen tot de conclusie gekomen haha, geen aanzoek of ring.

    Verder merk ik dat de druk op sommige vlakken nooit ophoud. Nu zijn we getrouwd, hebben we allebei goede baan, fijn huurhuis en een prachtige zoon. Toch blijft de vraag komen wanneer de volgende baby komt (graag, maarja die moet ons gegund zijn, kan helaas niet even op een knopje drukken..) of dat we niet meer ambitie hebben of andere baan willen. Blijft altijd denk ik!

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Het houdt inderdaad nooit op, het verlegd zich wel weer. Ook goed om des te sneller stil te staan bij het feit dat we ons er een beetje voor moeten beschermen!

  9. Lieve

    Wow… eerste keer dat ik op jou reageer Emmy.
    Één van mijn beste vriendinnen is tien jaar ouder dan ik (ben zelf 25) ben nu in een fijn traject bezig om mezelf nòg beter te leren kennen en ondanks dat mijn bewoners met dementie mij een spiegel voorhouden en de opleiding tot contact clown is dit pakkend.
    Nogmaals, ben zelf 25 maar herken vrijwel álles wat je zegt.
    Zelf ben ik biseksueel en daar komt je laatste hoofdstukje ook weer even bij kijken.
    “Het leven is zo mooi, alleen moet je samen de slingers ophangen met een dansje… doe je mee?!” Dat zeg ik altijd. Dank voor deze eyeopener! Geniet van alles wat je lief is en wees ook lief voor jezelf 🙂

    Reageren
    • Lieve

      Nog even op biseksueel terug te komen…
      Ben geen hokjes denker, ik val op de persoon om wie diegene is zonder geslacht mee rekent hierin.
      Het enige wat ik hier mee wil zeggen is dat ik een ieder mens wat mooi zie. Ik ken je niet persoonlijk, kan je manier van schrijven altijd erg waarderen.

  10. Lenneke

    Ik vind ouder worden ZO leuk. En ik voel eigenlijk helemaal nergens druk over, vind het vooral gewoon fantastisch om volwassen te zijn en te doen en met name te laten wat ik zelf wil. Te gek!

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Ik moet ook toevoegen; elke dag is natuurlijk een cadeau :), zeker.

  11. Jenny

    Herkenbaar verhaal. Ben zelf single en woon in een huurhuis. Maar ‘men’ heeft er altijd wel een mening over uiteraard. Ook mij is altijd duidelijk gemaakt dat huren geld weggooien is. Maar zonder vast contract begin ik niet aan een koopwoning. Laat staan dat je als 30 plusser single bent, dat kan al helemaal niet.

    Hetgeen wat me eigenlijk weer duidelijk is geworden door jouw post en de reacties, is dat het hier en nu voor ‘men’ niet goed genoeg is…
    Als je single bent krijg je vragen over dates. Als je date krijg je vragen over een relatie. En als je dan een relatie hebt begint het gedonder over trouwen en kinderen. Waarschijnlijk zouden we een stuk minder ‘opgejaagd’ zijn als we dingen op zijn beloop laten. En onze omgeving zich minder bemoeit met de ons😊 als wij dat omgekeerd dan ook doen, ziet de wereld er een stuk relaxter uit😉

    Reageren
  12. Amy

    Herkenbaar stukje en ik denk dat dat voor velen geldt! Ik ben een halfjaar geleden 30 geworden en natuurlijk merk ik wel een verschil in mijzelf ten opzichte van 5-6 jaar geleden maar ik voel me toch vaak ook nog wat jonger. De tijd gaat zo snel ook! Ach.. uiteindelijk doet iedereen ook maar wat en moet je vooral je eigen pad volgen en je vooral niet laten sturen door de mening van een ander.

    Reageren
  13. Bregje

    Leuk en herkenbaar stukje! Ik zeg altijd maar, ik probeer al niet eens meer om 10 ballen in de lucht te houden. Er liggen een paar op de grond, maar je moet zorgen dat er geen laag stofje op komt. Zo komt uiteindelijk alles aan de beurt alleen niet alles tegelijk. En ja ook wij hebben veel te doen met werken, kindjes, een verbouwing, sporten en en een sociaal leven. Dus daarin moet je gewoon keuzes maken wat op dat moment goed voelt!

    Reageren
  14. Marjan

    Doen waar je je zelf goed bij voelt is zo belangrijk. Ik heb op mijn 23e al (in mijn eentje) mijn huisje gekocht. Daar woon ik dus al 4,5 jaar, alleen. Mensen vragen eindelijk minder of ik aan het daten ben o.i.d. Mijn ouders vragen het nog wel eens, maar ik heb ze duidelijk gemaakt dat ik de vragen niet zo op prijs stel, ondanks dat ik snap dat ze het vragen omdat ze bezorgd om me zijn. Omdat ik nu alles alleen moet doen, en ze het me ook gunnen dat er eens wat dingen voor me uit handen genomen worden.

    Voor mijn gevoel heb ik het ook altijd (te) druk. Ik loop ook bij een psycholoog om me positiever te voelen. Dat het oke is om te relaxen. Maar dat vind ik nog erg moeilijk, het is echt een proces. Ik wil me niet altijd druk voelen, maar als ik niks doen voel ik juist druk, dus dan ga ik maar dingen doen. Tot ik zoveel gedaan heb op een dag dat ik knallende hoofdpijn heb… En dan schiet ik er nog niks mee op 😉

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Goodluck met je proces, goed dat je ermee bezig bent, dan zijn de eerste stappen naar een andere manier van leven gezet! Je komt er wel 🙂 x

  15. rachel

    mooi geschreven emmy ben zelf al kuch 43 (auw doet nog pijn ook omdat te tiepen haha) maar ben nog net zo gek als een deur als dat ik 20 was 😀 tot ergenis van mijn dochters soms hahaha. ik herken ook veel dingen en vooral met de druk om je huis netjes te hebben!!

    Reageren
  16. Judith

    Wauw! Dat heb je weer prachtig geschreven, vooral het stuk over “druk zijn”.
    Herkenbaar dit!
    Ik ben 32, heb 2 kindjes van 1 en 3, maar voel me nog net zo goed zelf een kind soms, hoor! 🙂

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Hahaha dat verandert dus niet met kindjes blijkbaar, weet ik dat ook weer 😉 x

  17. Valerie

    Hoi Emmy! Wat schrijf je toch altijd over herkenbare dingen des levens! Bij mij en mijn man ging het net het tegenovergestelde, we zijn beiden 28, zijn bijna 6 jaar getrouwd en hebben 3 kindjes. Volgens de buitenwereld waren we te jong voor al die dingen maar het gaat prima en we zijn gelukkig met ons leven. Alles komt wanneer de tijd er rijp voor is. Veel geluk met al het moois dat nog op jouw pad mag komen!

    Reageren
  18. Jessica J.

    Ongelooflijk herkenbaar stuk! Mijn vriend en ik zijn 31 en 30, acht jaar samen, niet getrouwd, hebben geen kinderen en wonen in een huurappartement. Hoe vaak we in door familie en collega’s in een bepaalde richting geduwd worden … Dat ongeloof op mensen hun gezicht als we zeggen dat we geen kinderen willen. Of dat we niet willen trouwen. Een appartement kopen, zie ik eerlijk gezegd ook niet zitten, al ben ik op dat vlak eerder een typetje ‘het kan elk moment gedaan zijn’. Het is voor mij al een hele stap dat ik sinds dit jaar aan pensioensparen doe, haha.

    Reageren
    • Jessica J.

      Er staat ergens een ‘in’ te veel, maar je begrijpt wat ik bedoel. 😉

  19. Audrey

    Herkenbaar, hoor! Ik vind mijn leeftijd af en toe ook heel verwarrend omdat ik het idee heb dat ik me veel volwassener zou moeten voelen 😉

    Reageren
    • Imke

      Dit heb ik precies hetzelfde! Ik denk ook steeds dat ik me super volwassen moet voelen, precies moet weten waar ik mee bezig ben en alles goed geregeld moet hebben. In werkelijkheid denk echt nog heel vaak: huh, waar gaat dit over, hoe werkt en waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?!

  20. Annique

    Oh, dit is zó herkenbaar! Toevallig gisteren nog een gesprek over gehad met een vriendin. in mijn hoofd ben ik soms nog 21 in plaats van 28, maar de realiteit is dat ik toch echt ‘het volwassen leven’ leid met een koophuis, goede baan en een lieve vriend. Maar als je me morgen zou wakker maken en zou zeggen dat ik het allemaal gedroomd heb en dat ik weer 21 ben, zou ik het ook zo geloven. Soms heb ik het idee dat ik ‘geleefd word’ en dat ik zomaar wat doe. Hoe ga jij hier mee om? Met het stukje bewust zijn en worden van je huidige situatie?

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Ik denk dat je dan ook wel veel in je hoofd zit, en wellicht goed om te oefenen met ‘in het NU zijn’ . Dit doe je door goed bewust dingen op te merken in je omgeving op dat moment en daar het mooie van op te zoeken. Die positiviteit zorgt dat je vaker naar het Nu gaat, maar je moet het wel trainen 🙂 ook jij kan dat! Goodluck x

  21. Sanne

    Mega herkenbaar!

    Reageren
  22. Ingrid

    Ik word dit jaar 36. Koopwoning hebben we inderdaad wel. Kinderen hebben we bewust niet voor gekozen (we hebben wel een hond 😉 ). Hoewel mensen steeds vaker vragen wanneer er kinderen komen of aan mijn (schoon)ouders wanneer ze opa en oma worden. Echt zo gênant dat mensen dat vragen/opmerken.
    En trouwen zou ik op zich wel willen, alleen vind ik het onwijs duur en stiekem zonde van mijn geld.
    Het gaat goed zoals het nu gaat 🙂

    Reageren
    • Ness

      Wij hebben ook bewust geen kinderen. Wel 3 katten 🙂
      Wij krijgen ook veel de vraag, wanneer we eindelijk aan kinderen beginnen.
      Ik antwoord elke keer gewoon van, later als ik groot ben of we hebben er toch al 3 op vier poten.
      En dan zwijgen ze 🙂

    • Anna

      Oh ja ik vind die vragen ook zó irritant! Niet iedereen wil kinderen. Ik heb die vragen ook regelmatig gekregen. Het lijkt soms voor de buitenwereld alsof het MOET. Heb meerdere keren verhalen van vrouwen gelezen die ook voor een kindje gingen meer voor de buitenwereld maar het diep van binnen eigenlijk zelf helemaal niet wilden. Die druk wat er soms op gelegd word is niet goed. Je moet er zelf wel 100% achter staan en het is echt niet raar als je geen kinderen wilt. Mij benauwd het idee alleen al. Doe waar jullie je goed bij voelen, en inderdaad een hond is toch ook net een kindje alleen met vier pootjes! 🙂

  23. Carolien

    Wat een heerlijk herkenbaar stuk. Ben ook rond de 30. Wel getrouwd nu een jaar (10 jr. samen in totaal), mensen vragen vaak wanneer de kinderen komen en of ik al zwanger ben. Ik vind het een onbeleefde vraag, het is iets tussen mij en mijn man… En stel dat je zoiets vraagt aan iemand bij wie het zwanger worden niet lukt of net een miskraam heeft gehad… En ik ben echt getrouwd voor de liefde… niet vanwege een kinderwens. Ik vind het soms wel vervelend dat mensen mijn toekomst zo mee proberen te plannen, stap 1 is gezet dus dan nu… Maar ik trek mijn eigen plan. En goed om te horen dat jij dat ook doet. Klinkt alsof je lekker bezig bent, doen waar jij blij van wordt.

    Reageren
    • Suus

      Sinds ik zelf een kindje heb (en zwanger van de tweede) weet ik opeens hoe vervelend zo’n vragen kunnen zijn! Wij hebben heel veel geluk gehad met zwanger worden, maar ik zie in mijn omgeving veel stelletjes die wel willen, maar waarbij het niet lukt of het er zelfs helemaal niet in zit. Kindjes krijgen kun je niet plannen, het is echt een wonder en het moet je gegeven zijn. Ik vraag dus ook echt nooit meer aan iemand naar zo’n plannen (terwijl ik dat eerst wel deed net als iedereen), omdat ik nu veel beter mezelf kan inleven hoe moeilijk het moet zijn als het niet zo vanzelfsprekend is.

      Daarnaast ben ik 29, met vriend en koophuis maar heb ik mijn flitsende internationale carrière (tijdelijk?) opgegeven om voor de kleine te zorgen en ervan te genieten. Krijg je daar weer opmerkingen over, hoe niet van deze tijd het is om huismama te zijn. In andermans ogen doe je het toch nooit goed volgens mij… 😉

    • Carolien

      Hoi Suus!
      Wat mooi dat je zo bewust voor je kindje gekozen hebt! Ik vind dat eigenlijk wel heel tof. Ik vind zelf kiezen juist heel erg van deze tijd. Mensen hebben altijd een mening.

  24. Alida

    Herkenbaar. Heb wel een koophuis maar ben niet getrouwd en heb geen kinderen. Ik word dit jaar 30 en er wordt mij al veel gevraagd wanneer ik aan kinderen ga beginnen. Best wel irritant, bepaal ik zelf wel. Ook het feit dat mensen er van uitgaan dat je kinderen wil. Denk wel dat ik kinderen wil, maar ik vind mijn vrijheid nu ook wel heel lekker. En de vraag hoe ik dan als moeder zou zijn, denk ik ook vaak over na. Maar ik denk dat als het moment eenmaal daar is, dat je natuurlijke moeder instinct het wel overneemt.

    Reageren
  25. Tineke

    Een huis en kinderen zijn er hier al. Trouwen hebben we niet gedaan, ik zou het wel graag willen, maar dit kost onwijs veel geld. Carrière maken is niet aan mij besteed. Gelukkig ben je vrij je eigen leven in te delen. Trouwen kan ook altijd nog als je 40 bent, of 60, of gewoon niet…

    Reageren