Het feit dat Novae met een keizersnede geboren werd, viel me achteraf veel zwaarder dan ik vooraf had gedacht. Ik vond het ontzettend lastig dat ik in die eerste weken zo weinig kon en had ook echt veel pijn. Omdat ik allergisch ben voor bepaalde pijnmedicatie moest ik daar bovendien iets meer van verdragen dan gemiddeld.
Doordat ze met 39 weken gepland gehaald werd, bleef ik ook lang het gevoel houden dat zij er zelf eigenlijk nog niet helemaal klaar voor was. Alsof we haar verhaal een paar pagina’s te vroeg hadden open geslagen.
De borstvoeding kwam moeizaam op gang. Na zes weken kolven, proberen, huilen, opnieuw proberen en gesprekken met meerdere lactatiedeskundigen lukte het uiteindelijk toch. Dat was zonder Luuk nooit gelukt. Hij heeft net zo hard gestreden als ik.
Over die eerste zes weken wordt vaak gesproken alsof het een roze wolk hoort te zijn. Voor mij voelde het eerder alsof er een roze wolk ergens boven mij hing, maar ik er niet helemaal bij kon komen. Natuurlijk genoot ik van haar en natuurlijk vond ik het bijzonder om eindelijk moeder te zijn. Maar tegelijkertijd voelde ik een zwaarte die ik niet van mezelf kende. Als ik het aan Luuk probeerde uit te leggen, zei ik steeds hetzelfde; ‘Ik kom niet bij mijn geluksgevoel’. Alsof er een sluier tussen mij en het geluk hing.
Dat gevoel maakte me soms ook bang. Ik ben normaal gesproken iemand die overal een lichtpuntje vindt. Iemand die zelfs in moeilijke periodes nog iets ziet om dankbaar voor te zijn maar ik wist het ineens niet meer. Gelukkig trok het na ongeveer zes weken weg, alsof iemand langzaam het gordijn weer open schoof.
Achteraf denk ik dat het ook een zoektocht was naar een nieuwe vorm van geluk. Ik bleef zoeken naar het gevoel dat ik vóór het moederschap kende, terwijl alles inmiddels veranderd was. Pas later begreep ik dat geluk niet verdwenen was, maar een andere vorm had aangenomen.
Uiteindelijk heb ik zeven maanden borstvoeding gegeven en stoppen voelde dubbel. Net zo zeer verdrietig als bevrijdend.
Na drie maanden pakte ik mijn werk deels weer op. Toen Novae zes maanden was, begon ze op de opvang. Een plek waar kinderen veel buiten zijn, tussen het groen en de dieren. Een plek waar echt naar het kind gekeken wordt. Ik vond het fijn dat ik haar dat eerste half jaar nog dicht bij me kon houden. Misschien was het achteraf vooral voor ons, terwijl we op dat moment dachten dat we dat voor haar deden ;).
Ik vond het hele eerste jaar behoorlijk pittig maar met enorme geniet-momenten tussendoor. Je geniet ineens van die kleine overwinningen, iets waardoor het moederschap voor mij ook een soort jus over het leven is.
Ik denk dat ik het moederschap ook constant steeds leuker ben gaan vinden. Elke keer sluit je weer een fase af, en komt een nieuwe voor in de plaats en elke keer zeg ik ‘dit vind ik tot nu toe de leukste fase’. Ik vind het heerlijk om nu met haar te kunnen kletsen, om dingen te overleggen en om te zien dat ze een eigen mening heeft. Het is geweldig om de wereld opnieuw te ontdekken door haar ogen.
Novae is een kind dat heel goed weet wat ze wil, ze kiest snel en blijft bij haar keuzes. Ze heeft duidelijke grenzen nodig, maar accepteert die dan ook goed. Ze is geen waaghals. Waar andere kinderen ergens sneller in springen, kijkt zij eerst rustig toe. Observeren is voor haar ook een vorm van meedoen. Weglopen is een principe dat ze niet kent. Tegelijkertijd is alleen spelen in een speeltuin haar ook vreemd haha.
Ze betrekt graag iedereen bij wat ze doet. Ze is sociaal, maar houdt er niet van als mensen zich te enthousiast aan haar opdringen. Ze houdt van kleur, ziet opvallend goed welke kledingstukken bij elkaar passen en is enorm gek op dieren. Ik vermoed dat ik dagelijks ongeveer 273521 vragen beantwoord. Met liefde… meestal haha.
Als ze om 19:00 naar bed gaat geniet ik dan ook des te hard van de stilte, maar ik krijg ook gelijk een lach op mijn gezicht als ik haar voetjes op de overloop hoor in de ochtend. Ik moet wel bekennen dat die glimlach iets groter is als die voetjes zich rond 07:00 laten horen in plaats van 06:00 ;).
Drie jaar geleden had ik geen idee wie Novae zou worden. Nu ken ik haar favoriete kleur, haar humor, haar koppigheid en haar voorzichtigheid. En toch voelt het alsof we nog maar net begonnen zijn met ontdekken wie ze eigenlijk is.
Moederschap is het meest paradoxale bestaan. Drie jaar moederschap heeft me meer gegeven dan ik vooraf had kunnen bedenken. Het moederschap vergt ook (helemaal nu ik dit zwanger typ) veel, maar het is een deel van mezelf waar blijkbaar ontzettend diep uit te putten is. Een deel wat prioriteiten verhelderd en waarbij ik alle luiken open zet om het licht dat binnen komt, ook daadwerkelijk te zien.
Novae maakte me écht moeder. En misschien is dat wel het bijzonderste van deze afgelopen drie jaar; terwijl wij haar zagen opgroeien, groeide er ook een nieuwe versie van mezelf mee.