Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

Ik werd 31 in december, pressure!

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik 31 ben geworden, elke dag is winnen. Toch voel ik soms een druk als het aankomt op ouder worden op verschillende vlakken. Ik denk dat het wel herkenbaar is als je zelf ook rond de 30 bent, dus lees maar mee!

Leestijd

Not a girl, not yet a woman

Hoe de vorige dilemma’s nog bezongen konden worden met ‘hellup, hellup, helluuuup, ik krijg tieten’ (het tietenlied van Kinderen voor Kinderen) is deze songtekst meer accuraat geweest de afgelopen jaren. Britney Spears zong erover tijdens haar geweldige (*kuch, not) acteerprestaties in de film Crossroads maar het is voor mij wel heel lang waar geweest. Ik heb heel lang het gevoel gehad dat ik niet echt meer een meisje was, maar ook geen vrouw. Eigenlijk pas tussen mijn 29 en 30ste in dacht ik; hey, ik voel me nu eigenlijk meer vrouw dan meisje. Ik denk dat deze overgang vooral kwam omdat ik toen meer na ging denken over wat in mijn ogen ‘volwassen’ dingen waren. Dat nadenken kwam niet helemaal alleen uit mezelf, ik merk dat de maatschappij en je omgeving daar heel erg bij ‘helpt’. Je krijgt ineens vragen waar je het antwoord niet op weet en langzamerhand bouwt er zich een soort druk op die je niet hebt uitgenodigd, maar ook niet echt meer weg kan denken.

Trouwen

Eigenlijk ben ik nooit het meisje geweest dat droomde van een lange witte jurk, een dag die alleen om haar draait en een gigantisch feest. Dat komt denk ik ook wel door het feit dat ik die witte jurk gewoon aantrek als ik er zin aan heb, nog al aanwezig ben en de aandacht wellicht vaker dan nodig opeis, en mijn perfectionisme als het aankomt op het hosten van feestjes. Toch is het de laatste jaren gaan kriebelen, en dat komt vooral door Luuk. Met hem kreeg ik ineens wél die behoefte om dingen vast te leggen ooit, om uit te spreken naar elkaar dat het voor eeuwig is en om zoetsappig taart van elkaars vork te eten.

Ik merk dat het om me heen heel erg speelt, en dat ik met vrouwen onderling ook wel domme grapjes zit te maken alsof ik zit te wachten op DE ring. Ja, een aanzoek lijkt me onwijs leuk, begrijp me niet verkeerd. Trouwen lijk me ook enig, ja, echt wel! Maar het feit dat het zogenaamd NU moet komt wel een beetje door wat we om ons heen zien. Op social media komt het een na het andere spectaculaire aanzoek voorbij en dat legt in mijn opinie ook best wat druk op zo’n man. Het hoeft toch helemaal niet uitbundig en grandioos te zijn? Het gaat om de vraag, om de liefde en de intentie. Het hoeft helemaal niet op een bepaalde leeftijd. Het hoeft niet vóór er eventueel kindjes zouden komen en het hoeft überhaupt niet PERSÉ.

Mijn gedachte bij trouwen is ook wel een beetje een bittere, ik vind persoonlijk een kind met iemand krijgen een sterkere commitment. Mijn ouders zijn na 30 jaar huwelijk uit elkaar gegaan en heb daarom niet een rotsvast vertrouwen in het instituut dat wij het huwelijk noemen. Desondanks lijkt het me mooi om uit te spreken naar elkaar dat je wel de intentie hebt om het te laten slagen voor altijd. Bovendien vind ik het ook wel romantisch om zijn achternaam over te nemen.

Ik betrap mezelf erop dat ik er dan wel over fantaseer, dat ik erover nadenk of zelfs al plan paniek krijg. Ver voor er überhaupt een aanzoek plaats heeft gevonden. Want; wie nodig je uit en is het niet zielig als mijn vader geen date heeft en mijn moeder wel? Dat soort ONGEIN. Ik wil er gewoon niet meer zo mee bezig zijn, niet meer zoveel over praten (tenzij iemands bruiloft die wel daadwerkelijk plaats gaat vinden met zekerheid) en niet zo vanuit gaan of inplannen dat het rond deze leeftijd moet plaatsvinden. Het hoeft niet, het mag wel, het hoeft niet nu, het mag wel nu. Alles is goed.

Een huis kopen

Een huis kopen is iets waarvan ik vroeger altijd dacht dat het automatischer zou verlopen. Ik ben opgevoed met de overtuiging dat een huis huren gelijk staat aan het weggooien van geld, en dat een huis kopen investeren in de toekomst is. Wat gebeurt er dus in mijn hoofd; zolang ik een huis huur investeer ik niet in mijn toekomst maar gooi ik geld weg.
Hoewel er een kern van waarheid in zit, is een huis kopen niet zaligmakend. Je draait zelf op voor het onderhoud en in sommige gevallen ben je meer geld maandelijks kwijt. Daar moet je wel klaar voor zijn. Bovendien vind ik dat je stabiel moet zijn in je relatie want bij het verbreken van een relatie komt er een hoop gezeur bij kijken. Dat stabiele zit wel goed nu, maar wij huren nu een ontzettend fijne eengezinswoning met een mega grote tuin en genoeg ruimte voor ons beiden. Ik ben heel erg gek op dit huis! Bovendien is het een vrij voordelig huis en is de markt om te kopen niet bijzonder aantrekkelijk nu. Hierdoor voel ik helemaal niet zo sterk de drang om te verhuizen. Om me heen heb ik gelukkig ook wel gelijkgestemden, maar het ideaal plaatje van de meesten is toch zo’n koopwoning met alles erop en eraan. Mensen vragen het ook; moeten jullie geen huis kopen? Nou, ik moet niks nee. Ik moet vooral doen waar ik zelf zin in heb.

Ook hier is het een gevalletje van niks moet, alles mag. Natuurlijk zou het fijn zijn dat we toe kunnen slaan als we een perfect huis voor ons tegen komen, en natuurlijk lijkt het me heerlijk om een nieuwe ruime keuken en badkamer te hebben. Maar die tuin, die ga ik niet meer vinden in een ander huis ben ik bang.

Kinderen krijgen

Ja, deze kon niet ontbreken. Deze prijkt wellicht nog wel boven aan het lijstje met zaken waarvoor ik soms druk voel. Nu niet alleen door mezelf, door de maatschappij of door social media, maar ook nog door moeder natuur. Gaat die zich er óók nog even mee bemoeien. De vraag of ik kinderen ‘wil’ is me vaak gesteld. Het antwoord of ik ze zal krijgen onbeantwoord tot het beantwoord is. De wens is er zeker, ik hoop dat ik zo gezegend mag zijn.
Ik merk dat in heel veel gesprekken die ik voer met vriendinnen tegenwoordig op een bepaald punt dit onderwerp aan bod komt. Wanneer gaat wie ervoor en wat voelt diegene daarbij? Bij wie is de wens er al wel en bij wie nog niet of helemaal niet? Ik voel me soms mentaal nog zelf een kind laat staan dat er eentje op moet voeden. Dat geeft me soms ook wel een mini paniek. Kan ik dat überhaupt wel?! Het lijkt me prachtig en doodeng tegelijk. Ik weet ook dat ik niet eeuwig te tijd heb, en hoewel ik echt nog wel eventjes heb, is het niet meer zo’n vluchtig onderwerp als tien jaar geleden. Mensen gaan het ook al inplannen voor je in jouw leven; ‘let maar op, als je straks kinderen hebt dan zus of zo’. Ik merk dat ik dat soms overneem. Plannerig als ik ben, probeer ik het soms ‘in te plannen’ in een bepaald moment in de toekomst. De controlfreak in me probeert er vat op te krijgen. Mijn hart wenst en mijn verstand weet, dat dit onderwerp nog even vooruitgeschoven wordt en dat dat OKÉ is.

Een duidelijk carrière pad hebben

Ik heb totaal geen carrière doel. Ik heb geen visie over waar ik over vijf jaar wil zijn, laat staan over tien. Ik heb geen financieel doel en geen ander vooruitzicht. Wat ik nu doe voor Coffee-Star, landelijk operationeel management, in combinatie met het creatieve van het schrijven wat ik voor Cynthia.nl doe en het stylen bij Zalando, maakt voor mij een vrij complete bevrediging van mijn werkbehoeftes. Ik verdien geld voor mezelf, en geld bij een werkgever. Vastigheid en lossigheid.

Ik weet dat er veel mensen zijn die juist zoekende zijn, helemaal in onze generatie. Het voelt daardoor alsof iedereen streeft naar meer, streeft naar perfectie die niet bestaat en zoekt naar een ultieme baan waarbij hobby werk wordt. Moet ik dat dan ook niet doen? Moet ik niet zoeken, moet ik niet wensen of streven? Een hogere functie willen, meer geld willen, meer verantwoordelijkheid, nog meer? Moet ik niet voor verandering zorgen zodat ik niet ‘vast roest’? Op dit moment voel ik van niet. Ik ben blij met wat ik doe, ik vind de financiële compensatie voldoende en mijn werk voelt heel vrij. Ik moet er niet aan denken om nu te switchen of om al mijn energie te steken in een compleet nieuwe carrière of bedrijf. Ben ik bang voor verandering of zit ik al in het ultieme? Ik leg mijn focus liever nu even op dat laatste, dit is goed voor NU. En NU is alles wat ik heb.

Het goed genoeg doen en nuttig zijn

Dit onderwerp heeft meerdere vlakken die het raakt en de druk die erbij komt kijken komt grotendeels uit mezelf. Denk ik.

Ten eerste ‘het druk hebben’. Ik voel vaak dat iedereen roept dat hij of zij zo druk is. Omdat druk op de een of andere manier het gewenste antwoord is. ‘Ik ben druk’ is het nieuwe ‘het gaat goed’.
Druk vind ik helemaal niet goed. Druk vind ik de controle kwijtraken en overzicht verliezen. Druk vind ik geen tijd genoeg hebben. Nu klinkt het alsof ik het nooit ervaar, maar helaas juist wel. Ik vind het ook druk soms. Sporten, vrienden zien, investeren in je relatie, tijd voor jezelf, het huishouden en werken. Het zijn veel balletjes hoog te houden, laat staan als je daar een gezin bij zou hebben. Toch is druk wat we zien, want o wee als je als lui wordt bestempeld. Dus laten we onze gespreksloze netflixavonden van de socials en posten we met z’n allen onze hoogtepunten en druktes. Ik ervaar dit eigenlijk wel zó regelmatig, dat ik bij tijd voor mezelf een nutteloos gevoel krijg. Een schuldgevoel tegenover alles wat ik nou zou kúnnen doen. ‘Zie me daar nou eens zitten terwijl ik ook de ramen kan lappen. Nou, eventjes dan en dan weer doorpakken’. Dit denk ik, terwijl ik WEET dat mijn lichaam ook moet opladen. Dat het ook moet kunnen ontprikkelen, uitrusten en bijkomen. Want in rust, groei je. Ik weet het, nu moet ik het nog wat vaker gaan voelen en gaan doen.

Ook raakt dit ‘nuttig’ zijn bij mij een ander vlak, ik heb vaak het gevoel dat ik niet genoeg doe op sociaal vlak. Niet genoeg in vriendschap investeer of niet genoeg vraag naar iemand. Terwijl ik dat, als ik er over nadenk, eigenlijk best vaak doe. Op de een of andere manier gun ik mezelf het niet om het op een bepaald punt ‘genoeg’ te vinden. Ik zou vaker naar mijn vader of oma moeten, ik zou meer moeten afspreken in plaats van met Luuk zijn. Terwijl ik elke week toch echt sociale dingen naast Luuk inplan, terwijl ik toch echt elke week mijn vader en oma zie. En Luuks oma en ouders erbij. Eigenlijk vind ik het bijna gek dat ik het typ maar toch voel ik het soms zo, en toch tegelijkertijd weet ik ook dat ik mijn uiterste best doe.

Nuttig zijn is voor mij gewoon een onzeker punt. Ik wil graag tevreden stellen en ik zet liever een stap teveel dan stap te weinig. Op elk vlak in het leven. maar wanneer is het een stap te weinig en wanneer een stap teveel? Geen idee natuurlijk.

Ik voel soms ook druk om het huis netjes te hebben, hoewel anderen mij vaak als schoon en netjes bestempelen heb ik altijd het gevoel dat er klusjes liggen die al voorbij hun datum zijn.

Maar, eigenlijk met al deze zaken weet ik; het is aan mij. Het is aan mij hoe ik het invul en het doet er niet toe wat een ander ergens van vindt. Ik maak me niet super snel druk over wat een ander vindt gelukkig, maar ik leg wel een bepaalde druk op mezelf om te excelleren op allerlei vlakken. Alle ballen in de lucht houden betekent niet dat ze allemaal even hoog moeten zijn. Ik vertel het jou net zozeer als ik het mezelf vertel; ze hoeven niet allemaal even hoog te zijn, en als je er eentje laat vallen, raap je hem gewoon weer op. 

Dit zijn voor mij wel de grootste punten. De een raakt me meer dan de ander. En jij, voel jij wel eens druk? En zo ja, waarover?


Emmy ter Horst

Een beetje prettig gestoord en geobsedeerd door sushi. Verder ben ik ook GEK op ander lekker eten en ook op iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint :)