Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

Ik ben zwanger! – deel 2

Een vervolg op een eerder artikel. Een artikel dat ik ZO graag wilde schrijven, en vandaag vertel ik deel twee eindelijk aan jullie. Ik ben zwanger, we verwachten een meisje in juli. YES!

Leestijd

Om het eerste stuk van dit verhaal te lezen, dat gisteren online kwam, klik je HIER.
Deze is cruciaal voor het verhaal dus lees deze vooral even eerst.

Hieronder ga ik verder waar ik gister gebleven ben:

In deze (wacht)periode kreeg ik een blinde darm ontsteking. Een operatie volgde en uiteraard ook weer, herstel. Wachten, wachten en nog eens wachten, dat typeert wel ons proces haha.

Daarna, bleek er een kans op een PGT traject maar na veel wachten, nog meer onderzoeken, overleggen en nog meer wachten bleek dit toch nog langer te duren. Voor niks weer alles on hold gezet.

Toen besloten we, ongeveer een jaar nadat we afscheid namen van Lovis, dat we er weer voor gingen. De kansen waren groter dat het goed ging, dan fout. Bovendien wisten we nu wat bewuster waar we in gingen stappen.

In mei kwam ik erachter dat ik (weer) zwanger was. Op de dag van de bruiloft van éen van mijn beste vriendinnen deed ik een positieve test. Dit keer een normale test haha. Ik was heel voorzichtig, maar toch ook positief.

Ik kreeg gelukkig vrij vroeg een eerste echo maar daar was niks te zien. Geen baby, geen restant van een baby en al zeker geen kloppend hartje. De verloskundige was bang voor een mola zwangerschap omdat mijn HCG niveau wel gigantisch was. Bij een mola zwangerschap moet je een curettage ondergaan en kan het zijn dat je dit zelfs met een chemokuur moet behandelen omdat dit wild groeiende weefsel weer terug kan groeien en kwaadaardig kan worden. What the actual fuck. Ook moet je na zo’n soort zwangerschap minimaal een half jaar wachten met zwanger worden.
Op een echo kun je dit niet uitsluiten dus ik kreeg uit voorzorg een curettage. Dat gebeurt onder een roesje, wat een soort semi-narcose is. Ook hier moest ik vervolgens weer van herstellen.

Hier had ik ook geen verdriet, want er was immers geen kindje verloren. Er was een zwangerschap van … niks. Maar, ik was wel immens gefrustreerd. En wél verdrietig dat we wederom pech hadden. Weer een nieuwe pech situatie die we nog niet eerder mee hadden gemaakt, wat gewoon een kleine kans is. HOEZO gebeurde er elke keer weer iets anders?
Gelukkig bleek dit uiteindelijk geen mola zwangerschap, iets wat ze konden zien aan het weefsel dat tijdens de curettage was afgenomen. Geen half jaar wachten, geen chemo behandeling, maar ‘gewoon’ herstellen.

Na deze herstelperiode besloten we dat we er weer ervoor wilden gaan. Met knikkende knietjes en schaarse moed bij elkaar schrapend, maar na al deze tijd wordt je wens groter dan ooit.
Op dit moment voelde het ook soms alsof ik mezelf losmaakte van het proces. Onbewust want mijn gedachtes waren gewoon een beetje op. Tegelijkertijd ook zo ontzettend bewust, want het vermoeide enorm. Ik wilde een kindje, maar ik wilde ook geen teleurstelling meer. Ik probeerde dingen los te laten, maar het was al verweven met mij. Ik wist niet meer hoe is het was zónder die wens. Loslaten voelt ook als opgeven, terwijl er zoveel meer hoop was dan iets anders.
Ik weet nog heel goed één moment. Ik had een losse wimper op mijn wang en ik pakte hem tussen mijn vingers. Ik ging een wens doen, want dat doe je met ‘eyewishes’ toch haha. De wimper viel. Loom keek ik mezelf in de spiegel aan, de wensen waren op blijkbaar. Zo voelde het. En toen kreeg ik ook tegelijkertijd weer een soort kracht. ‘Wat heb jij nodig?’ vroeg ik mezelf. Mentaal sloeg ik mezelf even in het gezicht. Je geeft niet op, er is meer in het leven, er is meer goed dan slecht, als je iets wilt MOET je hierdoor heen. Heb vertrouwen. En dat heb ik maar besloten te hebben, vertrouwen. Weinig andere routes hebbende.

Gelukkig had ik na een paar cyclussen weer een positieve zwangerschapstest in handen. Ik kan niet zeggen dat ik gelijk blij was. Dit was immers de vijfde keer dat ik een positieve zwangerschapstest vast hield maar dat kamertje wat we reserveerden was nog steeds leeg. Een positieve test betekende ook kans op teleurstelling. Een kans op nog een klap in ons gezicht.
We besloten het rationeel aan te varen. Een positieve test zagen we meer als een eerste horde die genomen moet worden.
De tweede was de eerste echo. Yes, een kloppend hartje, weer een ronde verder.
De derde ronde was een tweede echo met 9 weken, weer een level verder.
De vierde, en in ons verhaal een hele belangrijke, was de uitslag van het onderzoek naar deze baby. Het was goed. OMG, weer een ronde verder!
Vanaf dit moment, dit was met ongeveer 10,5 week, durfden wij er pas in te geloven. We vertelden ook niemand iets tot dit nieuws, want we wilden écht goed nieuws brengen. Niet een ‘oh, wel spannend’. Op deze manier konden we het ook echt bij onszelf houden, en het zo klein of groot maken als dat WIJ besloten. Het was nog van ons. Ik gunde ons dit moment.
Met 11 weken was er een goede termijn echo. Langzaamaan vertelden wij familie en vrienden dit geweldige nieuws en begon het ook steeds meer bij ons te landen.
Daarna kwam de goede NIPT uitslag, weer een ronde verder.
Een goede 13 weken echo, een GIGA ronde verder.
En nu, nu ik het tweede trimester al een tijdje in ben en mijn buik al best een stukje naar voren piept, is er eigenlijk geen reden om te denken dat deze baby er niet komt.

Maar toch, angst blijft. Ik heb nog geen positieve uitkomst gehad op het onderdeel zwanger zijn in het leven, dus ik blijf angst houden dat er ‘iets’ gebeurt. Ook al is er niks dat daarop wijst. Maar, ik wist van tevoren dat ik niet onbezorgd zou zijn, dat dat ook gewoon niet meer voor ons weggelegd was. Dat had ik al geaccepteerd.
Trauma’s maken je gewoon niet sterker. ‘What doesn’t kill you makes you stronger’ zeggen ze, maar dat geloof ik niet. Het geeft littekens, en die gaan soms pijn doen en trekken. Ze zijn zichtbaar en onzichtbaar. Je haalt niet weg, wat er is gebeurd. Met welk positief nieuws dan ook.

Ik kies er voor om toch mezelf te dwingen positief naar die toekomst te kijken want alles lijkt erop dat we in juli een dochtertje krijgen. WAUW.
Ik fantaseer over haar; hoe ze eruit gaat zien, hoe ze is als mens. We praten een beetje over namen, we kopen her en der leuke spulletjes en we moeten nu toch ook al gaan nadenken over praktische dingen zoals verlof en opvang.

Het is een heel verhaal, I know, eentje die gevuld is met gekke situaties en pech. Eentje die gevuld is met liefde en geluk. En eigenlijk vrijwel geen advies, want deze situatie is zo uniek dat waarschijnlijk niemand hem exact zo meemaakt.

Maar, wel één advies dat ik zelf besloot al snel op te volgen nadat shit hit the fan. Eentje die jij misschien kan gebruiken als jij in een situatie zit die ook met een kinderwens te maken heeft.

Kies ervoor om elke dag te leven. Laat deze tijd, deze jaren wellicht, niet voorbij gaan waarin de enige focus jullie kinderwens is. Ik ben zo blij dat ik mijn ogen niet voor de rest van het leven heb gesloten. Dat ik elk jaar afsloot, terugkijkend op alle geweldige dingen die we deden. In deze periode kochten we ook ons fijne huis, gingen we op geweldige vakanties en hebben we zoveel mooie momenten met vrienden en familie gedeeld. Dat we niet ALLES om die kinderwens lieten draaien maar ook gewoon ons leven leefden, náást dat we een gezond kindje nastreefden. Ik wilde niet terug kijken op jaren die ‘verloren’ waren gegaan aan negativiteit. Deze jaren kwamen niet meer terug, die mochten niet verloren gaan.
Ik wilde terug kijken op jaren waarin ik mijn focus legde op alle zegeningen die ik had ontvangen. We hebben en hadden immers zo’n fijn leven, ondanks de shit.
Uiteraard zetten wij in die periode de stappen die gezet moesten worden, maar dat fijne leven,
DAT was de moeite waard om recht aan te kijken.
DAT verdiende aandacht.
Niet (al) die pech. FUCK pech.

Dus ja, een gigantisch verhaal haha. Ik waardeer het enorm als je alles hebt gelezen. Ik kan alleen maar hopen dat ik hiermee iemand anders een stukje hoop geef. Een stukje herkenning op welk vlak dan ook.
Ik weet hoe KUT het kan zijn om iemand anders ‘positieve’ verhaal te lezen, het spijt me als dit op een manier bij jou iets triggert.
Jouw tijd komt op een dag. Vertrouw daar op, verheug je daar op.
En weet, dat als jij nog op die wachtstoel zit, dat ik aan je denk.

Wat betreft ons en babygirl; ik kan niet wachten tot ze er is, en in de tussentijd zul je nog wel meer voorbij zien komen rondom mijn zwangerschap. Ik ben blij dat ik het je eindelijk heb kunnen vertellen : )


Emmy ter Horst

Een beetje prettig gestoord en geobsedeerd door sushi. Verder ben ik ook GEK op ander lekker eten en ook op iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint :)