Er was nooit kleding in mijn maat

Ik heb eens voor een tv-programma gewerkt waarbij de stylist geen kleding in mijn maat had meegenomen. Vooraf had ik uiteraard mijn maten doorgegeven – zelfs op de centimeter opgemeten, omdat ik hier al een beetje bang voor was – en toen ik op de set kwam en de kleding ging doorpassen die voor me klaar hing, paste ik niks. De stylist gaf de verklaring dat ze kleding in maat 36 en 38 had (ik had maat 40 – 42) maar wel ‘ruime’ modellen had gekozen en ze had verwacht dat het wel zou passen.

En wat er toen gebeurde was niet dat iemand zei: sorry, dit hebben wij verkeerd geregeld. Wat er gebeurde was dat de regisseur overduidelijk geïrriteerd raakte omdat het schema enorm uitliep, en ik kreeg gewoon het gevoel dat ik daar de schuld van kreeg. Ik was een jaar of vijfentwintig. Ik was zelf al onzeker genoeg over mijn lichaam en hoe ik eruitzag, en ik moest die dag nog de hele dag voor de camera staan, want ik had zo’n beetje de hoofdrol in die productie.

Ik heb die dag een paar keer huilend in de stoel van de visagiste gezeten. En zij was zó ontzettend lief. Ze zorgde elke keer dat we even de tijd namen zodat ik weer een beetje tot rust kwam, en ze bleef maar herhalen dat het niet aan mij lag en dat het niet mijn schuld was. Ik denk daar nog vaak aan terug, ik ben die vrouw nog steeds zo dankbaar.

Bij de latere opnames ging het beter, want toen deden we de doorpas van tevoren, zodat de stylist het nog kon oplossen als er iets niet paste. Maar het gekke was natuurlijk vóóral dat er niet gewoon kleding hing die me paste. Dit was overigens geen one-off, het gebeurde vaker bij fotoshoots en opnames.

Ik snap het systeem op zich wel. Stylisten lenen kleding bij PR-bureaus, en die bureaus hebben sample sizes, en sample size is maat 36. Zo werkt het gewoon.

Alleen ben ik geen model. Ik had toen geen maat 36, en dat is ook niet raar, dat is gewoon normaa. Mensen hebben allerlei maten. Maar het is me daarna dus nog bij veel foto- of videoshoots overkomen, en elke keer had ik daar van tevoren stress over, en elke keer ging ik weer aan mezelf twijfelen. Terwijl er niks mis was met mij, maar met de styling.

Het ergste was een tripje met een automerk naar het filmfestival in Cannes. Ik was uitgenodigd voor wat een surprise trip heette: twee dagen lang allemaal superleuke dingen doen rondom het festival. En toen ik daar de eerste dag aankwam bleek het gewoon een draaidag voor een commercial te zijn. Ik kreeg een microfoon opgespeld en er stond ineens een cameraploeg voor mijn neus en ik kreeg scripts in mijn handen gedrukt. Dat had niemand mij verteld! Wat echt heel apart is, want daar maak je normaal gesproken van tevoren hele duidelijke afspraken over met elkaar.

Maar het gekste moest nog komen. We zouden de rode loper op tijdens het filmfestival, en daarvoor werden we eerst naar een hotelkamer gebracht waar ons haar en make-up werd gedaan en waar we een outfit mochten uitzoeken. Ik had van tevoren weer al mijn maten doorgegeven, en ik had mezelf zélf ook nog helemaal opgemeten, want ik had inmiddels genoeg ervaring met precies dit probleem. Ik had er ook nog expliciet iets over gezegd.

En daar hing dus, surprise surprise, alleen maat 36.

De designer was oprecht chagrijnig dat ik niet in zijn kleding paste. En ik had zelf helemaal niks meegenomen, want ik wist van niks, ik dacht dat ik op een leuk tripje ging. Uiteindelijk heeft een assistente van een van de andere bloggers ergens een simpele lange zwarte jurk vandaan getoverd. Ik weet tot op de dag van vandaag niet hoe ze dat voor elkaar heeft gekregen, maar dankzij haar kon ik die rode loper op. Bizar eigenlijk.

Nog zoiets: shoots voor magazines waar wel kleding was, maar waar alleen de bovenkant goed zat (want ik was dik en de outfit was niet voor mijn dikke lichaam ontworpen). Geen probleem, zeiden ze dan, want we fotograferen toch alleen van boven.

En ondertussen werden er dus wel backstagebeelden gemaakt van top tot teen, die vervolgens gewoon op Facebook en Instagram belandden. Daar kreeg ik dan een hoop haat over. Over hoe het eruitzag en hoe niet oké die outfit was – dat wist ik zelf ook wel, want hij zou alleen vanaf mijn schouders te zien zijn.

Ik heb door de jaren heen zoveel kritiek gehad op mijn gewicht en mijn uiterlijk, en daar heb ik het echt lang moeilijk mee gehad. Ik ben nu zesendertig en het is een stuk beter geworden, maar helemaal weg is het nooit gegaan.

Wat wel veranderd is: ik regel het tegenwoordig gewoon zelf als ik een shoot of iets dergelijks heb. Ik vraag van tevoren wat er hangt en ik neem altijd mijn eigen kleren mee, en ik ga geen shoot meer in waarop ik ervan uitga dat iemand anders dit wel geregeld zal hebben. Klinkt als een klein dingetje, maar voor mij scheelt dat echt enorm.

En als ik dat meisje van vijfentwintig nog even zou kunnen spreken, dan zou ik zeggen: als er niks past, dan ligt dat niet aan jou. Dan heeft iemand anders zijn werk niet goed gedaan.

Dit gebeurde ook wel echt in een tijd dat het nog niet zo normaal was om je uit te spreken. Of ik ervoer dat zo, dat kan ook. Nu ben ik veel mondiger, zeg ik het sneller als ik het ergens niet mee eens ben. Dat was toen echt anders. Er was een machtspositie ook: door deze adverteerders en klanten verdiende ik mijn geld. Het was verstandiger om flexibel te zijn en mee te bewegen, dan stennis te schoppen en je te laten horen, want dan wist je: deze klant ben je waarschijnlijk kwijt. Ik besprak dit wel met mijn agency en mijn manager destijds, maar het werd nooit echt bij de klant aan de kaak gesteld, tenminste, niet voor zover ik weet. Anno 2026 denk ik dat dat wél zou gebeuren, maar ik was toen vooral bang om me te laten horen, en het was ook wel echt een andere tijd.