Heimwee

Op de mooiste plek ter wereld zijn en tóch huilend realiseren dat je naar huis wil. Verlangen naar het gewone en vertrouwde van thuis. Heimwee. Als kind had ik het vreselijk, inmiddels heb ik er soms nog steeds last van.

Leestijd

heim·wee (het; o) 1 ziekelijk verlangen naar huis

Heimwee als kind

Klasgenootjes waren dol op slaapfeestjes, speelden bij alle vriendjes en vriendinnetjes uit de klas, ik vond het verschrikkelijk. Als m’n moeder uit zicht was kon ik alleen maar huilen. Al helemaal als er ‘een nachtje’ aan vastzat. Ik kon geen plezier hebben, niet lachen, niet genieten, ik kon alleen maar aan thuis denken. Ik zag mijn ouders voor me, op de bank met een kop koffie, en ik wilde alleen maar dáár naartoe. En elke keer dat we het ‘weer eens probeerden’ haalden ze me op. Overstuur zat ik in de auto terug naar huis en ik schaamde me zo. Ik weet nog zo goed dat ik eens met mijn beste vriendinnetje meeging op vakantie naar een camping in Nederland. Na twee nachten zaten mijn ouders twee uur in de auto om me op te halen: ik zat alleen maar te huilen of in een hoekje van de caravan sip een boekje te lezen.

Op de middelbare school veranderde dit niet. Ik sprong een gat in de lucht van opluchting toen ik hoorde dat ons jaar geen uitwisseling ging doen met Duitse scholieren. Wat zag ik daar tegenop: ik was er echt gek van. Wel ‘moest’ ik mee op werkweek naar Brugge in de vijfde. Ik durfde niet te zeggen dat ik heimwee had, maar lag ’s nachts te snikken in bed (en probeer dat maar zo stil mogelijk te doen als je met z’n zessen op een kamer slaapt). In de bus deed ik mijn zonnebril op en veegde ik mijn tranen zo snel mogelijk weg als ik ze echt niet kon beheersen. Het enige wat ik wilde was naar huis. Ik dacht alleen maar aan thuis. Aan mijn eigen kamer, onze hond Kwibus, mijn broer, mijn ouders. Gewoon eten, gewoon naar mijn eigen bed.

Heimwee nu


Inmiddels ben ik volwassen en reis ik graag, maar heb ik nog steeds last van heimwee. Hoe en wanneer kan ik geen pijl op trekken en het is de laatste vijf jaar gelukkig een stuk minder geworden. Toen ik er over na ging denken na Merels artikel, realiseerde ik me dat het veel minder is geworden sinds ik een relatie met Willem heb. Als hij bij me is, heb ik praktisch nooit heimwee. Eigenlijk is Willem mijn thuis: als we samen zijn, maakt het niet zo heel veel uit waar ik ben.

Zonder hem is het wel een ander verhaal. En is het totaal onvoorspelbaar. Een van de eerste keren dat ik op persreis ging toen we een relatie hadden, heb ik een week bijna alleen maar zitten huilen. Ik was op een prachtige plek, met leuke mensen, we deden leuke dingen, ik had bijna geen tijd om verdrietig te zijn, en toch was ik het. Ik kon helemaal niet genieten van alle mooie plekken die ik zag en alle leuke dingen die ik deed. Ik voelde me zó ellendig. En tegelijkertijd een sukkel: ‘Jee, Cynt, GENIET nou gewoon en kap met janken’ dacht ik steeds.

Tegenwoordig steekt het soms de kop op. Soms voel ik het vooraf aankomen. Dan ben ik wat gestrest, onrustig en heb ik voor vertrek een unheimisch gevoel. Zo’n gevoel dat ik toch liever niet weg wil gaan. Ongeveer een jaar geleden had ik het weer heel erg op een trip. In het vliegtuig voelde ik me zo verdrietig, ik wilde helemaal niet meer naar die verre bestemming, ik kon alleen maar aan thuis en aan Willem denken en ik heb bijna zes uur lang in mijn notitieboek opgeschreven hoe ik me voelde. Dat heb ik de hele trip lang gedaan. Een dagboek bijhouden.

Het kan soms ineens toeslaan. Dan heb ik het ontzettend leuk, geniet ik van een reis, denk ik bijna niet aan thuis en dan tóch ineens pak ik het liefst mijn spullen om zo snel mogelijk de reis naar huis in te zetten. En dat kan niet, dus dan ga ik het liefst in mijn hotelkamer in bed liggen tot het voorbij is. Waarom het gebeurt en waardoor weet ik niet. Soms kan ik mijn gedachten en emoties goed herleiden, bij heimwee lukt me dat vrijwel nooit.

Het gekke is dat ik het ook heel vaak helemaal niet heb. Dan ben ik op reis en ben ik totaal niet bezig met thuis. Heb ik het enorm naar m’n zin en blijf ik het liefst nog een week langer.

Wat helpt voor mij?

Wat zou helpen is gewoon niet op reis gaan. Altijd thuisblijven. Maar ik vind reizen té leuk en het komt ook zo vaak voor dat ik helemaal geen last heb van heimwee als ik weg ben. Voor mij weegt het plezier op tegen het moeilijke van de heimwee. Dus: niet reizen is geen optie. Ik wil het gewoon.

Op momenten dat het me grijpt, zijn er een paar dingen die mij helpen. Ten eerste contact. Er zijn veel ‘regeltjes’ voor als je heimwee hebt, maar voor mij helpt het echt om veel te appen, te facetimen, te bellen, te mailen. Soms kost dat veel geld, ik heb weleens een rekening van honderden euro’s gehad, maar op dat moment kan het me niks schelen, want het zorgt ervoor dat ik me beter voel.

Een dagboek bijhouden werkt voor mij heel goed. Opschrijven hoe ik me voel. Dat kan ik dan thuis aan Willem laten lezen, maar dat hoeft niet. Muziek werkt voor mij averechts. Tijd voor mezelf nemen werkt goed. Niet hele dagen in de hotelkamer blijven, maar wel soms even een uurtje of avondje in mijn eentje zijn en kunnen relaxen. Grappige series kijken als Friends, Modern Family of New Girl zorgt voor afleiding en dat ik gewoon even lekker kan lachen.

Erover praten met mensen waar ik mee op reis ben helpt niet altijd. Er zijn niet zo heel veel mensen die goed snappen wat je bedoelt als je zegt dat je heimwee hebt. ‘Geniet er gewoon van!’ hoor je dan snel, maar dat is dus juist het probleem: dat lukt niet. En dan voel ik me eigenlijk nog ellendiger.

Het is goed om toch gewoon dingen te gaan doen. Ik vind wat tijd voor mezelf op mijn kamer fijn, maar ik merk dat het erger wordt als ik mezelf opsluit. Ik probeer dus actief te blijven, met het programma mee te doen als ik op persreis ben en ‘gewoon’ op pad te gaan. Toch een soort knop om te zetten.

Voor mij helpt het ook goed om vaste gewoontes van thuis te blijven doen. Zoals mijn wandelingen, vroeg opstaan en op tijd naar bed gaan.

Als ik dit doe, wordt de heimwee na een paar dagen vaak wel echt minder.

Willem zegt altijd: ‘Als ik niks van je hoor als je op reis bent, weet ik dat je het naar je zin hebt.’ Want als ik hem veel berichtjes stuur en bel, dan weet hij dat ik heimwee heb.

Waarom deel ik dit?

Ik deel dit omdat ik zóveel herkenning voelde bij het artikel van Merel. Ik las de reacties en zag dat ik niet de enige ben. Het is iets waar ik me eigenlijk best voor schaam en waarvan ik niet realiseer dat er zoveel mensen zijn die het hebben. Als ik op een toffe plek ben en dan zit te huilen omdat ik stiekem naar huis wil, voelt dat echt zó onnozel. Maar het is zo en ik ben níet de enige.

Ik hoop dat je wat hebt aan mijn ‘tips’ als jij ook last hebt van heimwee en ik ben ook benieuwd naar die van jou.


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.

Gerelateerde artikelen

56 reacties
  1. Laura

    Zo fijn om te lezen, heel erg herkenbaar!!
    Zit op dit moment al ruim 3 maanden in het buitenland voor mijn studie en de eerste weken dat ik hier was en de eerste weken na mijn vriend zijn bezoek aan mij had ik het ook erg moeilijk. Hoe langer ik hier zit en hem niet in het echt zie, hoe minder mijn heimwee wordt. Het helpt ook dat hij het, zoals Willem, aan mijn berichtjes kan merken of ik er last van heb en hij probeert dan wel altijd te helpen.

  2. Esmee

    Wat een fijn bericht! Heel erg herkenbaar. Vroeger als klein kind heb ik nooit last van heimwee gehad, totdat ik 12 jaar was en naar de middelbare school ging. Hoe de heimwee is gekomen, geen idee. Zo slecht te verklaren. Goed om te lezen dat er meer mensen het hebben.

  3. Heleen

    In Januari ben ik een weekje in Spanje geweest omdat PEC Zwolle daar op trainingskamp was en ik daar eens wou gaan kijken. Ik ging met vrienden die ik ken van PEC Zwolle en ik had eerst helemaal geen last van heimwee. Ik miste mijn ouders en het thuis zijn eerst helemaal niet tot 3 dagen voor we terug gingen. Ineens miste ik mn ouders en ik vond het ergens ook wel heel erg jammer dat ik niet naar de schaatswedstrijden in Thialf kon gaan.
    Het kwam mijn humeur niet helemaal ten goede en dat was wel jammer.
    Ondanks dat heb ik een hele leuke week gehad en ik had het voor geen goud willen missen 🙂

  4. Charlotte

    Ik had afgelopen zomer voor het eerst heimwee – en waarschijnlijk OMDAT ik een relatie heb. Vroeger was het nooit zo’n punt om ergens heen te gaan, logeren, op vakantie, met of zonder ouders – maar mijn reis in Noorwegen heb ik halverwege afgebroken omdat ik mijn vriend zo ontzettend miste. Gek eigenlijk, dat zulke gevoelens zo plotseling ontstaan, maar het was voor mij ook een soort bevestiging dat hij de ware voor mij is – en dat ik voor geen goud weer zonder hem op avontuur ga!

  5. Marieke

    Wauw wat is dit herkenbaar! Vroeger had ik het inderdaad thuis met mijn moeder, ik vond logeren nooit leuk bij anderen wilde altijd bij mijn moeder zijn, toen ik wat ouder was en we niet meer mee met onze ouders op vakantie gingen kon ik elke dag wel janken en was ik super blij als ze weer thuis waren. Nadat ik ben gaan samenwonen met mijn vriend is dit inderdaad veranderd, als hij bij me is voelt het ook als thuis zijn, als mijn ouders samen weg gaan kan ik er alsnog wel last van hebben hoor dus ik heb zeker wel wat aan je tips.

  6. Sylvia

    Hoe herkenbaar, op vakantie gaan zegt me niet zoveel, ik geniet veel meer van daguitstapjes waarbij ik ’s avonds lekker in mijn eigen bed kan slapen. Ook op stap gaan zonder men vriend vind ik niks, ik amuseer me gewoon beter met hem in de buurt 😉

  7. Dominique

    Het is net alsof ik dat artikel geschreven heb. Ik heb er ook nog steeds last van.

    Bij mij komt het denk ik doordat ik heel sterk vast wil houden aan bepaalde structuren en gewoontes. Wanneer ik dit niet kan word ik onrustig. Op vakantie heb je vaak hele andere gewoontes en structuren en daar word ik zoooo niet blij van. Ik denk dat het nooit over zal gaan.

  8. Ilse

    Ik herken het niet, maar het lijkt me enorm vervelend. Maar wel romantisch wat je zegt over Willem. 😉

  9. Yvonne

    Oh zoo herkenbaar! Op het moment loop ik 20 weken stage in een Duits ziekenhuis en heb ik 9 dagen dienst, en dan 4 dagen vrij. Die dagen dat ik vrij ben ga ik dan weer naar huis omdat ik het anders echt niet volhoudt! De eerste 2 dagen zijn ook altijd verschrikkelijk en kan ik ook alleen maar aan huis denken en huilen, ontzettend vervelend terwijl ik het ontzettend naar mijn zin heb op stage.

  10. Anne

    Zo herkenbaar!! Had er vroeger al veel last van (sliep met een zakdoek met het geurtje van m’n moeder erop als ik ergens ging logeren), en toen ik stage ging lopen in het buitenland op m’n 18e heb ik 6 weken gehuild en ben naar huis gegaan. Ik kon de 3 maanden niet volmaken, ging er aan kapot. 5 jaar later ging ik naar Australië, bang hetzelfde gevoel te krijgen. Maar gelukkig, het werd de mooiste tijd van m’n leven en de heimwee bleef uit. Toch kan het me nog steeds overvallen. Het ligt er idd ook aan met wie ik ben, waar en hoe lang. Ach, ik bekijk het ook positief: hoe heerlijk om zo te waarderen wat je thuis hebt, dat dat de plek is waar je uiteindelijk het liefste wil zijn…

  11. Laura

    Wat goed dat je dan toch eens in je eentje op vakantie bent geweest een tijd geleden. Ik had er vroeger erg veel last van, dat kwam denk ik door de scheiding van mijn ouders. Ik kreeg er een soort verlatingsangst van.
    Ik denk dat heimwee nooit echt over gaat, maar dat je het zeker wel makkelijker kunt maken voor jezelf.

  12. Audrey

    Wat balen dat je hier last van hebt! Lijkt me ook vervelend dat de mate waarin zo wisselt. Altijd heimwee is natuurlijk nog rotter, maar nu weet je ook steeds niet wat je kunt verwachten.

    Ik had als kind wel eens heimwee, maar nu gelukkig niet meer 🙂

  13. Lou

    Ja. Dat lijkt me vreselijk vervelend. Maar ik snap wel dat er niet heel veel aandacht voor is. Tegenwoordig heeft iedereen wat, denk ik dan maar. Ik word soms een beetje weemoedig van de persoonlijke omstandigheden die mensen allemaal aanvoeren tegenwoordig. De een is hooggevoelig, de ander burn out, de derde heeft asperger, de vierde is hoogbegaafd enzovoort… Mensen zijn vaak zo open over al hun eigenaardigheden, aandoeningen en stoornissen, terwijl ik daar echt niet op zit te wachten. Tenzij het vrienden zijn of naaste collega’s hoef ik het eigenlijk niet te weten. Ik vertel hen ook niet te pas en onpas over blaasontstekingen, erfelijke kabker in de familie en dode baby’s.

    • Cynthia Schultz

      Hey Lou, ik zou graag eens mailcontact met je willen om je wat te vragen 🙂 Ik kan je niet bereiken op je e-mail adres die je hebt ingevuld. Kan je mij eens mailen? Hallo@cynthia.nl.

  14. Kimberley

    Okay, wat is dit een herkenbaar artikel!
    Ook precies wat je zegt over dat je er geen last van hebt als je samen met Willem bent. Dat heb ik ook met mijn vriend. Hij is echt mijn veilige thuishaven.
    Wanneer ik zonder hem reis dan krijg ik het op dag 2 altijd moeilijk. Dan kan ik ook helemaal emotioneel worden en huilen terwijl ik ergens sta. Dan ga ik gauw naar de wc en als dat niet mogelijk is probeer ik de knoop van de heimwee weg te ademen en een plek te zoeken met Wi-Fi zodat ik even kan appen of skypen met m’n vriend.

    Mooi dat jij (en Merel) hier zo open over durven zijn tegenover jullie volgers.

  15. M

    Herkenbaar!

  16. J

    Mooi dat je dit deelt Cynthia! Ik heb zelf geen last van heimwee gelukkig. Wel heb ik vlak voor vertrek op het vliegveld en als ik net ben aangekomen op bestemming altijd heel even een momentje waarbij ik denk: ‘Waarom doe ik dit eigenlijk? Ik heb het thuis toch fijn? Waarom heb ik die drang om op reis te gaan? Had ik niet beter thuis kunnen blijven? Wie weet gebeurt er wel iets.’ Maar dat gevoel glijdt vaak snel van me af.

  17. Johanne

    Mooi geschreven Cynthia. En je omschrijft het perfect: een unheimisch gevoel. Reizen is heerlijk, maar thuis komen is het beste. Ook ik heb het heimwee-gevoel minder nu ik mijn vriend ken en we veelal samen reizen. Hij (en mijn ouders, en stiekem ook mijn katje) zijn mijn thuis. Als ik zonder hem of hen ergens heen ga, voelt het gewoon niet hetzelfde.

  18. Annika

    Ik had er vroeger ook last van. Van m’n 15de tot mijn 25e niet, daarna kreeg ik mijn kinderen, en sindsdien moet ik mijn gezin bij elkaar hebben. Het komt gelukkig vrijwel nooit voor dat we zonder de kinderen lang weg moeten, maar ik heb me tijdens een weekend Antwerpen een paar momenten flink rot gevoeld, omdat we niet bij elkaar waren. Gelukkig nooit zo erg als jij, maar toch is het belemmerend.

  19. Madebyuna

    Wat een onwijs mooi, open en eerlijk artikel. Ik kan me hier zo goed in vinden! Als ik samen met mijn vriend op reis ben, is alles helemaal goed en kan ik maanden wegblijven. Ben ik een paar dagen alleen op pad, pff dan heb ik erg veel moeite om de knop om te zetten en te genieten. Zo stom! Ik heb gelukkig niet dat ik alleen maar kan huilen, maar het beinvloed wel erg ‘mijn zijn’. Ik zit minder lekker in mn fel en het voelt niet compleet.

    Ik hou van reizen dus zam het ook nooit opgeben, maar oh wat zou ik graag net als andere gewoon hop in mn eentje een wereldreis kunnen maken.

  20. Neelke

    Wat goed dat je over dit onderwerp schrijft! Dat helpt echt om het voor anderen ook bespreekbaar te maken. Ik heb hier zelf gelukkig weinig last van, ben zelf nogal avontuurlijk aangelegd en krijg echt last van een soort reiskoorts als ik te lang thuis ben. Maar heimwee lijkt me echt verschrikkelijk, het verlamt je echt helemaal. Mijn broertje had er vroeger ook best last van als kind. Inmiddels is hij er overheen gegroeid, maar dat gebeurt dus niet altijd.

  21. Yvonne

    Oh ja, zelfs de schoolkeuze werd beïnvloed door zijn heimwee. Zo is er een school waar ze veel aan reizen doen. ‘Ik geloof niet dat dit iets voor mij is hoor mam’. Ik riep nog pedagogisch: ‘Maar als je juist doet waar je tegenop ziet, dan groei je daarvan en wordt het misschien vanzelf minder’. Terwijl ik ook wist: dat gaat hij niet doen, haha. Misschien later ofzo. Als hij volwassen is. Vooralsnog is hij echt intens ongelukkig op andere plaatsen dan thuis. En ik ga hem niet dwingen daarin. 😉 Wel stimuleren, niet pushen. Ik weet dat dit gevoel heel hardnekkig kan zijn en neem hem daarin dus wel serieus.

  22. Yvonne

    Heel herkenbaar! Zelf heb ik er niet écht last van. Ik kan echt wel genieten als ik op vakantie ben. Maar een dag of 11 vind ik dan wel meer dan zat. En ook niet te ver weg. Mijn zoon heeft het heel erg! Net als jij als kind! Hij is nu 12 en ziet nu al op tegen schoolkamp. Zelfs in de wetenschap dat zijn vader meegaat. Bij anderen spelen? Hij verzint van alles om dat niet te hoeven. En als hij dan met veel moeite bij anderen is, appt hij me al snel met de vraag of ik hem kan ophalen. Toen we in 2008 op vakantie in Spanje waren, riep hij elke dag: ik wil naar huis. Ook 2 jaar geleden, toen we gewoon op een camping in Nederland zaten. Laatst had ik mijn zus aan de telefoon en vertelde me dat ze, terwijl ze er nooit eerder last van had, opeens heimwee had in Turkije. ‘Dat gevoel is zo afschuwelijk!’, ze begreep opeens hoe dat voelt. Denk dat het een genen-ding is ofzo. Want mijn beide ouders zijn ook erg huismusserig. Hebben nooit de behoefte gehad om te reizen of zelfs te verhuizen. Mijn moeder is welgeteld 1 keer in haar hele leven verhuisd. In dezelfde woonplaats! En ik? Voor mij hoeft dat reizen niet zo. Ik vind het leuk om even weg te zijn, maar ik vind het nog leuker om weer thuis te komen! 🙂

  23. Matanja

    Echt last van heimwee heb ik denk ik niet ,maar als ik 2 weken op vakantie gaat en het einde van de tweede week gaat naderen ,dan ben ik het wel ineens erg zat en wil ik naar huis toe, lekker in mijn eigen huis en mijn eigen bed, daar verlang ik dan ook wel erg naar.
    Langer dan twee weken zou ik dan ook niet op vakantie gaan!

  24. Hanan

    Oh echt joh. Had ik dus nooit gedacht, juist omdat je ook regelmatig,gewoon buiten je werk om, een paar dagen alleen naar Terschelling gaat. Dan is je heimwee denk ik veel minder dan vroeger en mss zit je nu op het niveau zoals andere mensen. Ik ben gek op mijn thuis en vakantie is leuk en doen we ook paar x per jaar maar thuiskomen is toch wel erg fijn. Denk dat dat hartstikke normaal is Cynthia wat je voelt. Hoort er gewoon bij.

    Het is ernstig als je idd niet meer vrijwillig weg wilt gaan en nooit ergens nachtje kan slapen. Maar dat heb je achter je gelaten gelukkig en heb je nu normale heimwee als ieder ander. Daar is echt nix mis mee.

    • Cynthia Schultz

      Terschelling is voor mij echt thuis, daar heb ik geen last van heimwee. Heimwee en ‘naar huis willen’ is in mijn optiek wel wat anders maar dat maakt verder niet uit 🙂 iedereen voelt wat ‘ie voelt. Ik denk dat je niet voor mij kan invullen hoe het voelt.

  25. rachel

    mop wat een super artikel en heb het gelijk aan rashel laten lezen want die heeft ook zo last van heimwee 🙁 en ze gaat in mei op schoolkamp voor 3 dagen en zowel kind als wij houden ons hart vast want zelfs bij vrienden van ons wil ze al na 3 uur weer terug naar huis omdat ze ons zo mist of zorgen maakt.

  26. Mariska

    Ik denk dat je met dit verhaal wel veel mensen kunt helpen op een bepaalde manier. Gelukkig heb ik bijna nooit last van heimwee, nooit gehad ook voor zover ik me kan herinneren. Wel hadden wij ooit een buurmeisje dat letterlijk tegenover ons woonde aan de dorpsweg en bij ons wilde slapen. Hartstikke gezellig, maar die werd echt hysterisch in de avond zodat ze uiteindelijk alsnog naar huis wilde.

  27. Susanne

    Wat goed dat je hier over schrijft, ik heb er zelf ook last van. Vroeger niet, of in ieder geval niet zo erg dat ik het me nog kan herinneren. Nu helaas wel, al heeft het bij mij ook deels te maken met een angststoornis. Zo was ik afgelopen zomer in Rome met een vriendinnetje die ik online heb leren kennen, en elke avond moest ik huilen. Gelukkig waren mijn ouders een paar kilometer verderop en kon ik hen af en toe zien, maar uiteindelijk heb ik besloten drie dagen eerder naar huis te gaan. Superjammer, maar dat voelde op dat moment het beste. Ook tijdens het introductiekamp van m’n opleiding had ik er last van, terwijl ik gewoon in Nederland blijf. Contact hebben werkt ook voor mij het beste! Even flink huilen, met mama bellen en daarna ‘gewoon’ meedoen. En inderdaad, het aan anderen laten weten. Helaas is dat heel eng, haha. Maar wel goed als anderen ervan weten. Eind dit jaar verhuis ik voor een halfjaar naar Finland en omdat ik verwacht dat dat heel moeilijk gaat worden, vind ik het fijn dat je hierover schrijft. Fijn omdat ik me minder alleen voel, fijn vanwege jouw tips en fijn vanwege de tips in de reacties. Dus, dankjewel <3

  28. Neverdullmoments

    Wat een mooi artikel! Mijn tweelingzus had vroeger veel last van heimwee. Wanneer we dan samen bij iemand gingen logeren wilde mijn zus altijd terug naar huis. Voor mij was de pret dan ook over, dus dan ging ik ook maar mee. Zaten we beteuterd weer thuis hahaha. Ik heb zelf ook altijd heel erg heimwee terug naar vakanties, zeker als je met meerdere mensen op reis bent. In mijn blog schrijf ik dan ook altijd hele uitgebreide vakantiebelevenissen, om dit elke keer weer opnieuw te kunnen beleven!

  29. Lucy

    Ik had als kind juist nergens last van; logeren en zomerkampen, ik vond het allemaal heerlijk. Echter sinds ik “zelfstandig” ben en een vriend, woning, huisdieren en onderneming (verplichtingen en verantwoordelijkheden dus) heb vind ik het vreselijk om te reizen. Ik kan alleen maar denken aan alle fijne dingen die ik voor mezelf heb opgebouwd en hoe graag ik daar naar terug wil. Daarnaast heb ik last van allemaal irrationele angsten, zoals dat mijn ouders plotseling kunnen overlijden als ik weg ben. Als mijn vriend mee gaat op reis is het nog te doen, in een groep vriendinnen met een druk programma ook. Maar het liefst blijf ik gewoon thuis.

  30. Winnie

    Poeh, nooit geweten dat het eigenlijk best wel heftig is. Ik heb er zelf gelukkig geen last van en ook nooit gehad. Thuis is het natuurlijk gewoon het fijnste, maar vakanties zijn mij meestal te snel voorbij, ik wil meestal langer blijven dan naar huis!

    Goed dat je dit bespreekbaar maakt!

  31. Anneke

    Ik heb ook altijd veel last van heimwee (gehad). Inderdaad, als ik met mijn man op reis ga dan heb ik het niet. Wel merk ik dat ik dan altijd aftel: nog zoveel dagen en dan gaan we weer naar huis.
    En ja, heimwee valt echt niet uit te leggen aan mensen die het niet kennen. Het is echt een vervelend iets. Toen ik op de havo zat, wilde ik ook helemaal niet op excursie (een week naar Parijs-Normandië). Uiteindelijk heb ik bij de grens van Nederland mijn moeder gebeld (ik was ondertussen ziek van de heimwee). School zei tegen mijn moeder dat ze dachten dat het heimwee was (ik zei dat ik gewoon ziek was) en mijn moeder zei: ‘nou, dat is ook hartstikke erg. Ik kom d’r ophalen.’ Ik ben haar nog altijd dankbaar daarvoor. (En uiteindelijk heb ik een heel leuke thuisexcursie gehad.)

  32. femketje

    ik had het afgelopen februari ook toen ik en mijn man 2 weken in new york waren.. na 1 week wilde ik echt al terug naar mijn 2 katten :’) maar gelukkig is er daar zoveel te doen dat ik me nog aardig goed heb gehouden ;D

  33. Brenda Andriese

    Hoi Cynthia, wat een ongelofelijk herkenbaar verhaal. Ik ben nu 48, maar het overkomt me nog steeds. Als meisje had ik ALTIJD heimwee naar met name mijn moeder. Ik miste haar enorm en kon geen nacht zonder haar. Zelfs niet als ik bij mijn lievelingstante of oma sliep. Ik wilde gewoon thuis slapen in mijn eigen bed met mijn eigen lieve ouders in de buurt. Inmiddels ben ik zelf moeder en heb ik een fijne vriend en inderdaad is het zo dat als we op vakantie zijn, dit gewoon goed gaat. Al kan ’s avonds het gevoel van heimwee me overvallen. Mijn ouders zijn ouder nu en mijn vader behoorlijk ziek. Dan voel ik toch dat ik graag bij hen in de buurt wil zijn omdat dan ineens de angst me overvalt dat ze er misschien niet zo lang meer zijn. Gek genoeg vertel ik ze dit niet. Je wil toch sterk overkomen terwijl je zwakte tonen juist heel mooi kan zijn. Ik heb nooit heel erg de behoefte gehad om op vakantie te gaan maar vind het toch ook iets wat je nodig hebt. Allemaal tegenstrijdige gevoelens. Een paar weken terug was ik met de triatlonvereniging waar ik lid van ben op trainingsweekend. Ook toen had ik ’s avonds heimwee naar mijn eigen huis en mijn vriend. Het blijft dus, maar het wordt minder en ik denk dat het ook gewoon oké is om te verlangen naar je eigen omgeving en familie. Dat is namelijk thuis. There’s no place like home. Fijne paasdagen, Cynthia x

  34. Veerlez

    Heel mooi dat je dit deelt <3 Heel puur geschreven, dankjewel!

  35. Orrine

    Dit had ik echt niet gedacht, aangezien je zo vaak reist. Maar knap van je dat je dit deelt.
    Ik heb het afgelopen zomer gehad, heimwee. Voor het eerst in mijn leven! Ik was bijna vier maanden zwanger en we zaten in Italië aan het Gardameer bijna weg te spoelen. Geen zon, veel regen. Daarna afgereisd naar Toscane, naar een te klein en vies huisje, naar mijn zin. O wat voelde ik mij ellendig, ik gaf de schuld maar aan de hormonen. Zolang ik op pad was met mijn man en hond voelde ik mij gelukkig, want was wat het mooi. Maar zodra we weer de camping opreden… Pffff…. Ik wilde alleen maar naar huis.

  36. Ilse

    Hey Cynthia, wat goed om dit te delen, ik had echt géén idee hoe heimwee voelt, nu begrijp ik het een beetje. Hoe ervaar je een weekje alleen in Terschelling wat heimwee betreft? Is het een uitdaging of voelt het daar toch als thuis?

    • Cynthia Schultz

      Op Terschelling heb ik nooit heimwee, dat voelt voor mij echt als thuis. Ik heb juist vaak thuis heimwee naar Terschelling haha.

  37. Maaike

    Wat goed en knap dat je dit deelt! Ik had het nooit achter je gezocht om eerlijk te zijn, je reist altijd zo vaak en veel (hoe vaak ben jij de afgelopen jaren wel niet weg geweest?) en bent vaak achteraf zo positief over je reizen/vakanties. Ik ben zelf ook zo’n volwassene die last heeft van heimwee. Ik had er vroeger nooit last van, pas sinds m’n 18e kwam het opzetten. Ik had voor het eerst liefdesverdriet (en hoe), en ik denk dat dat iets heeft getriggerd waardoor ik op vakantie niet meer kon genieten en alleen maar naar huis wou. Het is nooit meer zo erg geweest als toen, maar ik heb nog steeds momenten dat ik er last van heb. Ik merk het ook vooral aan dat ik geen vakanties durf te boeken, uit angst dat ik daar heimwee ga krijgen. Er over praten met mensen helpt bij mij niet, omdat de meeste mensen het gewoon niet begrijpen. “Zet het gewoon aan de kant en geniet!”, als dat zo makkelijk kon had ik dat allang gedaan hoor. Niet een heel praktische tip, maar ik neem altijd gewoon heel veel bagage mee. Het feit dat ik mn eigen spulletjes heb, uit meerdere outfits kan kiezen maakt dat het minder als leven uit je koffer, en meer als thuis voelt. Oh, en het juiste gezelschap is ook heel belangrijk. Als ik van tevoren denk/weet dat ik me in dit gezelschap niet op m’n gemak ga voelen op vakantie, ga ik niet mee. Dat dat betekent dat ik deze zomer dan niet op vakantie ga is misschien jammer, maar ik word er uiteindelijk wel gelukkiger van. Vakantie draait voor mij ook meer om eens iets anders doen dan je normale verplichtingen, uitrusten en/of leuke dingen ondernemen, en dat kan net zo goed thuis als in het buitenland. Ik ga lekker veel geld verdienen ipv het uitgeven deze zomer, en dat is ook wel weer positief. 🙂

  38. Tess

    Hoi Cynthia.

    Wat fijn dat je hier aandacht aan besteed! Ik heb ook altijd als klein meisje heimwee gehad. Bij opa en oma ging nog wel maar als ik ging “logeren” bij de buren die letterlijk 3 stappen van mijn huis woonde ging het al mis. Ik ben er nooit echt meer vanaf gekomen. Toen k ouder werd en bij vriendinnen ging slapen na bv. een avondje stappen ging t wel. Alleen sliep ik niet. Gewoon niet, ik kan nauwelijks slapen als ik ergens anders slaap. Dit hoort er allemaal bij denk ik. Nu met mijn vriend vind ik het heerlijk om een paar nachtjes naar een hotel te gaan. Maar ik ben altijd weer een gelukkig meisje als we weer naar huis gaan. Afgelopen zomer zijn we een week ( althans dit was de bedoeling ) naar Frankrijk gegaan. Na 4 nachten was ik zo diep ongelukkig dat we onze spullen hebben gepakt en naar huis zijn gegaan. Ik vond dit vreselijk voor mijn vriend! Maar vooral het naar bed gaan maakte mij diep ongelukkig. Ik wilde zo graag terug naar Nederland, naar mijn eigen huis, bed,spulletjes. Ik had niet verwacht dat ik het met 26 jaar nog zo moeilijk had. Nu gaan we dit jaar gewoon een paar nachten in Nederland en kijken hoe dat gaat. Ik houd niet van reizen en mij zul je ook niet snel naar t verre buitenland zien gaan. Mijn vriend weet dit ook en hij doet dit met vrienden of zijn broer. Maar ik wil er wel na streven dat we in de toekomst samen een weekje weg kunnen gaan! Bedankt voor je verhaal. Liefs Tess

  39. Judit

    Oh, wat herkenbaar! Als kind had ik vreselijke heimwee. Zelfs als ik met mijn ouders op vakantie was. Gewoon inclusief ziek zijn etc.
    Gelukkig heb ik er nu geen last meer van, het verdween uiteindelijk vanzelf, maar mijn dochter van 5 vindt het ook lastig om te gaan logeren. Blijkbaar is t erfelijk 🙁

  40. Anke

    Wat goed dat je hier zo open over bent en wat een enorm compliment naar Willem toe dat hij nu je thuis is, zo hoort een relatie te zijn!
    Ik had ‘vroeger’ ook heimwee, maar nu ik ouder ben en jouw artikel zo lees denk ik dat ik het nog steeds wel een beetje heb, maar dat mijn heimwee zit in een gevoel en niet in mensen. Ook heb ik er overdag geen last van maar vooral snachts in bed.
    De grootste heimwee had ik vroeger bij een vriendinnetje waar ik me thuis niet 100% op mn gemak voelde, daar kon m’n moeder me standaard vandaan halen, terwijl ze me dagenlang achter mocht laten bij de buren waar ik me wel thuis voelde
    Tegenwoordig zoek ik vaak airbnb’s uit die de sfeer hebben van m’n eigen huis en ik neem standaard m’n eigen kussensloop mee zodat het bij het slapen gaan ruikt alsof ik in mn eigen bed lig. Als ik weet dat ik me ergens sowieso onprettig ga voelen, bijv. in Marokko laatst waar geen ramen in de hotelkamer zaten, dan verzamel ik meer dingetjes van thuis om mee te nemen, bijv. een extra handdoek om me mee af te drogen die dus ook weer naar thuis ruikt.. Ik merk dat deze dingen bij enorm helpen dus wie weet heeft iemand anders er ook wat aan

  41. Kiki

    Onwijs herkenbaar. Vroeger moest ik zelfs overgeven van verdriet als ik ergens logeerde. Wat een ellende!

    Tegenwoordig is voor mij ook thuis waar mijn vriend is, en toch heb ik nog wel eens last van heimwee. Dit komt ook omdat ik 175km bij mijn ouders en broers vandaan woon. En dat went, maar ik mis ze regelmatig!

  42. Denise

    Zo herkenbaar! Ik weet nog goed dat ik voor het eerst mee ging op kamp in groep 7 en dat ik van de leraren niet naar huis mocht, zelfs niet even mocht bellen, terwijl ik de hele week door alleen maar gehuild heb. Ik voelde me zo vreselijk eenzaam. Reken er maar op dat er boze ouders op de stoep stonden toen ze dat vertelde bij thuiskomst ;). Nooit meer mee geweest op schoolreizen waarbij we moesten overnachten, ik durfde het echt niet. Tot het laatste jaar middelbare school. Ik wilde zó graag mee naar Londen. Ik heb het heel zwaar gehad, maar gelukkig had ik toen gewoon een mobieltje en kon ik zoveel smsen en bellen als ik wilde. Dat heeft me er doorheen gesleept en sinds die zware maar prachtige reis is mijn heimwee gelukkig een stuk minder!

  43. Kelly

    Nu ik dit lees herken ik wel dingen die ik nooit echt kon plaatsen. Zelf heb ik al heel mijn leven last van heimwee, zelfs bij mijn liefste oma durfde ik niet te slapen, slaapfeestjes sloeg ik af, op kampen sliep ik de hele week niet, at ik bijna niets en huilde ik mij inslaap. Op vakantie vroeg ik iedere dag of we al naar huis gingen. Totdat ik een vaste relatie kreeg, toen vond ik reizen 9 van de 10 keer heerlijk, weg van alles maar veilig bij mijn vriend. Maar bij Vrienden of familie sliep ik biet zonder hem. Nadat deze relatie over ging ben ik 5 jaar niet op vankantie of weekendjes weg geweest, ik durfde het niet aan. Nu 2 jaar geleden door omstandigheden 4 dagen alleen op vakantie geweest, dat waren 4 dagen huilen en kreeg iedere dag meer laat van lichamelijke klachten. Het bellen en FaceTimen naar huis was niet voldoende. Achteraf gezien was ik wel trots op mezelf dat ik alleen ben geweest en zou graag het nog eens proberen. Ondanks dat ik weet wat het risico is 😉
    Inmiddels 2x met een vriendin op vankantie geweest, daarin merk ik dat het voor mij heel belangrijk is of ik iemand heel goed ken en Of ik in mijn waarde gelaten word wat betreft mijn heimwee. Helaas niet allebei een succes geweest. Maar zeker wel het opnieuw proberen waard, want ik merk wel dat ik toch heel erg de behoefte heb om meer te zien van de wereld. Ook al gaat dat bijna iedere reis gepaard met heimwee.

  44. Aniek

    Heeeel herkenbaar jou verhaal! Zoals je de dingen beschrijft. Ik had dit toen ik een klein meisje was ook, nergens durven slapen. Niet bij vriendinnetjes,opa en oma of leuk naar kamp.. altijd moest ik gebracht en opgehaald worden voor het slapen gaan. En werd ik ochtends weer gebracht. Dat slapen was altijd een hele grote issue.. ergens is het doorbroken, zolang je bij iemand thuis voelt. Zoals jij ook beschrijft. Zoals jij bij Willem..
    Vaak op vakantie heb ik hier ook laat van, ver weg. Niet in je eigen omgeving. Dan moet je wel iemand bij je hebben waar je thuis voelt. Anders voel ik mij weer net zo klein, toen ik echt klein was en je nacht wakker ligt in je eigen tranen..

  45. Melanie

    Ooh zo herkenbaar! Mensen die het zelf niet hebben meegemaakt begrijpen vaak niet hoe het voelt. Ik had een paar jaar geleden voor mijn stage een kamer gehuurd in een super leuke stad terwijl ik al samen woonde, maar ik kreeg zo’n heimwee. Uiteindelijk heb ik het verteld en bleek ik echt niet de enige stagiair te zijn die dat had en mocht ik twee dagen thuis werken. Sinds ik twee jaar geleden met mijn vriend weer terug verhuisd ben naar Zwolle, dichtbij vrienden en familie, heb ik opeens zoveel minder last van heimwee. Ik heb mijn rust weer terug gevonden. Ik had nooit gedacht dat een woonplaats zoveel met me zou doen.

  46. Esmee

    Ik vind het fijn dat er nu wat meer aandacht voor is. Ikzelf heb ook al altijd last van heimwee, logeerpartijtjes eindigden bij mij ook meestal vroegtijdig. Tenzij ze bij mij waren. En mijn eerste vakantie zonder ouders was verschrikkelijk. En dusdanig ver dat ik niet naar huis kon. Daar ben ik erachter gekomen dat ik mijn dagen vol moet plannen met activiteiten. Zolang ik weet wat we gaan doen gaat het goed. Op het moment dat we niets meer gepland hebben krijg ik meteen een heimwee aanval. En ook bij mij geldt sinds ik mijn vriend ken en samen met hem weg ga heb ik geen heimwee meer. Hij is ook mijn thuis, met hem kan ik rusten op vakantie. Met vriendinnen plan ik nog steeds alles vol.
    Dus mijn tip is plannen! En het vooraf aangeven aan mijn vriendinnen. Zij hebben mijn aanvallen al vaker meegemaakt dus weten ook waarom ik wil plannen

  47. Femke

    Heimwee lijkt mij een heel naar iets. Ik heb het geluk dat ik nog niet eerder heimwee heb gehad. Ik weet van eerdere reizen die ik o.a. met mijn school maakte, dat heimwee iets is waar niet iedereen begrip voor heeft. Dat vind ik naar. Omdat anderen niet weten hoe het voelt, hoef je niet een oordeel over iets te vellen. Dat is natuurlijk wel een beetje het probleem in de maatschappij, oordelen ;-). Fijn dat jij tips geeft die voor jou helpen, hopelijk geef je hiermee weer tips die anderen wellicht kunnen helpen!

  48. Myrthe

    Herkenbaar verhaal!
    Ik merk dat ik er alleen last van heb als ik te weinig heb geslapen. Dan zeg ik tegen mezelf: ‘je bent nu moe, morgen weer een nieuwe dag.’ Een dag later is het meestal ook weer over.

  49. Stefanie

    Wauw dit is heel herkenbaar, ook dat je vriend nu als thuis voelt. Ik had erg vroeger ook enorm last van.
    Bij mij heeft bezig zijn met mindfullness en dankbaarheid heel erg bij geholpen. Lekker zweverig allemaal, maar daardoor kan ik persoonlijk veel meer genieten van de reisjes alleen, bijzondere plekken en tijd zonder mijn vriend en familie.

    Als heimwee toch nog opkomt, helpen rituelen van thuis vaak. Dan zet ik bijvoorbeeld een cheesy tv-programma aan waar we samen keihard om kunnen lachen. Dat is even zwaar, maar daarna realiseer ik me hoe snel ik weer thuis ben en dat deze trip ook bijzonder is.

  50. Aude

    Wauw, wat herkenbaar om te lezen! Ik heb er eigenlijk nooit zo bij stilgestaan dat andere volwassenen dit ook voelden, ik dacht altijd dat het iets voor kinderen was en dat ik de enige was die me zo “aanstelde”… Voor mijn werk krijg ik ook geregeld de kans op naar het buitenland te gaan. Dat vind ik heel moeilijk: aan de ene kant wil ik ervan genieten dat ik de kans krijg om zulke unieke ervaringen op te doe en aan de andere kant is er toch vaak die heimwee… Maar jouw artikel heeft me doen inzien dat ik me nergens voor hoef te schamen en dat is al een hele geruststelling 🙂

  51. Roos

    Wat een herkenbaar verhaal, ik ben bijna opgelucht dat ik niet de enige ben. Heel fijn om te lezen en tof dat je dit deelt!

  52. Ivana

    Dit is zo herkenbaar! Kon vroeger niet eens bij mijn nichtje slapen die 3 straten verder woonde. Nu woon ik al 6 jaar in oostenrijk en voel ik me hier meer thuis dan in Nederland. Maar daar en tegen kan ik wel nog ontzettende heimwee hebben naar me ouders. Dan bel en schrijf ik me moeder de hele dag!

  53. Yvette

    Zó herkenbaar! Ik had alleen als kind nergens last van, toen ik op mijn 17e op kamers ging wonen sloeg het in alle hevigheid toe.
    Ik heb me er ook lang voor geschaamd, maar inmiddels ben ik 32 en weten de meeste mensen in mijn omgeving wel dat ik er (soms) last van heb. Als ik op vakantie ga zorg ik dat degene met wie ik ga vooraf al weet dat ik er last van heb en hoe ik me dan gedraag. Ik word chagrijnig, huilerig en wil het liefst alleen zijn, dat is voor mijn reispartner natuurlijk ook geen pretje, maar ik heb ze gewaarschuwd 😉
    Ik moet vooral geen contact hebben want dan gaan de sluizen helemaal open.
    Overigens ga ik vaak met mijn zus weg en dan heb ik er een stuk minder last van. Ik blijf er in ieder geval zeker niet (meer) voor thuis maar een wereldreiziger zal ik nooit worden!