Tips bij hoogsensitiviteit (HSP)

Vorig jaar schreef ik een paar keer over HSP, hooggevoeligheid. Naar aanleiding daarvan krijg ik nog wekelijks vragen of ik tips heb hoe je met die gevoeligheid om kan gaan, hoe je er normaal mee kan functioneren. Vandaag geef ik je graag tips hoe je met je hooggevoeligheid kan dealen.

Leestijd

Lees mijn eerdere blogposts over HSP

Ik heb twee blogs over HSP geschreven de afgelopen jaren. In deze blogpost vertel ik wat HSP precies inhoudt en hoe ik daar zelf mee omga. Je vindt hier ook al aardig wat tips, maar dan vooral vanuit mijn eigen optiek: ik vertel je hoe ik zelf met bepaalde situaties omga. In dit artikel vertel ik over het stuk in Psychologie Magazine over HSP waarvoor ik geïnterviewd werd. Als je nog niet eerder iets over het onderwerp gelezen hebt, kan ik je aanraden eerst even deze artikelen te lezen.

Het allerbelangrijkste: leer naar je lijf luisteren

Persoonlijk denk ik dat het het allerbelangrijkste is om naar je lijf te leren luisteren. Niet alleen als je hooggevoelig bent hoor, het is voor iedereen nuttig. Het kan je heel erg helpen je eigen grenzen op te merken, signalen op te pikken dat je overprikkeld bent of gewoon te voelen dat het even niet zo lekker gaat. Als je dit leert, ben je al op de helft.

Maar hoe leer je dit? Ik kan hier geen handleiding voor schrijven, omdat ik denk dat dit voor iedereen anders werkt. Persoonlijk heb ik dit geleerd door heel vaak over mijn grenzen heen te gaan, heel vaak door alle signalen en toeters en bellen heen dóór te gaan in plaats van een keuze te maken die op dat moment beter voelt. Zodra je dat vaak overkomen is, leer je vanzelf welke signalen aangeven dat het even teveel is, dat je overprikkeld bent en even een stapje terug moet doen.

Voor mij is het belangrijkste signaal vermoeidheid, maar niet op een ‘normale’ manier. Ik ben dan ineens zó moe dat ik bijna niet meer kan nadenken en niet meer kan luisteren naar iemand die praat. Verder zijn mijn signalen hoofdpijn, een suis in mijn oren, een algehele spanning in mijn lijf, rugpijn, nekpijn en niet meer helder kunnen nadenken.

Leer: je stelt je niet aan en je overdrijft niet

Na het herkennen van jouw signalen is het heel belangrijk te leren dat je je niet aanstelt. Dat je niet raar bent. Dat je niet overdrijft. Jij mag altijd voor jezelf kiezen. Altijd. Je mag er altijd, altijd, altijd voor kiezen om even een stapje terug te doen. Of dat nu een avondje bankhangen tijdens een drukke week is of je even terugtrekken tijdens een weekendje weg met vriendinnen, het mag. Want je weet: als je dit niet doet, ga je over je grenzen heen en voordat je dan weer ‘hersteld’ bent, ben je veel meer tijd en gedoe verder.

Dus, onthoud: je mag tijd voor jezelf nemen, op zoek gaan naar ‘prikkelarme’ momenten in je dag en in je leven en je hoeft niet alles te doen zoals anderen dat doen. Je hoeft jezelf niet raar te vinden omdat je liever niet uitgaat (bijvoorbeeld) of naar drukke festivals gaat. En je hoeft je ook niet te schamen dat je wat hersteltijd nodig hebt als je ervoor kiest om wel iets te doen waarvan je weet dat je overprikkeld gaat raken, gewoon omdat je het graag wílt doen. Ik krijg weleens opmerkingen als ‘hoezo ga je naar een drukke stad als New York terwijl je hooggevoelig bent?’. Nou, gewoon omdat ik het wíl. Ik wil niet áltijd alleen maar naar het bos of de natuur in, ik wil ook soms naar een te gekke stad. Ja, dat is dan even heftig en veel, en dan kom ik vermoeider thuis dan dat ik wegging, maar soms wil ik zoiets gewoon doen.

Als je veel mensen om je heen hebt die je er op wijzen dat je je aanstelt of dat je je maar moet vermannen, probeer ze dan eerst uit te leggen hoe dit voor je voelt. Ik weet hoe het is als mensen je niet begrijpen, ik maak het heel veel mee, online maar ook in het echt. Probeer rustig te vertellen hoe jij je voelt en hoe dit werkt voor jou. Als ze dit na herhaaldelijk uitleggen nog niet begrijpen, moet je je afvragen of je wel om wilt gaan met mensen die geen begrip voor jouw karakter en behoeftes kunnen opbrengen.

Stel grenzen en wees duidelijk

Ik heb mijn hooggevoeligheid nooit als een grote belemmering gezien omdat ik altijd duidelijke grenzen stel en ook naar gezelschap altijd duidelijk ben over wat mijn behoeftes zijn. Als ik met (een) vriendin(nen) een weekendje wegga, dan weten zij dat ik niet 24/7 kan winkelen, feesten en kletsen. Zij weten dat ik soms een uurtje down time nodig heb, en dat is dan geen enkel probleem. Als ik op pad ben met mensen die ik niet ken, geef ik dat ook altijd aan. Als ik ze helemaal niet ken, zeg ik gewoon dat ik me soms even terugtrek omdat ik nog wat werk moet doen. Dat is soms gewoon makkelijker dan helemaal uit te leggen wat HSP inhoudt.

Niet iedereen vindt dit leuk. Er zijn mensen die dit persoonlijk opvatten, of mensen die het raar vinden dat je alleen wilt zijn. Er zullen ook mensen zijn die je proberen over te halen om tóch ‘gezellig mee te doen’. Het is niet leuk om iemand teleur te stellen, maar ik zeg dan altijd dat ik gewoon heel moe ben en even wat tijd voor mezelf nodig heb, en dat ik daarna dan weer vol energie mee kan doen. Of, als ik hier geen zin in heb of geen energie voor heb, zeg ik gewoon dat ik nog wat werk moet afmaken. Een leugentje om bestwil is dan heus niet zo erg. En daarnaast, je gaat aan jezelf werken. Dus dat is nog een beetje waar ook 😉

Het is ook prettig duidelijk te zijn tegen jezelf, maar ook lief te zijn voor jezelf. Ik ging laatst bijvoorbeeld met een vriendin uit eten, we gingen in een hotel slapen en de dag erna ontbeten we samen en reisden we terug naar huis. Eenmaal thuis was ik de hele dag zó moe. Aan de ene kant denk ik dan: ‘Pfff, Cynthia, ga gewoon dingen doen en stel je niet aan,’ maar ik weet ook dat zo lang ‘aan staan’ me veel energie heeft gekost en dat het oké is als ik even een paar uurtjes gas terug doe. Na een lezing of workshop kan ik me soms ook helemaal leeggezogen voelen en ik sta mezelf dan toe om de dag erna low key werk te doen. Ik plan geen afspraken in, ga nergens heen, maar ga gewoon rustig thuis aan de slag met werk dat niet al teveel inspanning kost. Dat komt de dag erna wel weer.

Mijn manieren om 'op te laden'

Iedereen heeft andere manieren om ‘op te laden’ op momenten dat het even teveel is. Voor mij werken de volgende dingen heel goed:

  • Het allerliefst ben ik alleen in een ruimte. Ik wil geen mensen om me heen, gebruik geen social media, wil geen muziek of andere geluiden. Het liefst lees ik een boek, kijk ik een serie/film of doe ik een dutje. Natuurlijk kan dit niet altijd.
  • Ik heb onderweg vaak een noise cancellation koptelefoon bij me en dat kan ik alle HSP’ers van harte aanraden. Deze filtert omgevingsgeluid weg waardoor het net is alsof je in een soort bubbel zit. Ik heb een playlist met allemaal zee- en regengeluiden en die zet ik dan aan. Muziek vind ik dan teveel, maar zulke geluiden vind ik heel kalmerend. Dit is vooral prettig als je in een ruimte bent met wat meer lawaai of andere mensen.
  • Mezelf verliezen in een boek, serie of film.
  • Schrijven. Het helpt soms om op te schrijven wat me dwars zit of wat er allemaal in mijn hoofd omgaat.
  • Praten met iemand die me heel goed begrijpt, maar meestal ben ik liever alleen en praat ik met niemand.
  • Mediteren.
  • Knuffelen met dieren.
  • Wandelen, het liefst in de natuur, maar als het niet anders kan is een stedelijke omgeving ook oké.

Natuurlijk kan je je ook op situaties voorbereiden waarvan je weet dat er (te)veel prikkels voor je zijn. Zo plan ik de dag vlak voor een reis meestal helemaal niets, zodat ik me rustig kan voorbereiden en uitgerust op pad ga. Of als ik een lezing of workshop geef, zorg ik ook dat ik de dag vooraf en dag erna niks plan zodat ik me helemaal kan focussen op die klus en niet afgeleid wordt door allemaal andere dingen.

Ik hoop dat ik zo veel vragen heb beantwoord en tips heb gegeven waar je iets mee kan. Wat doe jij om ‘op te laden’ en wat zijn jouw signalen dat je overprikkeld bent?


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.

Gerelateerde artikelen

32 reacties
  1. Marise

    Goed artikel! Zeer bruikbare handvatten denk ik.

    Voor de vrouwen die zich erg in hsp herkennen en hierdoor veel problemen ervaren, kan het trouwens ook zinvol zijn om zich eens te verdiepen in ASS (Autismespectrumstoornis) bij vrouwen. Veel van de kenmerken hebben overlap. Vooral als het dus wat verder gaat dan karaktereigenschappen, maar echt vraagt om flinke aanpassingen om meerdere gebieden, kan er wel van een aandoening gesproken worden. Een goede diagnose kan enorm helpend zijn en ook tot meer begrip leiden bij bijvoorbeeld werkgevers en familie.

    • Anne

      Ik begrijp je tip, maar dit is echt een hele gevaarlijke opmerking… ASS personen zijn vaak hooggevoeligheid maar zeker niet alle HSP-ers zitten in het ASS! Zelf diagnostiseren is erg gevoelig wat dit betreft en dit labeltje is een heftige.

  2. Karlijn

    Mooi artikel, ik herken mezelf er iedere keer als je het erover hebt meer in dan ik zou willen… Wat voor mij een belangrijke stap is geweest, is dat ik van carriere ben gewisseld. Eerder was klantcontact het grootste onderdeel van mijn werk, door mijn ‘zorgelijke’ karakter leek dat een logische keuze. Maar ik ben erachter gekomen dat waar je goed in bent, niet altijd goed voor jou is.

    Ik ben nu software ontwikkelaar en hoewel dat juist het tegenovergestelde lijkt is het echt mijn droombaan gebleken. Er is niemand die raar opkijkt als je op kantoor je noise cancelling headphone opzet om je even af te sluiten/te concentreren en thuiswerken is ook heel gebruikelijk (ff geen drukke trein en kantoortuin). Ik vind het zo heerlijk om gewoon lekker ff na te denken in mijn eigen wereldje en iets te bouwen. Daarnaast is het een vak waar empathie en communicatie wel degelijk heel belangrijk is. Je moet je namelijk goed kunnen inleven in de gebruiker en het project staat of valt met goede communicatie met de klant/business. Dus de compententies die volgen uit mijn sensitiviteit kan ik nog steeds toepassen. Verder zijn er een hoop fijne communities (offline en online) vol lieve introverts en gezellige nerds waar ik me helemaal op mijn gemak voel.

    Anyway, los van dat developen awesome is, zou ik het iedereen willen aanraden om goed na te denken over hoe je je (sensitieve) kwaliteiten inzet, en wat die inzet jouw kost/oplevert.

  3. S

    Klinkt eerder als licht traumatisch hersenletsel, veel mensen hebben daar last van zonder dit te weten. Welk kind valt niet een keer hard op het hoofd. Of gevolgen na een hersenschudding bijv.

    • Cynthia Schultz

      Dat denk ik niet hoor. Ik ben altijd al zo geweest. Ook als heel klein kind. Heb nooit een harde klap op mijn hoofd gehad. Tikje lullig om karaktereigenschappen als hersenletsel weg te zetten 🙈

    • S

      Bedoel het niet lullig hoor, het komt erg overeen met de klachten van licht traumatisch hersenletsel.

    • Cynthia Schultz

      Hey S., tipje, als je al begint met ‘ik bedoel het niet lullig hoor’ kan je beter niks zeggen.

