Lees hier de blog over de nacorrectie. Je kan daar ook alle eerdere blogs over mijn buikwandcorrectie lezen.
De operatie
'Kwart voor een, kwart voor een, kwart voor... TWEE'
Bijna aan de beurt!
Vorige week maandag mocht ik me om 13:45u melden bij de Velthuis Kliniek in Amsterdam – de kliniek waar ik de eerste operatie ook heb gehad. Ik ben ook door dezelfde chirurg als destijds geopereerd, Felicia Smits.
Vanuit Zwolle vertrokken we op tijd en – het zal toch wel een beetje spanning zijn geweest – toen we eenmaal onderweg waren, realiseerde ik me dat ik me een uur vergist had in de tijd. In mijn hoofd had ik de hele tijd ‘kwart voor een, kwart voor een, kwart voor een’, en we vertrokken rond elven bij huis. Toen we er bijna waren, dacht ik, nog even die tijd in de app checken, was het niet ‘kwart voor een, kwart voor een, kwart voor een’, maar kwart voor TWEE. Oeps. Nou ja, beter (veel) te vroeg dan een beetje te laat. Wel jammer dat ik daardoor ook een uur ’te vroeg’ was gestopt met eten en drinken (ik moest zes uur voor de operatie stoppen met eten, daarna mocht ik alleen heldere vloeistoffen en twee uur voor de operatie moest ik stoppen met drinken). Ah well.
Voor deze ingreep was ik véél minder nerveus dan voor de grote ingreep januari vorig jaar. Ik wist natuurlijk: dit is een veel kleinere ingreep, ik mag direct na de operatie naar huis, het duurt veel korter en het herstel zal veel minder zwaar zijn. Dus ik ging er meer ontspannen in. Al was ik heus wel een beetje gespannen, ik vind het niet niks om voor een (al is het een kleine) operatie onder narcose te gaan.
Groot deel litteken eruit en weer vastmaken
Een verpleegster kwam me lekker op tijd ophalen uit de wachtruimte, en ik mocht mijn operatiehemd en -sokken aandoen, mijn ondergoed mocht deze keer aanblijven. Na even wachten werd ik in een bed aangesloten op allerlei meetapparatuur, werd mijn bloeddruk gemeten en kreeg ik een infuus. Antibiotica erin en daarna kwam Felicia even bij me langs om de operatie door te nemen en het te opereren gebied af te tekenen. Helder: op mijn onderbuik, een groot deel van het litteken van de buikwandcorrectie ‘eruit’, littekenweefsel weg, en weer vastmaken.
Ik liep met haar mee naar de operatiekamer en na even kletsen en een kapje op mijn gezicht was ik weg. Wat voelde als een seconde later, werd ik weer wakker. Het was hetzelfde als de vorige keer: ik voelde me heel prima, ik had geen pijn en was nog lekker een beetje aan het spacen. Ik kreeg al snel wat te eten en te drinken en de verpleegkundige deed me een strakke buikband om die ik een week aan moest houden. Toen ik naar het toilet was geweest, mocht ik met Willem mee naar huis.
Een week verder
Nu zijn we een week verder! En het is me zoooo meegevallen. Deze ingreep lijkt qua zwaarte zo weinig op de volledige buikwandcorrectie (en borstvergroting niet te vergeten) die ik vorig jaar had. Ik hoef nu ook niet half recht op te slapen of gebogen te lopen, en nu een week voel ik me bijna weer de oude. Ik mag nog niet sporten, zwaar tillen of yoga doen (dat mag pas rustig aan over een week), en ik draag nog een paar dagen de strakke buikband/korset (dat is tegen de zwelling en zodat er minder ‘rek’ op de wond staat).
Natuurlijk had ik wel wat ongemak en ook wel een beetje pijn de eerste dagen, maar ik voelde me over het algemeen fysiek heel prima. Ik voelde wat druk op mijn onderbuik en dat korset zit niet méga lekker, maar ik sliep direct al best wel goed en had ook geen last van misselijkheid (wat ik de vorige keer heel erg had) of andere vervelende fysieke ongemakken.
En… het resultaat, daar ben ik nu al zó blij mee.
Het resultaat
Na mijn vorige operatie was er geen enkel moment waarop ik écht met heel veel blijdschap in de spiegel naar mijn buik keek. Dat is natuurlijk ook de hele reden dat ik weer geopereerd ben: mijn wond/litteken heelde niet goed, waardoor ik op mijn onderbuik een verdikking hield en aan de andere kant van mijn buik juist ‘deuken’ had.
Direct na deze correctie zag ik het verschil al: mijn onderbuik loopt nu gewoon glooiend en netjes over in het gedeelte daaronder. En daar ben ik zo blij mee! Natuurlijk moet het nog helemaal helen, de wond is al wel dicht, maar het is nog geen litteken, en er zit nog zwelling, dus het is nog niet ‘af’. Dat duurt nog wel een tijdje voordat dat weg is, weet ik van de vorige ingreep, maar ik ben nu al heel blij met hoe het eruit ziet.
Deze ‘na’ foto’s (de onderste drie) zijn allemaal van afgelopen week en dit is dus nog niet het ‘eindresultaat’. De afdrukken in mijn huid van het korset dat ik nu draag.
Ik ben zo blij dat ik voor deze correctie ben gegaan – en zo dankbaar dat mijn chirurg mijn ‘zorgen’ hierover serieus nam en me heeft geholpen! Ik duim voor een vlot herstel en dat de wond mooi vlak dichtgaat. Ik hou je op de hoogte!