Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

Ik ben jarig! Hoe was mijn 33ste levensjaar?

Ik word vandaag 33. Mijn 33ste levensjaar was een bewogen jaar to say the least. Het wordt geen jaaroverzicht, die komt nog, maar ik neem je wel mee naar hoe dit jaar voor mij was. Van diepte tot hoogtepunt.

Leestijd

Eerst even de uitleg waarom ik spreek van 33ste levensjaar; als je 33 wordt dan heb je je 33ste jaar afgerond. Dus, ik begin nu aan mijn 34ste levensjaar. Snap je hem nog? Ik hoor het vaak mis gaan dus daarom deze uitleg haha. Anyhow, ik begin gelijk lekker duister dus buckle up. 

Deze details heb ik geloof ik nooit eerder gedeeld, maar de eerste dag van mijn 33ste levensjaar was de dag dat wij te horen kregen dat het écht niet goed zat met Lovis. Vrij onverwachts, wij verwachtten nieuws uit een andere hoek namelijk. Maar dat terzijde.
Tweeëndertig jaar en één dag was ik toen ik het meest lastige nieuws uit mijn leven te horen kreeg. Op mijn verjaardag zelf kon ik mijzelf nog van alles wijsmaken maar 17 december 2020 was dat voorbij. Vanaf dat punt tot 22 december, de dag waarop ik ben bevallen, dat is voor mij achteraf de meest pijnlijke periode uit deze hele situatie. Je baby voelen bewegen terwijl je weet dat je dat gaat kwijtraken. Ik vind het ook de moeilijkste periode om aan terug te denken, het meest traumatisch.

Vanaf 22 december begon eigenlijk ons herstel omdat toen het rouwproces startte. Je herstelt nooit helemaal, je vergeet het niet, maar het is op 22 december ook niet erger dan door de rest van het jaar. Ik denk elke dag aan hem en als ik het toe laat kan ik elke dag nog bij die rauwe pijn komen. Dat hoeft niet, want ik kan het goed doseren en zelf kiezen voor deze momenten. Dat pijnpunt wordt niet kleiner, maar het geluk kan er wel steeds beter omheen dansen waardoor je je beter kan focussen op de zaken rondom de pijn.

Als ik nu terug kijk op die eerste periode waarin ik moest herstellen van een pittige bevalling inclusief bloeding, flinke stuwing en daarnaast geen baby maar verdriet, dan vraag ik me echt af hoe ik in vredesnaam aangekleed aan een Kerstdiner heb gezeten op 25 december. HOE is mij dat gelukt? Ik heb geen idee maar dat soort dingen hebben mij wel gered. Dat ik besloot mijn aandacht bewust elke dag ook even ergens anders op te richten. Dat we besloten dat geluk naast verdriet mocht bestaan. Dat we nooit de gedachtenis aan hem verdoezelden door te lachen met elkaar. Dat wij dat konden, daar ben ik zo dankbaar voor.

We zagen december overgaan in januari waarin mijn oma overleed aan Covid. Ook een verdrietig moment maar door alles wat er gebeurt was parkeerde ik dit even. Januari werd februari. De dagen doorkomend met slechte Netflix shows en steeds iets meer werk om op te pakken. En daar was dan ineens de zon en de sneeuw. Ik genoot intens van deze dagen op het ijs. De eerste keren dat ik echt weer volop ergens van genoot denk ik. Langzaamaan wordt het leven normaler, ondanks dat het nooit meer helemaal normaal wordt. Je verandert als mens, maar ik kan als deze nieuwe persoon ook gelukkig zijn.
Ik bén gelukkig.

We zijn nu bijna een jaar verder maar we zijn nog niet alles door wat we hebben moeten doorlopen qua onderzoeken en plannen voor de toekomst. Er zijn hierin ook wat dingen mis gegaan waardoor er veel vertraging is opgelopen. Toch zit ik daar niet (meer) mee en wacht ik geduldig af tot we alle puzzelstukjes in elkaar kunnen schuiven omdat ik wel echt geloof dat dingen tot me komen op het moment dat dat zo moet.

Die eerste gebeurtenissen in dit levensjaar zijn wel tekenend geweest voor de rest maar we hebben ontzettend hard ons best gedaan om geniet momenten te creëren waar dat kon. Ondanks bloody Covid. Het was soms hard werken om dat vast te houden maar we did it. We gingen weg wanneer we konden, bouwden quality-time met elkaar in, bleven praten met elkaar en spraken af met mensen die we leuk vinden. Dat zijn toch dingen die de basis vormen voor ons. Ik heb het gevoel dat de zomer dit jaar een beetje aan mij voorbij is gegaan. Ik was elke keer net druk op de mooie dagen en de weken en maanden vlogen eigenlijk ook wel aan mij voorbij. Ook door Corona natuurlijk.

De zoektocht naar een ander huis pakten we op en dat viel halverwege het jaar de goede kant op. Weer een heel bijzonder moment in mijn 33ste levensjaar, alleen nu een positieve!

De sleutel kregen we al na een week of zes, begin augustus. Vanaf toen stond ons leven eigenlijk in het teken van klussen tot het eerste weekend van november. Toen konden we eindelijk over!

Ik vond deze periode heel vermoeiend, om ook alles naast het werk nog te doen. Ik ben desondanks heel dankbaar en blij dat het gelukt is en dat we nu in dit fijne huis wonen. Er moet nog een hoop gebeuren maar dat schuiven we ook een beetje vooruit. Eerst even de drukke maanden doorkomen en zelf ook een beetje rust pakken waar het kan.

Na alles wat er dit jaar is gebeurt is het wel heel erg fijn dat mijn moeder nu weer in Nederland woont. In de zomer gingen wij er nog twee weken tussenuit naar Italië om op de terugweg langs Frankrijk te gaan om ze te bezoeken. Dit was ook het laatste bezoek aan hun huis en camping in Frankrijk want kort daarna verkochten ze het!
Deze foto is zo prachtig, ik ben blij dat ik die als herinnering nog heb. Nog veel fijner vind ik het dat ze gewoon weer hier in de buurt wonen, op 20 minuten afstand van ons huis. Ik heb haar deze periode (ze vertrok in maart weer naar Frankrijk) het meest gemist tot nu toe, ondanks dat ik best wel gewend was aan het feit dat ze in Frankrijk woonde. Logisch ook denk ik.

 

Dit jaar was intens verdrietig, het zwaarste jaar dat ik ooit meemaakte. Maar met Luuk aan mijn zijde was ik nog steeds gelukkiger dan dat ik ooit zonder hem was geweest. Ondanks wat we mee hebben gemaakt. Ik ben heel blij dat hij net als ik altijd alles uit het leven wil halen en geniet momenten inbouwt waar het kan, dat zorgt voor ons drukke maar gelukkige leven.

Nu hebben we deze komende Kerst de familie om ons heen, zijn we nóg sterker dan vorig jaar en sta ik open voor alles wat mijn 34ste levensjaar met zich mee zal brengen 🙂 <3


Emmy ter Horst

Een beetje prettig gestoord en geobsedeerd door sushi. Verder ben ik ook GEK op ander lekker eten en ook op iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint :)