Halloween time: De vijf weirdste (en enge) dingen die ik meemaakte

Iedereen maakt wel eens gekke shiz mee toch? Het leek me leuk om eens over vijf momenten te vertellen waarbij ik echt dacht… W… T.. F…. Wellicht zou ik er op meer kunnen komen maar toen ik erover nadacht waren dit de eerste vijf momenten die me bijstonden.

Nogmaals, dit zijn dingen waar we nu om lachen, en dit heeft absoluut niks te maken met erge dingen die er in het leven gebeuren. Dat zou een ander lijstje zijn. Ik neem je eens mee dus pak er een lekker bakkie pleur bij want kort van stuk zijn is iets wat ik niet onder de knie heb.

In de hoogtij dagen van de blogs, werd deze blog een heel stuk vaker gelezen dan dat het nu gelezen wordt. Nog steeds heeft Cynthia.nl veel lezers en is het een groot platform, maar toen spraken we echt over een miljoen als ik me niet vergis en werd ik ook regelmatig herkend op straat, de supermarkt, de kroeg of op vakantie door Nederlandse meiden. Super leuk!

Ik vond het nooit echt nadelig, want ik was natuurlijk geen celeb ofzo en uiteindelijk was het Cynthia’s blog en was ik ook niet de hoofdpersoon in het verhaal. Ik kreeg eigenlijk ook altijd alleen maar positieve reacties gelukkig, op een paar zure mokkels na.

Maar, ik wist niet wat ik moest denken toen ik naar mijn auto liep en daar een bijl op de motorkap lag. Heel netjes geplaatst, precies alsof iemand hem daar bewust had neergelegd.

Het was van niemand in de buurt, ik heb overal aangebeld. Ik heb hem op de stoep gelegd en hij was de volgende dag weg.

Maar, ik weet nog steeds niet of dit een pesterij was of niet, maar je verliest niet zomaar je f*cking bijl toch? WEIRD.

Vroegah, toen ik nog graag uit ging en ook regelmatig een feestje bezocht (ondenkbaar haha) ging ik ook nog wel eens wat verder weg. Naar Amsterdam, naar het strand, naar andere grote steden. Ik heb vanuit huis altijd geleerd dat je voor de underdog moet opkomen en dat je aan de bel trekt als je iets ziet wat niet oké is. Maar laten we eerlijk zijn, in Hengelo gebeurde destijds echt wel minder spannende dingen dan in de grote steden en ik was echt grootste gekkigheid ook niet gewend. Bovendien kom ik uit best een beschermd milieu waardoor ik (heel dankbaar voor) geen geweld ken eigenlijk.

Op een feest waar ik een keer was kwamen buiten twee mannen/jongens aan het vechten. Ik zag het van een afstandje gebeuren en in mijn optiek nu delfde er eentje echt flink het onderspit. Hij werd bruut aangepakt en ik vond dat ONWIJS akelig om te zien en kreeg ook heel erg het gevoel dat ik iets moest doen. Ik weet natuurlijk totaal niet wat eraan vooraf ging, dat besef ik me nu beter dan toen. Ik besloot er iets dichter heen te lopen, iets wat ik eerlijk gezegd nu ook absoluut niet zo zou doen maar ik was toen jonger, naïfer en emotioneler. Ik had eigenlijk ook niks kunnen doen, maar het voelde op dat moment als onrecht waar ik niet zomaar naar moest gaan staan kijken. Toen ik dichterbij kwam werd er ineens om een ‘gun’ gevraagd en werd er toen een wapen getrokken. Shit.

Ik wist natuurlijk niet hoe snel ik weg moest komen, net als de rest van de mensen, en dat was voor mij wel echt een grote les om me nooit te bemoeien met een ruzie.

Toch vind ik dat nog steeds een ding. Want je hoort ook verhalen over zinloos geweld waarbij omstanders niks deden. Dat is echt vreselijk toch? Maar goed, als jong meisje op dat moment had ik ook echt niks zinnigs kunnen doen.

Een aantal jaar geleden kreeg ik ineens een dm; ‘Dit ben jij toch?’ Met een foto van een tattoo met MIJN hoofd erop. WHAT?! Ik heb de tattoo shop daarna geprobeerd te berichten maar ze hebben hier nooit op gereageerd. Dit was echt mega weird, en het leek alsof iemand met een foto van mij naar de tattoo shop was gegaan.
Het kan natuurlijk toeval zijn. Het kan natuurlijk om iets fictiefs gaan wat toevallig net zo uit de verf kwam.
Kan.
Maar het kan ook gewoon echt zo zijn. En dat vind ik mega raar.
Het ging ook nog eens om een tattooshop uit Enschede, waardoor ik toch nóg meer neig naar het idee dat ik het serieus echt ben.

Ik heb me altijd te bescheiden gevoeld om daadwerkelijk naar de shop te gaan om verhaal te halen, omdat ik het wel heel genant vond als ze dan keihard zou zeggen dat het niet zo was. Bovendien is er ook vrij weinig aan te doen natuurlijk, en heb ik er ook geen last van.

In de tuin van ons vorige huis hadden we een heel klein schuurtje. Dit was een huurhuis, met voor ons waarschijnlijk tientallen verschillende bewoners. Ik kwam er eerst alleen te wonen, en ik gebruikte het schuurtje voor mijn fiets, dingen voor de tuin en rommel. Toen Luuk bij mij kwam wonen maakten we er een extra schuurtje bij voor deze dingen en maakten we van het oude schuurtje een kleine gym.

We trokken het plafond eruit zodat Luuk meer ruimte had voor bepaalde oefeningen (er zat een puntdakje op), en schilderden alles netjes en haalden een oud vloertje eruit om er gymmatten neer te leggen.

Toen we begonnen met schuren en schilderen merkten we al op dat er op de kozijnen overal metalen en houten kruisjes waren gespijkerd. Het feit dat sommigen op de kop waren, vond ik iets diabolischer. Dat was me eerder nog helemaal niet opgevallen, maar vond ik wel gek. Toen we het plafond open maakten, kwamen we daar ook nog grotere kruizen tegen die daar verstopt waren. Eigenlijk op elk plekje waar we nog niet hadden gekeken kwamen we kruizen tegen. Creepy. Later toen we bezig gingen met de heg en moestuin, kwamen we erachter dat er ook allemaal kruizen in de heg waren verstopt en zelfs ook oppervlakkig begraven in de grond. Uiteindelijk vonden we ze ook nog op zolder en vond ik het allemaal wel een beetje creepy. Iemand die er ooit woonde, was volgens mij ergens heel bang voor haha.

Dit is het langste verhaal en dit geeft mij nog kippenvel. Ik zou er een podcast over kunnen opnemen haha.

Mijn moeder heeft een jaar of vijf in Frankrijk gewoond, waar zij met haar man een camping was begonnen. Ze kochten in de Morvan een stuk grond met een mega oud huisje erop dat al 70 jaar leeg stond. De Morvan is zo’n 9 uur rijden en ligt midden in Frankrijk. Het is een natuurgebied waar echt ongerepte natuur te vinden is en het is dan ook heel dun bevolkt. Er was geen water, geen stroom, geen verwarming. Er waren ook bijgebouwen rondom het huis. Het grootste bijgebouw werd de sanitair ruimte.  Ze woonden zelf een jaar in hun camper terwijl ze van het huis een leefbaar huis maakten met badkamer, keuken, stroom, water etc. Ze hebben uiteindelijk vijf jaar de camping gerund, en er echt iets heel tofs van gemaakt. Uiteindelijk wilden ze hun pensioen toch graag in Nederland doorbrengen en hebben ze de camping verkocht.

De eerste Kerst dat mijn moeder geëmigreerd was, wilden mijn zusje en ik heel graag voor het eerst erheen.  Om te zorgen dat wij er konden slapen die eerste Kerst, klusten mijn moeder en haar man het eerst aan een slaapkamer, de open haard en de badkamer. Zo zouden Elise en ik in het huis kunnen slapen, en zij zelf nog in de camper. Het was allemaal net gelukt om af te krijgen toen wij kwamen, dus ze hadden er zelf nog niet geslapen.

Die eerste avond zaten we gezellig te borrelen bij de open haard in dat klushuis en maakten we het echt gezellig. Toen was het tijd om te gaan slapen. We douchten en stapten het bed in, trots op onze mams dat ze dit zo gezellig had gemaakt voor ons. Zo lief. Elise deed het licht uit en toen we net half in slaap waren hoorde ik iemand keihard op de deur bonken. We schrokken beide (dit is even belangrijk in dit verhaal) wakker en belden mijn moeder wat er was. Omdat we beide wakker waren geschrokken wisten we ook zeker dat het geluid er echt was en dat niet één van ons dit had gedroomd.

