Het verhaal van mijn miskraam

Eerder zagen jullie het positieve nieuws voorbij komen dat Luuk en ik een wondertje verwachten. Ik gaf toen ook aan dat ik nog meer zou vertellen over de miskraam die we ook mee maakten. Bij deze.

Leestijd

Zoals ik ook in een eerder artikel schreef wil ik niemand een slecht gevoel geven. Ik weet dat het voor veel vrouwen een gevoelig onderwerp is, zwanger worden, zwanger blijven en zwanger zijn. Het kan een van de meest diepgewortelde wensen zijn en als het proces dan moeizaam gaat is alles rondom het onderwerp gevoelig. Dat heeft niks met misgunnen te maken, dat weet ik. Ik vertel vandaag mijn verhaal, mijn ervaring en ik treed in vrij intense details, dus dit is ook een waarschuwing. Wellicht kan het jou echter helpen of geeft het een vorm van herkenning als je zelf ook zoiets meemaakt. Want laten we eerlijk zijn; miskramen komen onwijs vaak voor maar er wordt niet altijd over gepraat.

Ongeveer 12 tot 15% van alle zwangerschappen eindigt in een miskraam, heel erg vaak voorkomend dus, maar toch ga je er niet vanuit. Het gaat immers alsnog in 85% van de zwangerschappen goed en ik ben een positief ingesteld mens.

Ik heb er wel bewust voor gekozen om er ten tijde van niet over te praten. Uiteraard wist mijn inner circle er van, want zij wisten ook van de zwangerschap af. Ik ben een heel open mens, en een zwangerschap verborgen houden vind ik echt onwijs lastig en eigenlijk ook niet nodig. Door zwangerschappen lang verborgen te houden zeggen we voor mijn gevoel ergens tegen elkaar; een zwangerschap korter dan 12 weken nemen we nog niet serieus. We kozen er dan ook voor om de mensen te betrekken waarvan we wisten dat we die ook op de hoogte zouden brengen als het mis zou gaan. Dit was een goede beslissing, want daardoor volgenden die gesprekken ook natuurlijk en gelijk medelevend, zonder eerst een shock van de zwangerschap überhaupt. Dit zorgde er ook voor dat ik geen spastische verberg tactieken hoefde in te schakelen en ook gewoon lekker kon keuvelen over de ontwikkelingen die er plaatsvonden. De reden dat ik de miskraam voor mezelf heb gehouden naar de buitenwereld was dat ik niet wilde dat iedereen wist dat we bezig waren met het krijgen van een kindje. Dit gaf voor mijn gevoel een bepaalde druk. Ik was bang dat anderen me constant zouden bekijken met de vraag of er alweer wat te zien was, of dat ik anders reageerde door een eventuele zwangerschap maar ook of het wel goed met me ging. En dat wilde ik zelf nog ontdekken, of het wel goed ging. We besloten dit nieuws naar buiten te brengen, als we in een nieuwe zwangerschap zaten. Dat ik er uiteindelijk over wilde praten dat wist ik wel gelijk. Als ik ook maar één persoon het gevoel kan geven dat hij of zij niet alleen is in dat nare proces, dan is mijn doel bereikt. Het feit dat we er met vriendinnen en familie over kon praten heeft ons enorm geholpen denk ik. Het voelt fijn, minder alleen, en je krijgt toch altijd herkenning uit onverwachte hoeken.

Ik onderstreep bewust hij of zij, want de rol van de partner in het hele proces vind ik ook belangrijk. Ik merkte heel erg aan Luuk dat hij er voor mij wilde zijn en mij wilde steunen. Dat hij zijn eigen gevoel op zij zette en het vooral verschrikkelijk vond om mij in pijn te zien dan wel lichamelijk dan wel mentaal. Ik merkte ook dat anderen vooral aan mij vroegen hoe het ging, en niet aan Luuk. Ik heb daarom zelf wel bewust vaak het gesprek geopend en ook ruimte gelaten voor zijn gevoel omdat ik dit niet wilde onderschatten. Het overkwam hem immers ook. Ik kan wel stellen dat het voor een partner anders is dan voor de zwangere zelf, maar toch. Heb je iemand in je omgeving die er door heen gaat, vraag dan de partner ook even naar zijn of haar gevoel.

Ik wist vanaf 10 dagen na bevruchting dat ik zwanger was. Op dat moment ben je nog maar 3,5 week officieel zwanger, heel pril maar toch echt zwanger. Ik belde vrij snel met mijn gynaecoloog omdat ik in het verleden ook een afwijkende pap had gehad. Hij gaf aan dat ik gewoon naar de verloskundige kon waar ik ook vrij snel contact mee opnam. Met zeven weken zouden we een eerste echo krijgen, om te controleren of het hartje klopte, of het geen buitenbaarmoederlijke zwangerschap was en of verder alles normaal eruit zag. Helaas werd deze echo afgezegd, en moesten we wachten tot de tiende week. Toen week 8 voorbij was voelde het alsof ik een hele horde had overwonnen, want na 8 weken is het risico weer ietsjes minder. Ik kan ook niet uitleggen hoe eerste weken in een zwangerschap voorbij kruipen. Waar je normaal het gevoel hebt dat de weken aan je voorbij gaan wens je jezelf nu elke keer een week verder. En dat gebeurde ook.

Het begon met licht bloed verlies in de bijna negende week van mijn zwangerschap, een licht roze drupje. Kan gebeuren had ik gelezen, de adertjes in je vagina zijn allemaal wat gevoeliger en er knapt eerder wat. Vanaf het begin had ik al krampen, wat ik met deze zwangerschap ook weer had. Dat komt door het oprekken van je baarmoeder, en ik zag dus niet snel in dat deze krampen wellicht wel eens wat erger geworden waren. Toen het bloedverlies van roze, naar bruin, naar helderrood ging en mijn krampen erger werden belde ik de verloskundige. Elke keer dat ik naar de wc ging keek ik met lood in mijn schoenen naar mijn ondergoed. Wat zou ik tegenkomen? Zij gaf na wat vragen vrij snel aan (eerlijk en tactvol) dat ze verwachtte dat het een miskraam zou worden. Bam. Je zou denken dat je dat ziet aankomen met bloedverlies en krampen, maar ergens zat mijn glas toch nog halfvol en hoopte ik gerustgesteld te worden. Na aandringen wilden ze gelukkig wel even kijken met een echo, en daar konden ze ook zien dat het vruchtje gestopt was met groeien/leven en dat dat ook al een tijdje zo was. Vanaf 6 weken waarschijnlijk. Ik lag daar alleen (want Luuk mocht niet mee), benen wijd, bloed druipend, vol negatieve spanning naar een stil scherm te kijken. Gewoon een heel naar moment om alleen door te maken.

Hadden we die eerste echo gehad dan waren we hier dus een paar weken eerder achter gekomen. Dan had ik twee weken minder lang vol valse hoop gezeten. Ergens steekt dit nog steeds, en dat is niet omdat ik niet begrijp dat er offers gemaakt moeten worden in deze crisis. Ik begrijp het. Ik begrijp ook dat een kankerbehandeling die niet doorging echt nog wel even zwaarder weegt dan een echo maar ik wil ook niet vergelijken. Ik begrijp ook dat we onze medische vakmensen moeten beschermen maar terwijl ik van deze echo terug reed, en mensen in de rij voor de Coffee Shop zag staan, begreep ik daar even helemaal niets van.

Mijn miskraam was vanzelf op gang gekomen met de krampen en het bloedverlies. Dit werd elke dag iets heviger en van de gynaecoloog kreeg ik medicijnen om dit te ondersteunen. Je slikt eerst een abortuspil, en de dagen erna breng je vaginaal wat in om te zorgen dat je baarmoeder al het weefsel er uit ‘krampt’. Na een aantal dagen opbouwend bloed en stolselverlies kwam een nacht met hevige krampen die zich in golven aandienden. In de vroege ochtend voelde ik een onwijs heftige steek en achteraf is dat waarschijnlijk waar het vruchtzakje zich los heeft gelaten. Mijn gynaecoloog had aangegeven dat ik wel thuis moest blijven (dat ging dan wel weer iets makkelijker met Corona) want je wil natuurlijk niet tussen de diepvries producten in de supermarkt staan en vervolgens een vruchtzakje in je onderbroek hebben. Logisch. Ik had ook heel erg het gevoel dat het heel laag zat, alsof er echt iets drukte om naar buiten te gaan. Ik was er constant heel bewust mee bezig en vond het ook wel een beetje spannend. Hoe zou het eruit zien, en gebeurt het me op de wc? Wil ik er naar kijken? Wat doet het met me, is het eng? Hierdoor spande ik denk ik toch wel veel aan want het heeft nog een paar dagen geduurd voor ik het vruchtzakje verloor. Net op een moment dat ik in mijn hoofd ergens anders mee bezig was, even snel een plas wilde doen, voelde ik ineens een enorme ‘floep’ en wist ik wat er gebeurt was. Ik schrok en ik heb eerst even stil voor me uit zitten kijken om eerlijk te zijn, ik durfde niet gelijk te kijken. Ik kon natuurlijk niet blijven zitten dus ik draaide me om en toen zag ik het. Niks menselijks aan te ontdekken eigenlijk. Ik besloot het niet op te pakken. Het was ook een opluchting want op dat moment zit je al een paar weken ‘in die miskraam’ en vanaf dat moment was het pas echt voorbij.

