Ik ben zwanger!

Je wist het misschien al als je me volgt op Instagram, maar nu ook hier het leuke nieuwtje met een hoop meer tekst, uitleg en verhaal!

Leestijd
Laat ik het verhaal beginnen met de opmerking dat ik Emmy ben, voor de mensen die alleen de titel lezen, voorbij de foto’s kijken en nu aan het flippen zijn omdat ze denken dat Cynthia zwanger is. Nee, het is mij, Emmy haha. Ook wil ik even aangeven dat dit verhaal misschien een trigger kan zijn als je moeite hebt met zwanger worden/blijven dus denk dan goed na of je het verhaal wilt lezen. Ik vertel ook een stukje over mijn struggle, want ik heb een miskraam gehad voor deze zwangerschap. Je kunt ook bijvoorbeeld alleen dat stukje lezen. Voor de dames die worstelen met alles rondom zwangerschap en vruchtbaarheid; ik stuur je hierbij een stukje liefde naar je moederhart, jullie zijn in mijn gedachten.
Als je meer wilt weten, over het positieve of het negatieve, aantal weken of iets anders mag je me altijd een DM sturen op Instagram @emmystudiomint.

In Málaga, zwanger en verloofd.

Nu begin ik bij het begin. Toen Luuk mij ten huwelijk vroeg in Malaga, waren we er net achter dat ik zwanger was waren. We zaten eigenlijk vol adrenaline en het aanzoek, wat Luuk al een hele tijd had gepland, kwam dus zonder dat hij dat verwachtte (de zwangerschap kwam heel snel) tegelijk met deze ontdekking. Waar ik wist dat het risico van een miskraam aanwezig was, waar ik wist dat het 12% van bij alle zwangerschappen mis ging, en waar ik wist dat een positieve test geen garanties bood begon ik in mijn hoofd wel met fantaseren. Dit was het begin van de lock-down in Nederland en ondanks onze pogingen om ergens terecht te kunnen kregen we geen eerste controle en geen echo. Hierdoor kwamen we er pas veel later (dan nodig) achter dat het niet goed zat in mijn buik. Mijn lichaam begon uiteindelijk wel zelf met het afstoten en uiteindelijk heb ik nog medicijnen gebruikt om al het weefsel goed mijn lichaam te laten verlaten. Ik vond het een heftige ervaring. Het proces, ook zeker het moment dat je het vruchtje daadwerkelijk verliest maar vooral wat het ook doet met het vertrouwen dat je in je eigen lichaam hebt. Ik ben er (vind ik zelf) goed door heen gekomen en merkte dat ik mentaal sterk was en een geweldig team vorm met Luuk. Ik ga hier een apart artikel over schrijven want er is veel meer over te vertellen.

Nu de huidige zwangerschap. Toen we dit ontdekten waren we veel voorzichtiger met ons hart dan de vorige keer. We leefden echt naar die eerste echo toe, waar we gelukkig met zeven weken een prachtig kloppend hartje zagen. Vanaf dat moment begon het bij mij echt meer te groeien; ik ben zwanger en wij krijgen waarschijnlijk een baby. Met negen weken kreeg ik weer een echo, dit keer voor het eerst bij de verloskundige in plaats van de gynaecoloog. Zij nam enorm veel tijd en daar zagen we een geweldig mooi klein dansend babytje met peddeltjes als armpjes en beentjes. Heel bijzonder om te zien hoe dit kleine mini mensje al in mijn buik bewoog. Ik keek naar het scherm maar ergens dringt het dan ook echt niet door dat dat in je buik plaats vindt. Met elf weken kregen we weer een echo om de termijn te bepalen en daar zagen we echt een compleet mensje die zelfs naar de ‘camera’ zwaaide. Mijn buik viel ook niet meer echt plat te noemen en vanaf toen werd het ook voor de buitenwereld wat opvallender. Inmiddels zijn we weer wat hordes verder en begint mijn vertrouwen steeds groter te groeien. Ik probeer mentaal een connectie te maken en tegelijkertijd probeer ik mijn gevoel ook te beschermen.

Tussen de misselijkheid door ineens ontzettend veel zin in croissantjes, daarna weer misselijk omdat ik er twee at ipv één haha.

