10 x wat ik van te voren niet had verwacht – eerste jaar als moeder

Ik ben geen nachtvlinder, en ook niet zozeer een vroege vogel. Ik zeg altijd gekscherend; ik ben een middagprinses. Ik ga graag op tijd naar bed en slaap dan ook graag ongestoord tot een uur of 7:30. Ik schuw niet voor een uurtje of 9 a 10.
Maar… times have changed, oh how they have changed… haha. Naja, we zijn gelukkig daar wel grotendeels doorheen. Novae slaapt de nachten door en meestal ook wel echt gewoon tot een uur of zeven dus we mogen echt niet klagen. Maar, voor de eerste acht maanden was dit niet het geval en nu nog zit er wel eens een nacht tussen dat ze de boel op stelten zet. Meestal als ze ziek aan het worden is.

Ik ga niet zeggen dat ik het slaapgebrek niet zwaar vond, want dat vond ik wel, maar ik had van te voren gedacht dat ik dan echt niks meer zou kunnen. Ik vind het echt verbazingwekkend hoe we gewoon alles deden op die paar uurtjes.  Ik vroeg me al af hoe dat zou zijn voor mij omdat ik zo aan mijn slaap gehecht ben, maar ik ben erachter gekomen dat ik prima functioneer op minder slaap. Dat geeft ook wel een stukje rust, als er wel weer eens een rotnacht tussen zit.

Ook een besef trouwens hoe moe je kunt zijn van een dag met een baby/dreumes ONDANKS dat je goed slaapt haha!

In Nederland wordt er toch wel een beetje van je verwacht dat je na drie maanden weer normaal functioneert in de maatschappij en dan moet je vooral maar niet tot last zijn met je kind.
Borstvoeding, kolven, slaapgebrek, een ziek kind op je werkdag, zieke oppas, je zoekt het maar uit haha. Ik vind dat bizar. Er zijn echt enorm veel plekken waar je niet eens je kind kan verschonen. HOE DAN. Bovendien zijn er weinig plekken om te kolven en veel te weinig werkgevers die er een fatsoenlijke ruimte voor bieden.

Als je slecht slaapt functioneer je misschien nog wel prima, maar je denkvermogen, reactievermogen, relativeringsvermogen, probleemoplossend-vermogen en je emotionele gesteldheid zijn gewoon écht wel minder. Niemand (heus wel iemand) die daar echt rekening mee houdt.

Kijk; er is geen terug. Er is alleen vooruit. Je gaat nooit terug naar wie je was voor dat je een kind kreeg of hoe je eruit zag voordat je een kind kreeg. Maar, in dit proces van het leren kennen van al die nieuwe facetten van jezelf, duurt het ook even voor dat je je weer jezelf voelt. Bij mij duurde dat ook vrijwel een jaar. Eigenlijk voelde ik me met zo’n 11 a 12 maanden weer echt Emmy, ook al is dat wellicht een andere Emmy dan eerst.

Iedereen zit op z’n eigen ouderschaps-eilandje en iedereen doet het anders. Er is geen handleiding. Toch kan het ZO fijn zijn om even die herkenning te krijgen van mensen die soortgelijke fases door zijn gegaan. Bijvoorbeeld een fase met slecht eten. Even horen hoe kut het bij een ander was in een bepaalde fase maakt dat je zelf niet het gevoel krijgt dat er iets mis gaat. Je kan weer even relativeren dat je niks verkeerds doet maar dat het erbij hoort en dat het weer voorbij gaat.

Ook zien hoe anderen dingen doen, jezelf niet afsluiten voor andere manieren dan die van jezelf, kunnen zo waardevol zijn en je wereld in die zin echt vergroten.

Ik ben emotioneel heel stabiel, en heb ook altijd best veel grip op mijn eigen manier van denken. Ik kan ook bizar goed relativeren en kan in de grootste stronthoop nog een glitter vinden. Maar, die hormonen. DAMN. Die namen toch echt een loopje met me. Ik had echt geen grip meer op hoe ik me voelde en ik zag ook echt even niet waar de uitgang was. Ik was compleet overgeleverd aan wanneer die hormonen zich weer stabiliseerden. Dat deden ze gelukkig wel, maar dat het zo sterk zou zijn, dat had ik echt niet zien aan komen.

In het begin had ik nog een beetje de illusie dat er een moment zou komen dat alles zen is. Ik was steeds aan het wachten op dat moment. Tot ik me besefte dat elke fase gewoon iets heeft wat niet zen is. Maar, elke fase heeft ook iets geweldigs leuks. Het is constant duaal en je sluit steeds iets af om iets anders weer op te starten. Dat moest ik me echt even realiseren en me aan onderwerpen. Bijvoorbeeld; Ze slapen steeds minder overdag waardoor je meer ruimte hebt om dingen te gaan doen, maar waardoor je ook minder ruimte hebt om iets te doen met vrije handen. Of; je geeft geen borstvoeding meer dus je hoeft niet in het openbaar te voeden of dat te timen, maar je sleept nu wel overal snacks en ander voedsel mee naar toe haha.

Wat daar ook grappig aan is, is dat de definitie van ‘iets leuks doen’ verandert. Eerst dacht ik altijd dat dit wel hetzelfde zou blijven. Maar, ik vind het nu heel leuk om dingen te doen waar Novae heel blij van wordt. Ik zit liever in een hotel zonder spa maar wel met een speelkamer, dan andersom bijvoorbeeld. Dat had ik van te voren echt niet gedacht! Ik word gewoon ZO blij van dat blije bekkie van haar, daar doe ik alles voor want daar creër ik dus ook blijdschap bij mezelf mee.

Ik dacht van te voren echt heel naïf dat een baby wel ‘gewoon’ sliep. Ik dacht dat je een baby ook wel kon aanleren om op andere plekken te slapen en ik dacht dat elke baby lekker lag in een kinderwagen. Oh boy was I wrong!

Novae HAATTE de kinderwagen in het begin waardoor ik me soms heel opgesloten voelde. Bovendien had ze echt moeite met in slaap komen waardoor ik soms dagen lang met die draagzak maar om liep, heen en weer, door de woonkamer.
Ik was toen heel veel bezig met alle dutjes, hoe lang ze waren, of juist hoe kort haha.

Ik voelde zoveel druk dat ze goed moest slapen, en van de online adviezen werd ik eerder kwaad dan dat ze hielpen. Uiteindelijk heeft al die moeite wel geholpen naar de stabiele slaper die ze nu is, maar ik had het mezelf ook wel iets gemakkelijker kunnen maken door het iets meer los te laten denk ik. Maar alsnog, die dutjes blijven gewoon een ding waar je constant mee bezig bent om er omheen te plannen of je ze nou thuis doet of niet.

Van te voren zeiden wij heel stoer tegen elkaar dat we elke maand een date-night wilden inplannen. Elke maand wilden we met z’n tweetjes uiteten en na een paar maanden kon ze ook wel uit logeren.

Nou, dat is echt heel anders gelopen tot nu toe. We hebben haar nog nooit uit logeren gebracht bijvoorbeeld. Ik ben er denk ik nog niet echt klaar voor.

Die date-nights hebben we echt wel een paar keer gehad hoor, maar die kun je op één hand tellen. We merkten dat we het ook niet perse nodig hebben om een leuk gesprek met elkaar te voeren. We maken vaak tijd voor elkaar, maar dan gewoon thuis. Als we erop uit gaan, dan vinden we dat juist heel leuk om dat met Novae erbij te doen. Natuurlijk vinden wij het ook leuk om met z’n tweetjes op pad te zijn, maar dat hoeft voor mij dus echt niet elke maand zoals ik van te voren dacht haha. Dat gezegd zou ik wel echt aan de bel trekken als we geen avondje met elkaar hadden, als we beiden constant de hort op zouden zijn. Dat vind ik wel echt een must.

Alles is ZO paradoxaal!

Enorm uitkijken naar 19:00 als de kleine slaapt maar vervolgens foto’s van haar gaan bekijken of naar de babyfoon staren en met haar willen knuffelen.

Uitdaging missen in de dagen die soms simpel en hetzelfde zijn, maar toch zó uitgedaagd worden in deze nieuwe rol en daardoor geen headspace hebben om over grotere nieuwe uitdagingen na te denken.

Tijd voor jezelf willen en daardoor niet op tijd naar bed gaan maar ook zo graag op tijd naar bed willen haha.

In de huidige tijd zie je echt wel mensen die de realiteit op social media neer willen zetten. Mensen doen op hun manier hun best om niet alleen maar het perfecte plaatje te laten zien. Maar, toch is het vaak zo dat wat je ziet, de overwinningen zijn. Dat zijn de momenten dat het wél allemaal even lekker liep. Je beseft je niet alle struggles en ik merk dat ik zelf ook terughoudend ben in dingen delen omdat je gelijk 10 Gerda’s in je dm hebt met een ‘oplossing’ of een wijzende vinger. Daar heb ik toch helemaal geen zin in joh, dus dan deel ik dus niet dat Novae door haar doorkomende tandjes niks meer wilde eten bijvoorbeeld. En dat, terwijl ik met zo’n post misschien wel juist voor wat herkenning zorg bij iemand die daar zelf doorheen gaat. Dat men niet alles deelt, is gewoon ook zelfbescherming dus, en niet alleen maar mooimakerij. Bij mij dus niet althans. Daardoor besef ik me ook nóg beter dat het bij anderen ook niet altijd vlekkeloos loopt.