Ik ga voor een buikwandcorrectie

Op mijn stories deelde ik erover, en ook dat het niet zo ‘body positive’ is om hierover te delen. Ook omdat ik een buikwandcorrectie overweeg. Die buik zit me zo dwars. Ik ben nu slank en fit, en die buik werkt niet mee. Oké, mijn bovenbenen en rug ook niet, maar mijn buik blijft letterlijk en figuurlijk het meest hangen. Ik kreeg er ontzettend lieve reacties over, die ik eigenlijk niet had verwacht. Om eerlijk te zijn had ik verwacht dat ik een stortvloed aan negativiteit zou krijgen. In de vorm van ‘je bent nu slank, je past in het schoonheidsideaal, je mag niet klagen, hoor,’ of ‘ik dacht dat jij jezelf zo had geaccepteerd en zo van jezelf houdt?’ Het zijn eigenlijk de stemmetjes in mijn eigen hoofd.

Ik DM erover met onder andere Chanel (@marketingvrouw) en Danielle (@zelfliefde_cheerleader). Chanel zegt: iedereen heeft recht op z’n onzekerheden. En body positivity gaat eigenlijk over het niet onderdrukken van mensen met een groter lijf. Van Danielle, die ik hoog heb zitten op het vlak van zelfacceptatie en neutraal kijken naar je lijf, krijg ik complimenten over dit proces en wat ik erover deel. Juist van haar raken die me. We spreken over dat jezelf accepteren, zelfliefde en (on)zekerheid altijd onderdeel is van allerlei contexten, het is een soort spectrum. ‘100% van de tijd zeker zijn over je lijf is net zo toxisch als het ‘perfecte lichaamsbeeld’ dat we zoveel voorgeschoteld krijgen,’ zegt ze.

En wat is zelfliefde? Is zelfliefde elke dag die buik zien en voelen die niet meer bij mijn huidige postuur past? En dat proberen te accepteren? Of is zelfliefde beslissen dat hij eraf mag, dat ik deze keuze mag maken voor mezelf?

Dertig kilo lichter ben ik, dan een paar jaar geleden. Ik ben veel gespierder geworden, dus ik denk dat er wel 35 kilo vet af is. Ik ben van maat 44 naar maat 34-36 gegaan en dat voelt goed. Ik voel me zóveel beter. Ik ben fitter, gezonder, energieker. Wat ik zag in de spiegel was niet mijn motivatie of reden om af te vallen, maar ik ben ook blij met hoe ik eruit zie. Dat was ik ook met maat 44. Maar nu voel ik me wel vaker écht blij met mezelf. Dan kijk ik in de spiegel en denk ik: zo, wat ben JIJ een lekker wijf vandaag. Terwijl dat vroeger vaker wat neutraler was.

Maar ja, niet alles rekt mee. Ook al viel ik heel langzaam af, op een duurzame, gezonde manier, met heel veel sporten, ik heb los vel. Op mijn buik vooral, maar ook op mijn rug, billen, bovenbenen. En mijn borsten hebben heel veel volume verloren. Dit merkte ik al na 20 kilo, en ik besloot het wat tijd te geven. Misschien rekt het nog wel mee. Maar helaas. Na 4-  5 kledingmaten kleiner is het eigenlijk (en best logisch) alleen maar erger geworden. Ik ben van cup F naar cup B gegaan en vooral bovenin is het heel plat geworden. Het zit me dwars. Ik heb nog steeds een ‘dikke’ onderbuik omdat dat vel daar zit. Waardoor ik in strakke kleding nog altijd dat buikje heb, terwijl ik verder slank ben. Mijn borsten hangen er ook een beetje sneu bij als ik geen BH draag. Je begrijpt: dat doe ik dus bijna nooit. Hoeveel ik ook aan selfcare doe, hoe goed ik ook voor mijn lijf zorg, dit stuk van mijn lijf voelt gewoon niet als ‘mij’. En het stoort me elke dag.

Dus, die buikwandcorrectie. Ik overweeg al jaren een borstlift, of in ieder geval iets om mijn borsten weer wat meer fier te maken. Daar kwam sinds anderhalf jaar geleden de wens voor een buikwandcorrectie bij. Inmiddels heb ik meerdere gesprekken bij klinieken gehad en het verhaal is me duidelijk. Het resultaat kan echt prachtig worden, omdat het me weer ‘in verhouding’ maakt. Een platte buik, die past bij dit lijf. Die niet meer in de weg zit. En stevigere borsten door middel van een borstvergroting (ik heb niet genoeg volume voor een lift). Ook wel ‘mommy makeover’ genoemd. Ik noem het liever een ‘fitgirl makeover’, haha.

Als je me volgt op instagram en hier, dan kan ik me voorstellen dat je nu denkt: nou Cynt, zo erg kan het toch niet zijn.  Dat snap ik, en dat komt omdat ik het nooit laat zien. Je ziet mij niet in bikini’s die mijn buik niet bedekken, ik laat dat stuk van mijn buik dat het ergst ‘hangt’ niet echt zien. En mijn borsten zonder BH ook niet.

Ik kan mezelf goed kleden op een manier waarop je mijn onderbuik niet zo goed ziet, en ik draag regelmatig shapewear onder strakke kleding. En ik draag steengoede BH’s.

Misschien dat ik het achteraf nog wel deel. Hoe dat er uit ziet. Of zag. Maar nu voel ik me daar nog niet zo fijn bij.

Oh, wat heb ik getwijfeld. Want ben ik nu niet een enorme slachtoffer van het schoonheidsideaal? Ga ik echt in een gezond lichaam laten snijden? Ga ik een operatie aan omdat ik er mooier uit wil zien? Ga ik dit delen online, waar ik toch (of ik nou wil of niet) invloed heb? Waar ik liever zou zeggen: dit lijf accepteer ik compleet, met al haar imperfecties? Het antwoord is ja.

Ik ben eruit dat ik het ga doen. Tegelijk. Borsten en buik in één keer. Ik ben nu nog jong, ik ben 34. Ik ben fit, ik herstel vast snel. Ik kan er nog een heel leven van genieten. Van dit lijf dat echt bij me past. Het zal vast pittig zijn, het herstel, en ik vind het ontzettend spannend. Ik heb inmiddels een keuze gemaakt voor een dokter en een kliniek en op 7 januari 2025 gaat het gebeuren.

Ik heb zo getwijfeld om dit te delen. Maar hoe raar is het als ik straks ineens een strakke buik heb en stevige borsten? Zonder dat ik daar iets over deel? Ik deel al bijna 20 jaar van alles hier, en op mijn instagram. Dit hoort er ook bij. Het is wel zo real. Al is het ook echt heel erg spannend om te delen. Eerlijk is eerlijk.

Ik hoef geen advies, geen horrorverhalen, geen tips, of alternatieven om mijn buik of borsten te fiksen. Ja, ik lees me goed in, ja, ik doe mijn ‘onderzoek’ en ja, ik ken de risico’s en de horrorverhalen over borstimplantaten. Geloof me, ik ben er helemaal ingedoken. Ook al denk jij: ik heb deze informatie/tip/alternatief/horrorverhaal en dit moet Cynthia ECHT weten, houd het alsjeblieft bij jezelf. Je helpt mij er namelijk niet mee. En dit zeg ik met alle liefde.