Mijn moeder wist van niks en trok haar badjas aan en kwam naar ons toe. Haha save her soul want als er wel een moordenaar was geweest dan was ze als eerste de klos geweest natuurlijk. Maar goed bedenk er ook even bij dat dit een gebied is waar NIEMAND woont. Het dichtstbijzijnde dorp was 20 minuten rijden, als je er een hartaanval krijg was je hartstikke dood, zo rustig zeg maar. Er stonden wel wat boerderijen omheen maar zelfs daarheen zou je een auto pakken.
Het was dus niet logisch om te denken dat daar bijvoorbeeld een dakloze zou zijn. Dit ging namelijk door ons hoofd later omdat het huis zo lang niet bewoond is geweest, het kan zijn dat iemand het daarvoor zou hebben gebruikt. Maar, dan hadden we die persoon denk ik moeten hebben gezien die avond. En je loopt er ook niet ‘eventjes’ naar toe of van weg.

Mijn moeder droop weer af, en wij bleven liggen met het licht aan. Allebei echt wel een beetje bang.

Vervolgens horen wij voetstappen op de zolder. Dit is geen zolder zoals we dit in Nederland hebben maar een zolder met een open trap aan de buitenkant van het huis. Wederom reden om te denken dat er wel iemand was, MAAR mijn stiefvader heeft gekeken. Midden in nacht, want wij waren inmiddels zo bang dat we hun weer hebben gebeld. Ik had het niet gedurfd, maar hij heeft gekeken met een zaklamp en er was niks. Ook geen dier, wamt dit is wat zij zelf dachten dat er gaande was op dat moment. Het was ook geen duidelijke stap maar meer een stap en een sleep. Stel je iemand voor die één goed been heeft en de ander lam achter zich aan sleept, zo klonk het.

Rechtstreeks uit de horrorfilm toch? Hou je vast, er komt nog meer.

Het huis waar we sliepen was vierkant, en aan elke kant van het huis waren ramen met luiken ervoor. Die kon je dichtmaken aan elkaar met een haakje of je maakte ze vast aan de muur met een haakje. Mijn moeder had de luiken overal dicht gedaan tegen de tocht (het was natuurlijk eind december). We lagen net weer in bed, totaal niet in staat om te slapen natuurlijk, en toen ineens. Echt INEENS, vlogen ALLE luiken tegelijkertijd open. ALLEMAAL. Dat betekent dat de wind wel een hele rare tornado bocht om het huis moet maken als je bij een vierkant huis alle luiken wilt open laten waaien op hetzelfde moment.
Ik ben geen natuurkundig genie, maar dat lijkt mij gewoon heel erg gek.

Nou, toen kon je ons natuurlijk compleet opvegen. Het is een wonder dat ik niet dat bed compleet onder heb geplast van angst. Mijn moeder, heldin als ze is, is toen ook nog midden in de nacht in haar badjasje al die luiken weer gaan dichtdoen. Die zag op dat moment zelf niet goed hoe freaky alles was. De volgende dag hebben we het er heel uitgebreid over gehad en toen waren we alle vier er toch echt wel een beetje onderste boven van.

Ik geloof zelf echt niet zo in geesten, of nou ja, ik sluit niks uit maar ik kies er voor om dat niet echt op te zoeken. Ik hoef daar ook gewoon niet in te duiken, ik voel me daar niet comfortabel bij en ik kan er toch nooit een zinnige conclusie over geven. Maar, gekscherend zijn we toen maar gewoon in het luchtledige gaan roepen ‘Pierre (random Franse naam), het is oké, ga maar gewoon, je hoeft ons niet bang te maken wij wonen hier nu’. Echt oprecht meer als grapje, niet als serieuze opmerking. Na die nacht is er nooit meer iets geks gebeurt en heb ik daar altijd als een roosje geslapen. Ik was de nacht erna ook niet eens echt meer bang. Gek toch? Als ik het nu zo benoem denk ik: welke idioot gaat daar nog slapen haha!

We zullen het nooit weten, maar ik hoop het ook nooit meer mee te maken, zo freaky!