Dingen waar ik vroeger onzeker over was en nu…. in ieder geval een stuk minder ;)

Mijn leidinggevende rol heeft zich door de jaren heen uitgebreid waardoor er geleidelijk een stapje bij kwam. Maar, op het moment dat ik met hoge piefen en directeuren aan tafel zat merkte ik dat ik niet altijd serieus genomen werd. Of ik dat vooral mezelf vertelde, of het ook echt zo was weet ik niet zeker. Als blonde dame die van uiterlijke verzorging houdt heb je op sommige vlakken een streepje voor maar in sommige branches werkt dat ook tegen je.

Ik merk dat ik me nu niet meer hoef te bewijzen. Wellicht door mijn oudere gezicht haha, maar ook ben ik zelfverzekerder over mijn rol aan tafel. Ik weet waar ik het over heb, als een ander dat niet accepteert is dat aan hen.

Dit boeit me echt geen ster meer. Ik vind mezelf nog steeds knapper met make-up, maar daar is dat spul tenslotte ook voor gemaakt. Ik voel alleen niet meer de noodzaak om áltijd knap te moeten zijn. Ik vind het ook prima om gewoon ’te zijn’ haha.

Kan ik op een zwak momentje nog steeds voor vallen. ‘Heb ik wel genoeg naar de ander gevraagd?’ ‘Maakte ik geen botte opmerking?’ ‘Kwam dat niet dom over?’. Maar, ik heb deze gedachtes wel VEEL minder dan dat ik ze vroeger had.

Vroeger zocht ik 100 jaar tussen 100 foto’s welke ik dan het mooiste vond. Natuurlijk is het fijn om mooi op een foto te staan, maar inmiddels vind ik het gewoon prima om mezelf neer te zetten zoals de realistische versie van mij ook gewoon is. Het hoeft niet mooier dan de werkelijkheid.

Haha zo oppervlakkig dit, maar ik ben zoveel tijd kwijt geweest aan zelfbruiners. Ik ben gelukkig door de jaren heen wel verstandig genoeg geworden om de zonnebank links te laten liggen, maar voor Novae er was zorgde ik echt wel voor gebronsde benen voor ik de jurkjes uit de kast trok in de lente. Dat maakt me nu echt minder uit. Ja, eerlijk is eerlijk, ik vind een kleurtje op die melkflessen toch echt frisser staan en dat krijg ik ook niet uit mijn hoofd. Ik gebruik het ook echt nog wel af en toe, daarvoor ben ik teveel gebrainwasht in de zero’s haha. Maar, ik heb gewoon meer sch**t. Dan maar wit, ik heb er niet altijd de kracht meer voor. Mijn tijd wordt nu echt anders geprioritiseerd.

Op het moment dat ik begon met bloggen, wat nu toch al bijna zo’n vijftien jaar geleden is, heb ik dit los moeten laten. Rigoreus. Akelige fora haalden met botte bijlen Cynthia neer en ik was soms ook onderwerp van het gesprek. Ik heb er toen voor gekozen om daar niet naar te kijken.
Ik dacht zeker nog wel na over een bepaalde diplomatieke stem bij sommige onderwerpen en dat doe ik nog steeds. Maar als het me echt zou schelen wat iedereen van mij vindt, dan kan ik niks vertellen. Je kan nooit iedereen tevreden stellen. Er is altijd wel iemand die je stom vindt. Ik weet 100% zeker dat er nu mensen lezen, bij wie ik toch giga in de allergie zit. Tja, daar lig ik niet wakker van. Niet meer althans. Ik zou het wél erg vinden als iemand iets over mij dacht wat niet waar was, feitelijk gezien. Dat ik ‘dom’ ben bijvoorbeeld, of dat ik bepaalde overtuigingen zou hebben die ik echt niet heb. Maar daar ga ik denk ik (en gelukkig) gewoon nooit achter komen haha.

Ik ben uit heel ander hout gesneden dan de gemiddelde Kamp van Koningsbrugge deelnemer. Ik heb een compleet andere visie op overwinning, succes en kracht. Bovendien ben ik veel te kritisch en (zelf ook te leidend) om maar gewoon te doen wat iemand anders bedenkt.

Er is genoeg in mijn leven gebeurt, waardoor ik weet dat ik krachtig ben. Lichamelijk hoef ik dat niet te bewijzen, niet aan mezelf en niet aan een ander.
Een voorbeeldje: Toen we een paar jaar geleden met een vrijgezellenfeest gingen ziplinen besloot ik niet mee te doen. Ik moedigde de anderen zeker wel aan, maar ik voelde totaal geen behoefte om zelf die berg af te zoeven. ‘Maar overwin dan je angst’ zeiden ze. En ik dacht bij mezelf, meid, waarom? Voor wie? Ik krijg een kakgevoel bij het idee dat ik die berg af moet, dus WHY THE F*CK zou ik dit doen?

Kijk, als je er een lekkere rush van krijgt, vooral doen! Dan haal je daar ook bewust iets uit. Als er iets te halen valt is het anders. Als je beslissingen maakt op basis van angst, dan hebben we het over een ander verhaal dat is mentaal en dan is er vaak juist wat te winnen aan de overkant van die angst.
Maar met dit soort basale dingen, nee. Ik hoef niet zo nodig mezelf te ‘overwinnen’ en ik voel ook niet dat dat dat is? Ik geloof niet zozeer in expres lijden, op dit lichamelijke vlak dan. Misschien heb ik het ook gewoon niet nodig om geluk en uitdaging te voelen in het leven. Ik ben daarin ook niet bang om af te wijken van de grote groep, dat heb ik altijd een beetje gedaan.

Vroeger ging ik dus mee in de achtbaan om geen gezichtsverlies te hebben, nu ga ik met een voldaan gevoel op een bankje zitten om te aanschouwen hoe de rest zichzelf in de broek kakt. Joejoe!

Hier ben ik nog steeds onzeker over, punt. Ik vind het vreselijk om een oneffen huid te hebben en droom van een glad gezicht zonder vlekken en littekentjes. Dat gezegd zet ik me er nu wel gemakkelijker overheen en bedek ik het dus niet meer rigoureus.