We besloten wel snel om door te gaan met onze wens om zwanger te worden en een kindje te krijgen, en nu ben ik zwanger van een tot nu toe heel gezond kindje. Achteraf had ik mezelf willen adviseren heel even te wachten. Niet bewust te proberen maar even alles los laten. Gewoon even leven, en dit een plek geven. Maar ergens wilde ik het zo snel mogelijk terug. Ik wilde zo snel mogelijk die roze bubbel weer in, want dat voelde heel fijn. En nu stond ik daar buiten, buiten die bubbel en voelde elke dag als een dag te lang dat ik er niet in zat.
Na de miskraam, met onze blijvende kinderwens, verloor ik mezelf wel eens in de krochten van het internet. Je valt door een miskraam wel in een gat. Geen zwart gat want ik zag zeker nog wel licht, maar wel een gat. Je voelt je alleen en leeg, maar je weet tegelijkertijd ook dat je niet alleen bent. Je hebt wantrouwen in je lichaam, maar ook vertrouwen in een dokter die zegt dat alles goed zit en het ‘gewoon pech’ was. Dat ‘gewoon pech’ stukje ging er heel moeilijk in bij mij, en kan ik nu ook pas deels plaatsen nu ik gezond zwanger ben. Ik had heel sterk, en dus nog steeds een beetje, het gevoel dat alles wel echt een oorzaak heeft. Ik was in eerste instantie heel erg bang dat ik wat verkeerds had gedaan. 
 
Gedachtes die door mijn hoofd gingen, en waarvan ik ook heb gelezen dat andere vrouwen die dit meemaken ze ook hebben: 
– Ik heb iets verkeerds gegeten
– Ik heb te zwaar gesport
– Ik heb te weinig gesport
– Ik heb teveel gesnoept/niet gezond genoeg gegeten
– Ik heb het over me afgeroepen omdat ik zwanger zijn en moeder worden spannend vond
– Ik heb teveel stress gehad (en vervolgens krijg je daar stress van en ga je als een idioot stress verlagende dingen doen waar je nog meer stress van krijgt)
– De zwangerschap kwam misschien te snel na mijn langdurige pilgebruik, misschien was mijn lichaam nog niet klaar.
– Mag ik er nu nog wel verdrietig over zijn want het is al … weken geleden?
– Hadden we geen sex moeten hebben?
– Wat als we nooit zwanger kunnen worden of wat als ik dit nog een aantal keer moet meemaken?
– Er zijn heel veel vrouwen die vaker miskramen hebben, waarom zou ik dan mogen wensen dat het me niet nog een keer gebeurt?
Je merkt dat ik heel veel schuld zocht in mijzelf. Ik zocht EEN verklaring, want dan kon ik het de volgende keer voorkomen. Ik zocht naar studies, onderzoeken, artikelen, en daarbij stuitte ik ook op artikelen die wezen op het gebrek aan onderzoek. Waardoor ik ook in een soort van verwijt modus naar de medische wereld ging. Want een miskraam wordt pas onderzocht (doorgaans dan) als het voor een derde keer gebeurt. En dan wordt er soms wel een oorzaak gevonden, soms ook niet. Toen belandde ik ook in een wereld waarin mensen claimen te weten waar dingen door komen. Claims van mensen die aangeven gezondheidsexperts te zijn en daarmee vrouwen met een kinderwens allerlei dingen voorhouden die zouden helpen bij het voorkomen van miskramen en het ingaan van een succesvolle zwangerschap. Medisch totaal ongegrond vaak. Maar, als je je kwetsbaar voelt en als je zoekt naar een antwoord, neem je al die informatie wel met je mee. Dit vergrootte mijn wantrouwen in mijn lichaam. Ik heb ook darmproblemen die ik niet op kan lossen, wat als ik dit ook niet op kan lossen? Dit klinkt allemaal vrij zwaar maar je moet je bedenken dat dit zich op de achtergrond van mijn normale leven afspeelde. Dus nee, ik zat niet top in mijn vel, maar ja ik functioneerde wel normaal en ik kon eigenlijk ook alle gedachtes vrij snel weer relativeren en een plek geven. Ik denk dat het gewoon normaal is dat je dat proces doorloopt. Dus ja ik had even een pauze moeten nemen, maar ondanks dat heb ik het wel goed verwerkt. Ik kan accepteren dat het er gewoon bij hoort, en het voelt niet alsof ik een kind of mens ben verloren. Het voelt alsof ik een zwangerschap ben verloren, precies zoals het is. Ik ben wel iemand die gelooft in het hebben van een ziel naast je fysieke bestaan, en deze zwangerschap voelt gevoelsmatig wel écht anders aan dan de eerste. Alsof ik wel echt met een andere ziel te maken heb. Ik ben er niet verdrietig over, ik ben vooral dankbaar dat ik gezegend ben met deze huidige zwangerschap. Omdat het ineens minder vanzelfsprekend is. Ik ben voorzichtiger, maar ik ben absoluut optimistisch en ik durf nu echt wel te dromen over deze baby die naar verwachting straks bij ons is.
Het zijn kleine dingen die verraden dat er een klein puntje pijn achterblijft. De positieve zwangerschapstest die nog in de la ligt, het nare gevoel dat ik nog krijg als ik denk aan de ontzegging van die eerste echo, de wens om Luuk bij elke echo naast me te hebben, de verandering van verloskundige praktijk die ik maakte bij deze zwangerschap (ik wilde een nieuw begin ook al waren zij totaal lief), de associatie die ik heb bij het vruchtzakje dat ik in de wc zag liggen en sommige voedingsmiddelen (ik bespaar ons beide de details hier wel even), de spanning die ik blijf houden over het verloop van deze zwangerschap en de striktheid die ik mezelf opleg in het eten van voldoende groente en fruit. Bijvoorbeeld.
Als jij door een miskraam gaat, als jij nu diegene bent die door die krochten van het internet struint en nu dit artikel leest: Jij hebt niks misdaan. Je gaat er waarschijnlijk niet achterkomen waarom het jou overkomt, en praat erover met je omgeving. Open je hart naar de mensen die je vertrouwt. Op het Instagram account van @ihadamiscarriage vond ik een mooie quote: ‘Praten over rouw is niet een manier om aandacht te zoeken. Praten over rouw is de waarheid en wanneer we de waarheid spreken, helen we.’ Ook het Instagram account van @sterkher vond ik fijn want zij is heel open over haar, inmiddels, drie miskramen. Door haar vond ik ook dat andere account en dat geeft toch een vorm van herkenning.
Als jij iemand kent die hier doorheen gaat, vraag dan naar diegene en neem de zwangerschap en iemands verdriet serieus voor hoe lang het duurt. Blijf ook vragen naar iemand gevoel ook al zijn er al wat weken voorbij. Betrek iemands partner ook in het gesprek en laat zien dat je er voor beide bent. Ik houd er zelf niet van om iemand te zeggen wat je niet moet zeggen, maar probeer vooral de situatie niet te minimaliseren en geef iemand ruimte om er zelf een grootte aan te geven.
Dit was mijn verhaal, ik hoop dat iemand hier wat aan heeft en ik denk ook dat het jou als lezer weer een stukje dichter bij mij laat komen. Ik hoop dat je dat waardeert!

Emmy Bovenhorst

Een beetje prettig gestoord, een gigantische dierenliefhebster, en geobsedeerd door sushi. Dat omschrijft mij goed! Verder ben ik GEK op lekker eten en iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint

Gerelateerde artikelen

38 reacties
  1. Erica

    Ach meiden toch, wat een lijst aan verdrietige momenten hier in de reacties.
    Ik heb het nooit meegemaakt, maar ik huil een traantje mee namens jullie.
    Sterkte om het verlies te verwerken.

  2. Marijke

    Wat heb je dit mooi beschreven. Mijn eerste zwangerschap werd ook een miskraam. Ongeveer 8 weken was ik zwanger. Mijn zwangerschap was na behandelingen met hormonen omdat ik pcos heb. Na de 3e behandeling kreeg ik te horen dat het weer niet gelukt was en dat geloofde ik niet. 2 weken later had ik een positieve test in mijn handen. Ik was zo blij maar nu achteraf was het anders en klopte het niet helemaal. Het moment dat ik het vruchtje verloor was zo emotioneel, alsof er een oerkracht uit me kwam. Ik heb zo hard moeten huilen terwijl ik op de wc zat en vlak daarvoor voelde dat het los kwam. Bijzonder om mee te maken en heel verdrietig. Fast forward naar nu. Na die miskraam werd ik meteen zwanger zonder hormonen, Zelda is nu 5 en in december 2019 kwam Felix erbij. Ook zonder hormonen. Wat ik vooral nog steeds moeilijk vind is zeggen bij hoe veel weken ik de miskraam had. Het was niet bij 12, 20 of aan het eind van de zwangerschap en hoewel ik vind dat mijn miskraam ook een miskraam is voelt het toch een beetje alsof een ander het misschien wat minder erg zou vinden of iets dergelijks. Ondanks dat praat ik er wel over, toen zeker en nu ook nog wel eens als het ter sprake komt. En zo nu en dan denk ik er ook echt bewust aan terug. Het heeft een plekje gekregen mar soms moet dat plekje nog zacht toegedekt worden. Dikke knuffel voor jullie en gefeliciteerd, ik wens jullie een fijne zwangerschap toe en ik hoop dat je net zo fijn zult bevallen als ik. Mijn 2 bevallingen waren zo bijzonder en mooi, dat wens ik iedereen ❤

  3. Diana

    Ik wens jullie sterkte maar tegelijkertijd ook een proficiat met de zwangerschap. Wat knap dat je dit geschreven hebt.
    Ik heb ook een miskraam gehad, terwijl ik niet wist dat ik zwanger was. Ben er nog best een tijd helemaal kapot van geweest, incl een zmpoging. Gelukkig gaat t nu beter en ik hoop ook ooit een gezond kindje te kunnen krijgen.
    Nogmaals bedankt voor het delen.

  4. Didi

    Mooi, eerlijk, rauw emotioneel en open is je verhaal. En zo belangrijk dat je dat doet, een bres slaat voor openheid over dit onderwerp waar zo velen mee te maken hebben en waar zo veel taboe op rust.
    De reden waarom ik ook over mijn miskraam open ben geweest. Zo herkenbaar je zoektocht naar een oorzaak.

  5. M

    Meerdere miskramen gehad…… miskramen in de eerste weken (al überhaupt voor de eerste echo). Ook gehad na een eerste echo met kloppend hartje. En toen deed ik een zwangerschapstest (de zoveelste) en wist meteen dit zit goed. Heb een prachtige dochter! Helaas nooit meer dat gevoel gehad . Uiteindelijk zelfs mijn baarmoeder moeten laten verwijderen. Ik denk alles heeft een reden dat het zo loopt. Het zal zo moeten zijn. Ik ben zo ontzettend trots en blij met mijn meisje. Ik maak er geen geheim van kan er ook goed over praten. Het enige waar ik moeite mee heb dat er mensen zijn die zeggen en dan nemen we een kind eerst een huis, mooie reis maken carrière enz. en dan zwanger worden. Grrrrrrrr……
    Emmy geniet van je zwangerschap en luister naar je gevoel/intuïtie want die klopt meestal!

  6. Emma

    Ik heb ook in het eerste trimester een miskraam gehad. Pas toen ik dit meemaakte en vertelde tegen sommige mensen kwam ik erachter hoeveel vrouwen dit eigenlijk meemaken maar niet vertellen. Ik had ‘gelukkig’ nog geen eerste echo gehad en het kwam ‘gelukkig’ zelf bij mij op gang. Op 2e kerstdag werd ik wakker en lag er heel veel bloed in mijn bed. Daarna ging ik douchen en plopte het eruit. Heel akelig vond ik het.

    2e kerstdag zal nooit meer hetzelfde zijn, het is echt niet dat ik iedere kerst lig te janken maar ik moet er iedere kerst toch aan denken. Ik ben erna niet meer ongesteld geweest en meteen na de miskraam zwanger geraakt van mijn 1e zoontje( inmiddels heb ik 2 zoontjes).

    Lieve Emmy ik wens jullie veel geluk en een fijne zwangerschap toe. Ik weet dat je naar de echo’s toe leeft en iedere keer weer opgelucht bent met goed nieuws( dat heeft iedere mama natuurlijk maar na een miskraam toch net ff extra). Probeer ondanks dat te genieten van je zwangerschap want het is zo bijzonder❤️.

  7. Vivien

    Sterkte en tegelijkertijd een heel voorspoedige zwangerschap toegewenst!

    Wat ik me afvroeg bij het lezen van je verhaal is of je ondanks het overlijden van de baby je de andere weken bijvoorbeeld nog steeds misselijk/moe/zwanger voelde of was dat toen weg?
    En merk je nu bij deze zwangerschap verschil in het voelen van kwaaltjes ed?

    Voor ieder die te maken heeft met een miskraam: veel sterkte en vertrouwen toegewenst!
    En voor ieder die graag zwanger wil worden, maar een zwangerschap uitblijft: houd moed en zorg goed voor jezelf! Hopelijk komt de dag dat jij ook zwanger mag worden en een baby in je armen mag houden!

  8. Michèle

    Heel veel dikke knuffels dat je dit hebt doorgemaakt.

    Zoals ik onder je vorige artikel schreef, heb ik helaas ook een miskraam gehad. Mijn eerste ZS ging heel goed (al was ik enorm angstig dat ik een MK zou krijgen) en we kregen een gezond zoontje. Nadien vlot terug zwanger geraakt en me heel onbezorgd gevoeld, want dit kenden we al he, en vorige keer ging het toch prima?

    Op 8 weken kreeg ik een echo. Uit de boekjes. Perfect qua grootte, beweeglijk, kloppend hartje… ik deelde het aan mn naaste kring gelijk mee en ook op het werk. Eens het hartje klopt, is de ka.s klein dat het nog fout gaat.

    Op 12 weken ging ik binnen, net bloed laten prikken voor NIPT, me helemaal zwanger voelend… bleek dat het beebje overleden was in mijn buik rond week 9,5. Mijn lijf had het niet door. Ik vond dit zo een vreselijke gedachte, dat ik al 2,5 week rond liep met mn dode kindje in mijn buik.

    Ik werd naar huis gestuurd met pillen om de miskraam op gang te brengen. Ik heb heel ons bed ondergebloed ondanks maandverbanden, handdoeken, … echt traumatisch.

    Ik dacht dat het voorbij was maar helaas, enkele dagen nadat mijn miskraam gestopt was en gynaecoloog zei dat bijna alles eruit was (de rest zou wel volgen bij mn volgende regels), stond ik op kantoor recht en dacht ik dat ik in mijn broek had geplast. Bleek alleen dat het bloed was… in alle haast naar het ziekenhuis en dat bleef gewoon stromen, hebben ze me een spoedcurretage moeten geven en ben ik in opname moeten blijven wegens te veel bloed verloren.

    Echt, ik had het toen wel gehad…

    Ik heb vaak gedacht als ik toen al niet mijn zoontje had, was ik totaal ingestort. Maar ik moest door voor hem. En dankzij hem wist ik ook dat dit toeval was (al heb ik even getwijfeld of hij toeval was?).

    Na enkele maanden rust hebben we terug geprobeerd en opnieuw heel vlot zwanger. Echt, 12 weken lang (en nadien ook maar minder) zo bang geweest. Elke keer weer die angst. Een zorgeloze zwangerschap kon niet meer.

    Maar he, er ligt hier ondertussen een zusje van 8 weken oud in de wieg!

    Maar toch denk ik vaak aan het miskraam. Was het een jongen? Een meisje? Was er inderdaad iets mis mee? Zooop vaak mogen horen “ach, beter nu dan een gehandicapt kind”, maar was er ook iets mis mee, of heb ik iets verkeerd gedaan, of was het echt gewoon pech? Ik zal het helaas nooit weten…

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Wat een verhaal en wat traumatisch dat je dit mee moest maken! Fijn dat je dit met ons nu zo wilt delen, ik denk dat het delen van zulke verhalen echt helend kan werken. Ik ben heel blij dat je inmiddels nog een gezond kindje hebt gekregen maar kan me je angsten en gedachtes heel goed voorstellen. Een dikke knuffel!

  9. Mirthe

    Hoi Emmy,
    Wat fijn dat je jouw verhaal deelt. Ik heb ook een miskraam gehad, nog bovenop een langdurig fertiliteitstraject. Uiteindelijk zijn we gezegend met een succesvolle zwangerschap en een gezonde zoon. Maar door de miskraam en het fertiliteitstraject ging ik heel erg twijfelen aan mijn eigen lichaam. En heeft het ook lang geduurd voordat ik enigszins onbezorgd kon genieten.
    Ik hoop dat je inmiddels kunt genieten van t wondertje in je buik.
    Liefs, Mirthe

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Ik ben vollop aan het genieten nu, gelukkig heb jij een goede afloop om te delen. Akelig dat je dat wantrouwen en de miskraam moest meemaken

  10. Saskia

    Dat je jouw verhaal verteld is denk ik voor veel mensen erg waardevol 😘

    Reageren
  11. Susan

    Wat goed dat je hier zo open over bent, en je verdriet en frustratie mogen er zijn. Zwanger zijn in de Corona tijd is soms wel lastig, ook voor mij. In het land waar ik woon is de eerste echo sowieso niet tot 12 weken, maar mijn familie en schoonfamilie kunnen waarschijnlijk de baby niet komen ontmoeten voor wie weet hoe lang vanwege gesloten grenzen. Ik heb gelukkig tot nu toe een gezond kindje in mijn buik, maar ben zelf al sinds 6/7 weken hondsberoerd (nu 13 weken zwanger). Voor mijn gevoel lukt het me niet genoeg/ gezond (genoeg) te eten, de aanbevolen beweging lukt al helemaal niet. Ik kan ook niet wachten op een positieve 20 weken echo en de eerste schopjes. In de momenten dat ik me beter voel probeer ik zo gezond mogelijk te eten en te genieten van wat er allemaal gebeurd en gaat komen, hopelijk lukt jou dat ook steeds beter! Liefs

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      He Susan, ja dat kan echt enorm lastig zijn. Mij hielp het om groene smoothies te maken waar ik spinazie, kiwi’s etc in deed en daardoor kreeg ik een beter gevoel over mijn vitamine inname. Je kindje pakt echt wat hij of zij nodig heeft, en over een tijdje kun je denk ik weer veel meer eten. Het komt goed!

  12. Tessa

    Bedankt voor het delen van je verhaal! Ik heb geen miskraam meegemaakt maar mijn huidige zwangerschap is wel enorm gecompliceerd en vol zorgen. Wanneer je hier open over gaat praten blijken toch veel mensen moeizame zwangerschappen en miskramen te hebben meegemaakt. Fijn dat hier steeds meer openheid over is en de “schaamte” er steeds minder is. Het lijkt soms zo’n taboe onderwerp. We moeten allemaal maar happy zwanger zijn, zonder zorgen en vooral genieten. Nou dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Ik hoop voor jullie een goede 20 weken echo en dat je net als ik hopelijk steeds meer de angsten los kan laten en de striktheid over je eten. Want als er iets is waar je echt weinig controle over hebt, is het verloop van je zwangerschap. Natuurlijk kunnen we met dingen rekening houden maar het moeilijkste vind ik dat ik er absoluut geen controle heb over het verloop van mijn zwangerschap.

    Reageren
    • Claire

      ❤️
      Brok in mijn keel.
      Mooi geschreven, wens je alle goeds!

    • Emmy Bovenhorst

      Als controlfreak be-aam ik dit compleet. Ongelofelijk les om zo die controle te moeten loslaten maar het blijft een struggle. Ik hoop dat je snel minder zorgen kunt hebben over je zwangerschap!

  13. Karin

    Fijn dat je dit deelt, mooi geschreven ook. Snap alleen niet wat die mensen in de rij voor de Coffee Shop je misdaan hebben?

    Reageren
    • Ingrid

      Oh ik dacht eigenlijk dat ze daarmee doelde op het feit dat Luuk niet bij de echo mocht zijn, terwijl er wel een hoop mensen in een rij staan te wachten. 🙂

    • Ier

      Meer het feit dat coffeeshops open mogen zijn, denk ik? Heeft ook een legitieme reden, natuurlijk. Maar inderdaad heel naar dat je daar in je eentje ligt op zo’n moment. Zeker als je in eenzelfde huishouden woont. Knap dat je zo open bent

    • Emmy Bovenhorst

      Het ging er meer om dat er mensen in de rij stonden, had ook de Primark kunnen zijn, iets wat WEL mocht en de echo mocht niet. Dat vond ik even moeilijk toen.

  14. Didi

    Mooi en herkenbaar! Ook ik heb een miskraam gehad, bij mij ontdekten we het met 10 weken bij de eerste echo van mijn eerste zwangerschap. Het was al gestopt met groeien bij 6/7 weken dus ik herken het heel erg. Een schuldgevoel heb ik nooit gehad omdat ik heel erg geloof dat het lichaam dit zelf allemaal regelt met een reden.
    Omdat ik snel buiten Europa op vakantie zou gaan mocht ik kiezen voor curretage in het ziekenhuis. Alleen daar ging men er vanuit dat we voor een abortus kwamen, dat vind ik nog steeds pijnlijk.
    Daarna was ik ook meteen weer zwanger en nu 10 jaar later hebben we 2 prachtige gezonde kinderen.

    Reageren
  15. Nikki

    Dank je wel ♥️ En heel veel gezondheid .

    Reageren
  16. Jessica

    Ondanks dat ik dit zelf (gelukkig) nooit heb hoeven meemaken, lees ik je artikel met een brok in m’n keel. Het is heftiger dan je denkt en er mag zeker meer aandacht en erkenning voor komen. Dankjewel voor je openheid Emmy. Ik wens je een mooie zwangerschap toe. Jullie tweede kindje zal voor altijd een beschermengeltje hebben 🙏🏻 Veel liefs

    Reageren
  17. P

    Wat een mooi, fijn beschreven en openhartig artikel. Ik vind het heel sterk van je dat je dit deelt.
    Momenteel zit ik middenin dezelfde rollercoaster. Bij de eerste echo op 9 weken bleek dat het vruchtje ook met 6 weken gestopt is met groeien. Van het ene op het andere moment werd onze droom een nachtmerrie. Vooral omdat er 0,0 signalen waren dat het niet goed zat en ik me vol vertrouwen en positief voelde. Hoe erg kan je lijf je voor de gek houden hè…
    Inmiddels is de miskraam opgewekt met medicatie en denk ik dat, 1.5wk later, het heftigste achter de rug is. Fysiek gezien dan. Mocht een volgende zwangerschap ons gegund zijn, dan hoop ik zo intens dat het goed gaat. Maar wat er ook gebeurt, onbevangen en onbezorgd zal het nooit meer worden.

    Dankjewel voor het delen, je verhaal steunt mij en mijn vriend.

    ❤️

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Wat verschrikkelijk voor je, ik herken je shock en verwarring. Ik hoop dat je snel een gezonde zwangerschap mag meemaken, dan groeit dat vertrouwen ook weer (langzaam) terug.

  18. Linda

    Wat een mooie openheid Emmy, die zien we te weinig na een miskraam. Pas toen wij het vertelden nadat het bij ons gebeurd was hoor je plots van alle kanten dat ze er ook mee te maken hebben gehad.
    Ik herken het verlies aan vertrouwen in je eigen lichaam en je twijfel over of je dingen wel goed hebt gedaan.
    Nu kan ik met mijn 19 weken buikje zeggen dat het moeder natuur is die laat weten dat er iets niet goed is, maar dat kost qua verwerking wel tijd die je vooral ook moet nemen.

    En ook het iedere keer samen naar een echo willen is heel herkenbaar, iedere toch weer een bepaalde spanning. Mensen zeggen geniet van je zwangerschap, maar na een miskraam (in ons geval 2 miskramen) is de onbevangenheid er toch wat af. Geniet in je eigen tempo en op je eigen manier.

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Gefeliciteerd met je zwangerschap! En bedankt voor je lieve comment ⭐️

  19. Inge

    Lieve Emmy wat heb je dit prachtig verwoord. Ik kan de ervaring niet met je delen, maar het je overal over schuldig voelen naar anderen, de baby en jezelf herken ik ook precies uit mijn eerste zwangerschap. Waar een prachtige dochter uit gekomen is, maar o o wat is het toch een spannend proces

    Reageren
  20. Ingrid

    Wow wat súper mooi geschreven!

    Reageren
  21. Bregje

    Wauw wat heb je dit goed en prachtig verwoord! Een miskraam komt idd heel vaak voor, maar liefst 1 op de 4, dus het wordt hoog tijd dat er meer over wordt gesproken! Dank daarvoor!

    Reageren
  22. Angela

    Ik vind het heel erg knap dat je dit verhaal verteld, ik weet zeker dat het voor heel veel vrouwen steun kan bieden. Ik wens jou en Luuk heel veel geluk samen, geniet van je zwangerschap!

    Reageren
  23. Lija

    Dikke knuffel voor jou

    Reageren
  24. Milou

    Wat een prachtig artikel Emmy, en wat knap dat je dit voor ons lezers op papier hebt willen zetten. Ik weet zeker dat hier veel vrouwen wat aan gaan hebben.
    Ik wens je het allerbeste met je huidige zwangerschap toe!

    Reageren
  25. Alison

    Hoi Emmy,

    Dankjewel voor jouw verhaal, ik heb het een paar jaar geleden 2 keer vlak achter elkaar meegemaakt en de onbevangenheid van het zwanger worden gaat er inderdaad vanaf, dat is heel jammer. Ik herken het heel erg van het terug willen in die bubbel. Een optimistisch mens zijn is heel goed, dat ben ik ook en het is heel goed om erover te praten en te denken: oké ik ben positief ingesteld, maar ik moet mijn geest de ruimte geven om dit even te verwerken. Ondertussen heb ik 2 gezonde dochters, waarvan de oudste al bijna naar school moet (jij denkt nu: ver van mn bed show, maar echt, je knippert 1 keer en het is al zover). Geniet! Geniet van alles!

    Reageren
    • Emmy Bovenhorst

      Inmiddels ben ik vol op aan het genieten! Bedankt voor je berichtje <3

  26. Eveline

    Wow… ik ben er van overtuigd dat heel wat mensen iets aan jouw artikel zullen hebben.
    Heel mooi hoe je hier zo open over hebt geschreven.
    Omdat er zo weinig over gepraat wordt lijkt het alsof je dit alleen moet verwerken.
    Maar het delen van je verhaal kan juist helend werken.
    Ik wens je nog een prachtige zwangerschap toe

    Reageren