Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

Een schuldgevoel over alles

Er zijn van die weken dat ik me constant schuldig voel. Schuldig omdat ik niet (hard) genoeg werk. Schuldig omdat ik familieleden en vrienden niet genoeg zie. Schuldig omdat ik niet genoeg sport. Schuldig omdat ik niet gezond genoeg gegeten heb. Waar komt dat schuldgevoel vandaag en beter nog: hoe kom ik eraf?

Leestijd

Deze week is er geen weekoverzicht in foto’s! Er komt snel een vlog online van afgelopen week. Volgende week weer een normaal fotoverslag. 

Schuldig over alles

Ik kan me echt over alles schuldig voelen. Vaak is het tegenover mezelf. Het uit zich vaak in mijn werk. Dan vind ik dat ik niet genoeg heb gewerkt, dat ik niet genoeg heb gedaan voor een bepaald project. Ik kan me schuldig voelen omdat er fouten in een artikel zitten, of als er reacties van bezoekers komen dat het artikel niet leuk/grappig/goed/inhoudelijk genoeg is, of als mensen mijn site niet leuk vinden. Ik voel me schuldig over dat ik niet iedereen die me mailt, terug kan mailen. Schuldgevoel. Ik doe het allemaal niet goed genoeg.

Privé kan ik er ook wat van. Ik kan me schuldig voelen tegenover mezelf omdat ik niet genoeg sport, niet genoeg beweeg. Dan kijk ik naar buiten en denk ik: ‘Ja Cynt, je had nu ook op de racefiets kunnen zitten. Kijk dan op Strava, iedereen doet het toch?’ Ik kan me schuldig voelen omdat ons huis niet netjes, schoon en opgeruimd is. Omdat ik vanavond echt geen energie had om te koken (dan kan ik denken: pfff, ook vrouwen met vijf kinderen en een fulltime baan staan ’s avonds achter het fornuis). Omdat de auto een puinzooi is en ook van buiten vies is. Omdat er nog steeds geen lamp boven de eetkamertafel hangt.
De bottom line bij mijn gevoel is dan vaak: ‘Pfff, hoe moeilijk kan het zijn? DOE al die dingen gewoon, dan hoef je je er ook niet rot over te voelen.’

Ik heb het ook met sociale contacten. Ik ben best op mezelf, daar houd ik van. Ik wil niet altijd met iedereen afspreken en ik houd niet heel erg van feestjes en uitgaan. Ik wil graag alleen zijn en heb dat ook nodig om ‘op te laden’ en te relaxen. Daar kan ik me schuldig over voelen: dat ik niet gewoon gezellig mee ga naar dat feestje. Dat ik ‘nee’ zeg en voor mezelf kies om even een avond op de bank te hangen. En als ik wel mee ga, dan voel ik me schuldig over dat ik het niet zo leuk vind om in een club te staan met pompende muziek. Ik kan me schuldig voelen dat ik vriendinnen weken niet zie, dat ik de buren niet regelmatig een bezoekje breng en dat ik niet elke week bij m’n ouders op de koffie zit. Oftewel: ik voel me schuldig omdat ik me niet zo sociaal opstel als ik denk dat zou moeten.

Ik vind het zelf allemaal niet goed genoeg

Waar komt dat schuldgevoel vandaan? Ik denk uit onzekerheid over mezelf. Ik denk zelf heel vaak dat het niet goed genoeg is. Dat ik niet goed genoeg ben. Dat alles beter, meer, groter, nog méér moet. Dat ik harder moet werken, meer moet werken, socialer moet zijn, sportiever moet zijn, gezonder moet zijn, slanker moet zijn, aardiger moet zijn, zekerder over mezelf moet zijn.
Het is voor mij nooit goed genoeg. En dan vooral ikzelf. Ik kan niet vaak tegen mezelf zeggen: ‘Nou, dat heb je goed gedaan hoor. Het is allemaal goed zo. Je hebt gedaan wat je kon. En je mag tevreden zijn.’ Nee, het had altijd beter gekund. En dan voel ik me schuldig.

Wat doe ik eraan?

Van dit schuldgevoel ben ik me al jaren vrij bewust. Ik herken het, ik signaleer het en ik probeer er de laatste jaren ook wel aan te werken. Het is alleen zo’n ingesleten patroon dat ik er niet zomaar uit krijg. Het steekt elke dag opnieuw de kop op en elke dag opnieuw probeer ik er aan te werken.

Ik merk dat het moeilijk blijft, maar dat ik stappen zet. Op werkgebied probeer ik zo te denken: Ik doe wat ik denk dat goed is. En dat is lastig natuurlijk, want het is voor mij nooit goed genoeg. Maar ik zie het dan zo: ik voel me tevreden over de content. Ik doe er mijn best voor. Ik steek er veel liefde, energie en tijd in. Het gaat goed. De reacties zijn goed. De cijfers ook. Soms is het dan gewoon goed en dan mag ik tevreden en trots zijn. Denken: ‘Hallo zeg, je hebt je eigen baan gecreëerd en daar verdien je al zeven jaar je brood mee. Lekker bezig!’
Zo ben ik nu bezig met een methode om minder te mailen. Daar heb ik me wel schuldig over gevoeld. Ik creëer mijn eigen manier van werken en daar hoort mailen steeds minder bij. Er zijn mensen die vinden dat echt niet chill. Die krijgen geen reactie van mij, of ze moeten me bellen of WhatsAppen in plaats van mailen. Zo, wat heb ik daar een schuldgevoel bij gehad! Maar ik weet dat ik voor mezelf moet kiezen en dat ik zelf mag bepalen hoe mijn werkweken eruit zien. Dat hoef ik niet van mensen af te laten hangen die graag een mailtje van mij willen.

Als ik op een vrijdagmiddag eens besluit om lekker te gaan fietsen of in de zon te gaan zitten in plaats van te gaan werken, kan daar een schuldgevoel bij komen kijken. Dan denk ik: ‘Hey, iedereen werkt. Dus jij moet dat ook.’ Nu denk ik vaker: Nee! Ik ben mijn eigen baas. Mijn werk is af. Ik doe het goed. Ik heb maandagavond doorgewerkt. Ik mag best even een middag vrij nemen. En dat mag dan trouwens ook als ik die maandagavond niet heb doorgewerkt. Ik móet niet zoveel uur in de week werken.
Hetzelfde met vakanties. Ik ga regelmatig op vakantie, zeker anderhalve week tot twee weken in het kwartaal. Ik weet dat ik dat fijn vind, dat ik er relaxed van word, dat ik er beter werk door lever en er een leuker mens van word. Ik wil niet zeggen dat ik het nódig heb, maar ik merk wel dat ik er baat bij heb en dat ik er vooral heel erg van geniet. En het kan, financieel, en qua baan. Ik kan mijn eigen tijd indelen. Waarom zou ik het dan niet gewoon doen? Als ik mijn werk gewoon goed doe? Ik denk dan ook: het leven is te kort. Kom op zeg, je leeft in zo’n luxe positie dat je dit kan en mag doen. Dan een je lekker op vakantie en ga je je daar een potje schuldig over voelen? Pfff. Neem nog een wijntje en geniet, mens. Dag, schuldgevoel.

Willem kan me daar ook goed in helpen. Hij is zo’n nuchter type. Hij doet altijd waar hij zin in heeft en daar komen nooit schuldgevoelens of lastige dingen bij kijken. Als ik met hem over dit soort situaties praat, is zijn standaard reactie: ‘Doe gewoon waar je zin in hebt.’ En hij heeft echt gelijk. Doe gewoon. Waar je zin in hebt. Doe het gewoon.

Wegredeneren

Als dat knagende gevoel opkomt, probeer ik het weg te redeneren. Op dit moment, bijvoorbeeld. Het is zaterdagochtend 10:15 en ik zit dit artikel te schrijven. Ik wilde eigenlijk gaan fietsen, maar ik heb gewoon niet zoveel zin. Ik ga liever straks even een uurtje wandelen, daar staat mijn hoofd meer naar. Dat knagende gevoel komt op en ik denk meteen: ‘Je hoeft je niet schuldig te voelen. Jij mag naar je lijf luisteren, naar je hoofd luisteren. Als je geen zin hebt om te fietsen, ga je toch niet fietsen? Je mag ook wandelen als je dat wilt.’ En wanneer ik het zo opschrijf, of hardop tegen mezelf zeg, klinkt het als zoiets sufs! Maak ik me hier echt druk om? Dan kan ik het ook makkelijker loslaten.

Dat wegredeneren werkt meestal wel goed. Ik ga een soort gesprekje aan met mezelf om mezelf te laten zien dat dat gevoel niet nodig is. Dan zeg ik tegen mezelf dat ik goed genoeg ben. Dat ik me nergens schuldig over hoef te voelen.
En als ik het gevoel heb dat ik die ene vriendin echt even een berichtje moet sturen om af te spreken, of even bij de buurman aan moet bellen om hoi te zeggen, dan doe ik dat. En als ik al weken niet heb gesport, trek ik mijn fietskleren aan en dan gá ik gewoon. Heel soms komt dat schuldgevoel wél terecht op, en het is de kunst om dat verschil op te merken. En er dan naar te handelen.

Voor wie is dit herkenbaar? Ik praat er niet zoveel over, dus ik heb geen idee of dit veel speelt. Het is voor mij een groot probleem geweest wat steeds meer naar de achtergrond verdwijnt. Hoe ga jij er mee om?


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.