    • Laura

      Jij bent degene die benoemt dat dat wat S. zegt ‘een tikje lullig’ is. Zij zegt alleen dat ze haar opmerking niet lullig bedoelde.
      Je mag wel wat vriendelijker reageren op een serieuze reactie van je lezer.

    • Cynthia Schultz

      Ik snap wat je bedoelt Laura, maar ik mag het toch ook serieus aangeven als ik een reactie niet zo netjes vind?

  4. Erica

    Bedankt voor je blog. Zo herkenbaar!
    Wat mij irriteert is dat ik pas na afloop van de drukke situatie merk hoe overprikkeld ik ben geraakt en hoe moe ik daarvan ben. Tijdens een verjaardag of bijeenkomst of wat ook maar ga ik gewoon door en als ik de deur uitloop komt de klap.
    Ik vraag me af of dit herkenbaar is en of je er tips voor hebt.

    Thanx alvast!

  5. Linda

    Fijn en interessant artikel weer! Ik leer hier nog best wat van, hoewel andere dingen ook wel logisch zijn al voor mij. Ik ben de laatste tijd steeds meer aan het ontdekken hoe om te gaan met mijn HSP, ik dacht dat ik dat helemaal niet was omdat ik juist enorm extravert ben (meestal dus). Ik heb gelukkig geleerd dat je niet introvert hoeft te zijn om ook HSP te kunnen zijn. Dat mis ik een beetje in je artikel – hoewel ik het wel snap ook, want volgens mij ben jij niet zo heel erg extravert toch? Corrigeer me alsjeblieft als ik dat verkeerd heb geïnterpreteerd.

    Waar ik nog wel mee worstel is dat ik geen baan heb waarin ik zomaar een stapje terug kan doen – ik studeer één dag per week en werk 3,5 dag in het onderwijs als docent Nederlands als Tweede Taal – dus dan kan ik me niet altijd zomaar terug trekken als ik dat wil. Wat mij juist helpt om op te laden is vaak leuke dingen gaan doen mét andere mensen, en dan lukt het me vaak wel om me af te sluiten voor anderen. Ik doe dat ook alleen met mensen die me begrijpen en goed kennen 🙂 Ik kan niet zo heel goed alleen zijn en haal juist veel voldoening en energie uit muziek en andere mensen, hoewel ik ook enorm kan genieten van een goed boek. Ik ben wel echt een boekenwurm en word ook erg blij van kleuren, dat helpt ook om te ontspannen. Maar juist geen mensen om me heen, vind ik meestal niet fijn. Als ik (erg) overprikkeld ben, vind ik fijn om met iemand te zijn die ik vertrouw en die ik goed ken.
    Maar daarvoor zijn we ook allemaal uniek en kunnen we elkaar juist helpen 🙂

    • Cynthia Schultz

      Hey Linda! Introversie hóeft niet iets met HSP te maken te hebben of andersom. Het kan wel, het kan ook overlap hebben. Bij mij is dat wel zo, maar dat is niet voor iedereen zo.

  6. Joyce

    Hier ook een HSP! Ik ga nog dagelijks over mijn grenzen heen, omdat ik het gewoon erg moeilijk vind om deze aan te geven. Maar ook omdat ik het pas merk als het te laat is. Waar ik wel veel aan heb gehad is om mezelf voor bepaalde situaties in een “bubbel” te plaatsen, mijn eigen beschermend schildje. Ik klop dan een onzichtbare zak uit, stap erin, wikkel deze van mijn tenen tot mijn hoofd om mijn lichaam en knoop deze dan boven mijn hoofd dicht. Klinkt misschien raar voor sommige mensen, ik dacht in het begin ook “yeah sure” maar het werkt. Echt! De eerste keren iets minder maar op een gegeven moment merkte ik dat ik minder geraakt werd door andermans energie. Eigenlijk is het gewoon een manier om jezelf af te sluiten van andermans energie maar ik vind het prettig om dat met een ritueeltje toe te passen 🙂

  7. Marianne

    Wat ik enorm in je bewonder is dat je je grenzen kent, accepteert en aangeeft. Volgens mij win je daar al zoveel mee. Ik vind het van mezelf lastig te begrijpen dat ik mijn grenzen nog steeds niet ken en ook niet wil accepteren. Ben heel blij met dit artikel van je, dank!