Ik vertel je ook gelijk hoe ik het tot nu toe lichamelijk heb ervaren. Ik begon met 5,5 week me misselijk te voelen en dat is tot nu toe ook zo gebleven. Van de hele dag is het nu alleen met vlagen en dan met name in de ochtend, dus er zit progressie in. Mijn energie niveau is echt ontzettend laag dus ik moet bekennen dat ik dat ook wel eens pittig vind ik combinatie met alles wat ik normaal deed. Ik probeer toe te geven aan de moeheid, maar dan krijg je overduidelijk minder gedaan in een dag. Ik probeer daar dus mijn weg in te vinden, en wellicht gaat dat over een paar weken alsnog beter. Er zijn een hoop dingen die veranderen in je lichaam als je zwanger bent. Borsten groeien, tepels veranderen en mijn huid is mega gevoelig. Haartjes groeien steviger terug na een ontharing (kom ik op terug) en je loopt de hele dag naar de wc om te plassen. En dan zijn er nog de hormonen, oh die sweet old hormones. Ik moet bekennen dat het voor mij tot nu toe voelt als een constante staat van PMS. Hoe dankbaar ik ook voor deze zwangerschap ben en er helemaal niet over wil klagen, vind ik dit stukje gewoon niet mega top. Ik reageer heftiger op dingen, ik maak me sneller boos (normaal ben ik echt een zen-meister) en wordt sneller emotioneel. Ook heb ik een veel lager irritatie tolerantie niveau. Waar ik normaal mijn schouders ophaal, leg ik nu zout op die ene slak. Ik hoor dat dit na 20 weken zich weer iets stabiliseert dus wie weet voel ik me dan weer meer mezelf.

Ik doe mijn best te blijven bewegen, alleen nu op een iets lager pitje.

Mijn lichaam verandert natuurlijk, iets wat ik van te voren best spannend vond. Dat is in deze tijd helemaal niet hip om te denken, maar ik ben eerlijk. Ik was bang dat ik me mezelf niet meer zou voelen of dat ik me compleet onaantrekkelijk zou voelen. Beide zijn nog niet aan de orde. Ik vind het eigenlijk alleen maar heel bijzonder en wil juist dat mijn buik groeit zodat ik niet meer zo tussen de normale kleding en zwangerschapskleding in hang. Ik weet niet hoe het naderhand gaat zijn, maar ik zorg goed voor mezelf en ben ook van plan dat na de bevalling te blijven doen. Ik merk wel hoe dat loopt, en die chillheid, die had ik eigenlijk niet bij mezelf verwacht.

Qua kleding vind ik het lastig om in die tussenfase te zitten. Ik pas mijn oude broeken niet meer, maar een zwangerschapsbroek voelt een beetje fake. Je ziet een bolling van mijn buik maar een zwangerschapsjurk vul ik niet op. Ik maak er maar het beste van!

Ik kan me ook voorstellen dat je je afvraagt hoe het nu gaat met de laserontharing die ik heb ondergaan. Ik merkte bij mijn eerste zwangerschap dat ik na vier weken al meer haartjes begon te krijgen. Ik baalde daar enorm van en dacht ook dat dat zo zou blijven. Na de miskraam gingen ze echter weer weg, en ging ik terug naar de oude status. Ik weet niet hoe dat is na een voldragen zwangerschap, maar ik laat het je weten. Ik was er in ieder geval destijds blij over verrast en het geeft me hoop voor nu haha!

De foto is met 12,5 week gemaakt, niet echt een bolletje maar ook niet meer plat.

We kijken ontzettend uit naar elke mijlpaal. Nu bijvoorbeeld de pretecho waar we misschien het geslacht te weten gaan komen, en na de twintig weken echo willen we bezig met het kamertje. Dan kan ik ook alle cadeautjes (bizar hoeveel ik al gekregen heb) een plekje krijgen. In de maand van Emmy blijf ik je sowieso op de hoogte houden!
Tot slot; ik ben ook weer begonnen met moeders voor moeders, wat ik de eerste zwangerschap ook deed tot het mis ging. Zij zamelen urine in van zwangere vrouwen om medicijnen te maken voor vrouwen bij wie het niet zo gemakkelijk gaat. Voor mij een kleine moeite, dus ik zie niet in waarom ik het niet zou doen.
Heb je vragen over mijn zwangerschap of vind je het leuk om over een specifiek onderwerp meer te lezen, laat het dan gerust weten in de comments want ik wil heel graag horen wat JULLIE willen lezen hierover. Cynthia.nl is natuurlijk geen mammablog, wordt het ook niet, maar gezien jullie met ons zijn ‘opgegroeid’ zitten veel van jullie waarschijnlijk ook in de fase waar ik me in bevind. Ik hoor het graag 🙂

Emmy Bovenhorst

Een beetje prettig gestoord, een gigantische dierenliefhebster, en geobsedeerd door sushi. Dat omschrijft mij goed! Verder ben ik GEK op lekker eten en iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint