Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

Ik ben zwanger! – deel 1

Een artikel dat ik eerder schreef, een artikel dat ik ZO graag weer opnieuw wilde schrijven, en vandaag vertel ik het eindelijk aan jullie. Ik ben zwanger, we verwachten een meisje in juli. YES!

Leestijd

Ik deel dit verhaal op in twee gedeeltes, omdat het anders een TE lang epistel is haha. Vandaag deel 1.

Ergens in de afgelopen dagen heb ik op Instagram (@emmystudiomint) bekend gemaakt dat ik in verwachting ben van een meisje en dat zij naar alle verwachting begin juli geboren zal worden.
De laatste tijd was het moeilijk geheim houden voor jullie haha!

Wat. Een. Reis.

Wij zijn ZO blij en ZO dankbaar. Onze reis ging niet zonder slag of stoot, het voelt soms echt alsof ik heb moeten vechten voor deze zwangerschap maar daar is ze dan ‘ineens’. Ik geniet van alles. Ik vond het misselijk zijn niet erg, ik heb er ook echt geen moeite mee dat ik bepaalde dingen niet mag eten en drinken. Ik ben gewoon alleen maar blij haha.

Om ons verhaal goed te vertellen, begin ik wel even bij het begin.

In april 2020 kreeg ik een miskraam. Naar, maar helaas niet buitengewoon uitzonderlijk. Als het je eerste zwangerschap is doet dat wel wat met je, maar in het licht van alles wat er verder gebeurt is dit niet meer pijnlijk. Die zomer werd ik weer zwanger en in december 2020 moesten wij met 22 weken afscheid nemen van ons zoontje Lovis. Daarover en over de miskraam daarvoor schreef ik destijds de volgende artikelen, mocht je deze terug willen lezen voor het complete verhaal:

Klik hier over het verhaal van mijn miskraam dat ik schreef tijdens de zwangerschap van Lovis.

Klik hier voor het verhaal over ons zoontje Lovis, waar wij na 22 weken afscheid van moesten nemen.

Tussen het begin van onze zwangerschaps- en kinderreis en deze huidige zwangerschap zit dus ongeveer 2,5 jaar. Jaren waarin zo ontzettend veel onduidelijk was. Waarin er geluk was, maar gelukkig ZIJN met tijden ook hard werken was. Een kinderwens is heel overheersend, en je moet echt je best doen om je leven hier niet omheen te laten dansen maar er tussendoor. Je moet hard werken om het leven dat er op dat moment wél is meer aandacht te geven. Om te focussen op wat je wél hebt, want dat was en is namelijk ZO veel.

Ik heb tussen het verlies van Lovis en deze zwangerschap ook eigenlijk niks meer gedeeld over ons proces. Het voelde zo privé, kwetsbaar, en soms wist ik ook gewoon niet wat ik moest zeggen. Ik wilde er ook gewoon niet altijd over praten, ik wilde het niet de overhand geven. Ik wil ook niet elk detail kwijt. Toch heb ik altijd wel geweten dat ik er weer over wilde vertellen, als ik op een andere plek zou staan. Als ik een gezond kindje in mijn buik had waar ik over wilde vertellen. Als er positiviteit was om te delen. Want, ik weet ook dat mijn verhaal mensen kan helpen.

Ik krijg nog steeds bijna wekelijks reacties op zowel mijn verhaal over de miskraam als het verlies van Lovis, omdat er gewoon niet zo heel veel verhalen te lezen zijn online. Omdat niet iedereen open is, kan zijn of wil zijn. Wat iedereens goed recht is. Maar, nu ben ik op het punt dat ik wel meer openheid wil geven, gewoon omdat dat goed voelt. Omdat ik hoop dat ook hier weer iemand hoop, kracht en troost uit haalt, net als uit de andere verhalen.

Daarom, enigszins chronologisch, zal ik jullie meenemen langs de afgelopen tijd.

Na het verlies van Lovis volgde een periode van ongekend verdriet. Bizar verdriet. Ongeloof. Iets wat ik altijd zag als een gigantische nachtmerrie, overkwam ons. Elke keer zag ik dat moment voor ons, dat ons verteld was dat we afscheid moesten nemen. Ik zag alleen ogen boven een mondkapje uitkomen en terwijl zij de woorden uitsprak werd mijn zicht kleiner. Alsof ik achteruit getrokken werd in een tunnel. Alsof je droomt dat je valt, alleen je valt ook echt. Ik wist toen, er is een leven voor dit moment en een leven na dit moment.
Ik moest herstellen van een zowel lichamelijk als mentaal behoorlijk heftige bevalling. Het feit dat je bevalt van een levenloos kindje is an sich traumatisch genoeg, maar de bevalling zelf liep bij mij ook niet zonder slag of stoot. Ik reageerde heftig op medicatie, mijn ademhaling stopte met tijden en mijn hartslag was gevaarlijk laag. Hier hield ik bijvoorbeeld nachtmerries aan over, waarbij ik elke keer wakker schoot met weer het idee dat ik niet aan het ademen was. Ik heb EDMR therapie gevolgd, en dat heeft mij goed geholpen.

Ons verdriet konden wij gelukkig met elkaar heel erg goed verwerken. Luuk en ik gaan heel erg hetzelfde met tegenslag en verdriet om en we hebben onwijs veel aan elkaar.

Daar ben ik zo dankbaar voor, voor hoe wij elkaar opvingen, om de beurt, wetende dat het om de beurt zou zijn. Hoe wij positief bleven en het aan konden, en durfden, om geluk naast verdriet te laten bestaan.
Nog steeds denk ik elke dag aan Lovis. En ik weet dat Luuk dat ook doet. Ik kijk af en toe naar zijn foto’s en ik raak zijn handjes van gips aan die wij in een bakje hebben. Eigenlijk het enige ook wat we van hem hebben. Er zijn geen kleertjes die hij aan heeft gehad, geen knuffel die hij heeft gebruikt, geen herinnering aan hem buiten mijn buik. Ik weet niet eens welke kleur zijn ogen hadden, want deze hebben we alleen gesloten gezien.
Alleen herinneringen aan bewegingen, die nu ook terug komen nu ik dit meisje in mijn buik voorzichtig voel bewegen.

Van die bevalling heb ik een tijd moeten herstellen uiteraard, een periode waarin het ook niet veilig is om gelijk weer zwanger te zijn. Dat ging ook niet, we wisten nog te weinig over onze toekomst op dat gebied.

Er volgde daarna een periode waarin we zochten naar antwoorden. Wat Lovis had, is zo zeldzaam dat niet alles beantwoord kón worden. Wel wisten we dat het nog een keer kon gebeuren. En dat, dát is doodeng.

Om dit te voorkomen kun je in Nederland een PGT traject doen. Een IVF traject waarbij ze embryo’s onderzoeken alvorens ze terug te plaatsen. In Nederland gaat alles via zorgverzekeraars en dat betekende een hele lange wachtlijst, en daarna nog een hele lange wachttijd om persoonlijk onderzoek af te wachten die zij nodig hebben om de embryo’s goed te onderzoeken. Bij elkaar zouden we zo 1,5 tot 2 jaar verder zijn.
Destijds, niet wetende wat wij nu weten, vonden wij dat extreem lang. We gingen alsnog op de wachtlijst en overlegden wat we gingen doen.

Na best een tijd, toen we genoeg moed hadden verzameld om er wellicht weer voor te gaan, hebben we een positieve zwangerschapstest in handen gehad. Een week later werd ik alsnog ongesteld. Een chemische zwangerschap noemen ze dat. Achteraf denk ik dat de hoeveelheid HCG in mijn urine eigenlijk al te laag was, maar ik gebruikte een hele vroege test. Iets wat ze eigenlijk ook afraden, om dit soort stomme teleurstellingen te voorkomen. Maar goed, ik had de verloskundige al gebeld (enthousiasme vierde toch hoogtij) en het wordt daardoor officieel wel geteld als zwangerschap, ook al was het maar een week, want er is toch iets ingenesteld wat weer heeft losgelaten. Anders zou er überhaupt geen HCG zijn.

Hier heb ik geen verdriet om gehad, maar ik maakte me meer druk dat er wat met mijn lijf aan de hand zou zijn. Ik liet me dus door een gynaecoloog flink onderzoeken, en gelukkig was dat er niet. Pech. Net als de eerste miskraam in april 2020, gewoon pech. Elke zwangerschap heeft zo’n 15% en die cijfers zijn naar verwachting nog iets hoger omdat niet elke vrouw doorheeft dat ze zwanger is geweest. Bijvoorbeeld bij een ongesteldheid die ineens wat later komt dan normaal, wat op zichzelf ook een normaal verschijnsel is bij bijna iedereen. Anyhow, pech dus.

En toen kwamen we er bij toeval achter dat Luuk besmet was met het CMV virus. Een kinderziekte, die je meestal al als kind hebt doorgemaakt. Zowel als kind als als volwassene heb je er geen last van en eigenlijk maakt niemand hier zich druk om. Maar, ook wederom per toeval, lazen we dat dit wel gevaarlijk is als je dit als moeder op een ongeboren kindje overdraagt ALS je als moeder óók voor het eerst besmet bent met dit virus. Omdat we absoluut geen risico wilden nemen werd ook ik getest. Inmiddels had ik het ook, en ook ik zat in mijn eerste besmetting. Ik had het blijkbaar ook nooit als kind gehad. Wederom PECH. Dus, het advies is dan om een half jaar te wachten met zwanger worden. Best een klap, een half jaar voelt al echt giga als je een kinderwens hebt.

Cliffhanger van formaatje GTST, maar morgen lees je het verhaal verder : )


Emmy ter Horst

Een beetje prettig gestoord en geobsedeerd door sushi. Verder ben ik ook GEK op ander lekker eten en ook op iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint :)