De kleine dingen waar ik disproportioneel veel geluk uit haal

Niet te licht, niet verbrand, een beetje knapperig aan de buitenkant maar nog zacht van binnen. Zo’n snee zelfgebakken zuurdesem die eruitkomt alsof ‘ie door een Italiaanse nonna persoonlijk is goedgekeurd. Daar een dikke laag pindakaas op. Of roomboter met een snuf zout. Goddelijk.

Ik weet het, het is zo’n cliché. Maar echt – als ik wakker word en het zonlicht valt door het gordijn, voel ik me meteen 34% beter. Als ik in de tuin zit met mijn boek en het zonnetje raakt net mijn schouder. Of tijdens het wandelen met Kees, als alles ineens goud lijkt. Klein moment, groot effect.

Vooral in de ochtend. Het geluid van vogels die elkaar schijnbaar van alles te vertellen hebben, terwijl de rest van de wereld nog stil is – ik kan er intens van genieten. Vooral als ik op Terschelling ben. Of gewoon thuis, met mijn koffie in de hand.

Alleen de gedachte aan dat eiland maakt me al rustig. Het licht, de lucht, het ritme. Het weidse strand. De ruige duinen waar ik uren door kan wandelen. Mijn favoriete plek op aarde en een plek waar ik altijd een diep gevoel van thuis en vrijheid voel. Ik heb soms al tranen in m’n ogen als ik nog op de boot zit.

Haar koppie iets schuin. Die grote ogen. Alsof ze precies weet wat ik bedoel. Of ze nou een beetje aandacht wil of gewoon bij me komt liggen – die blik alleen al maakt dat ik smelt. Ik vind haar ZO lief en ik hou zoveel van haar dat haar blik ervoor zorgt dat ik haar helemaal fijn wil knijpen soms.

Niet zomaar koffie. Nee: goede koffie. Je weet het als je het proeft. Die eerste slok, nog warm, net een beetje romig, met dat diepe aroma. Op de juiste plek, op het juiste moment. Yes please.

Niet tijdens, want dan denk ik vaak: waarom doe ik dit mezelf aan. Maar erna. Dat tintelende, tevreden gevoel in mijn lijf. Mijn hoofd opgeruimd. Alsof alles weer klopt. Zoooo lekker vind ik dat.

En soms die heerlijke flow waar ik in kom als ik yoga doe. Ook zoooo lekker.

Dat ik dan even m’n hondenfix krijg. Een kwispelende, enthousiaste hond die tegen me opspringt of komt knuffelen. Alsof hij zegt: hé, ik zie dat jij ook een hondenmens bent. Instant glimlach.

Ik ben zo’n persoon die echt uitkijkt naar haar ontbijt. Meestal ga ik naar bed en dan kijk ik al uit naar de volgende ochtend, omdat ik dan weet dat ik een heerlijk ontbijt ga eten. Elke dag opnieuw. Ik weet precies wat ik wil (en ja, het is vaak hetzelfde, ik heb een paar toppers die ik afwissel). Maar het is voedzaam, lekker, en voelt als een cadeautje aan mezelf. Het is mijn ochtendritueel en het maakt me blij. Punt.