  8. Titia

    Ik denk dat je óók vooral introvert bent, aangezien je veel kenmerken opnoemt die bij introvert zijn, horen. Dat aspect mis ik eigenlijk wel een beetje in dit artikel.

  9. Naomi

    Ik bedoelde barnstenen 🙂

  10. Naomi

    Ik weet niet of ik een hooggevoelig persoon ben, maar ik ben wel heel gevoelig. Ik pik energieën op van andere mensen om me heen en heb af en toe echt teveel prikkels die ik niet kan verwerken.
    Nu heb ik laatst een armbandje van barstenen gekocht, omdat deze negatieve energie zou weren, je meer energie zou geven, goed voor de weerstand zou zijn, voor (reumatische) pijnen en nog meer dingen. Het kan toeval zijn, maar ik draag hem nu 1.5 week en sinds een paar dagen heb ik opeens zoveel meer energie. Geen idee of het tussen de oren zit, maar wilde het even met je delen 🙂

  11. Freya

    Hoi Cynthia,

    Ik heb altijd heel veel aan je artikelen, ik ben ook echt snel overprikkelt en dat gaat vaak prima. Mijn omgeving weet dat en het ziet in de familie. (Dus als je op een verjaardag even een lege kamer opzoekt komt het nog best wel eens voor dat die al bezet is haha)
    Waar ik veel problemen mee heb is de lijn trekken tussen ontspannen omdat je overprikkelt bent en uitstel gedrag. Ik kan het soms niet goed van elkaar onderscheiden, herken je dit en hoe pak je dat dan aan?

    Liefs,

    Freya

  12. Patricia

    Wat een fijn artikel en ook heel herkenbaar.
    Door mijn therapeut heb ik ook heel veel van dit soort handvatten gehad en ik leer er steeds beter mee om te gaan. Ik ga nogal eens de fout in met het niet aangeven van mijn grenzen en dat is echt het grootste probleem waardoor ik iedere keer tegen een leeg energiebalkje aan loop.

  13. Femke

    Heb je nog tips hoe je een “gezellig” familieweekend in één huis doorkomt? Ik maak mij er nu al druk om en het is pas in mei. Ik vind het dus niet gezellig om continue mensen om je heen te hebben, waarbij het advies van m’n vader is om lekker op de bank te gaan zitten met een boek. Hoe leg ik hem uit dat ik het helemaal niet ontspannen vind om een boek te lezen met allemaal mensen in de kamer? Of dat het voor mij een hele opgave is om al bij het ontbijt gezellig te moeten kletsen? Er is nu bedacht dat ik ochtendhumeur heb en niet van de ochtend houd. Dat is absoluut niet waar; ik ben dol op de ochtend, maar wel graag in stilte in mijn eentje. Ik vind het lastig dat de norm gezelligheid is en altijd sociaal zijn is, terwijl ik echt tijd voor mijzelf nodig heb. Zo’n weekend kost mij vreselijk veel energie. Ik zorg sowieso dat ik de maandag vrij ben en tijd heb om bij te komen.

    • Mariska

      Heel herkenbaar dit soort ‘gezellige’ familieweekenden. Ik boek sinds kort daarom een air bnb of hotelletje vlakbij de locatie van het familieweekend. Mijn familie begrijpt dit niet altijd. Ze zeggen dan er is ruimte genoeg hoor om je terug te trekken. Nee! Dan nog hoor je stemmen, gillende kinderen of ga je sociaal wenselijk gedrag vertonen. Voor mij werkt dit veel beter. Ik doe een dagdeel mee met een activiteit en voor de rest trek ik mij terug in de Airbnb of hotelkamer. Oordoppen en leesvoer mee. Mensen snappen het niet, maar jammer dan. Dan vinden ze je maar een diva denk ik altijd. Zij hebben niet mijn hersenen. Een week of twee weken moeten bijkomen vind ik het gewoon niet waard.

    • Cynthia Schultz

      Hey Femke! Ah, dit ken ik. Misschien kan je dit vooraf open met je familie bespreken, of met 1 van je familieleden waarvan je weet dat hij/zij het beste snapt. Je kan uitleggen dat je soms wat tijd voor jezelf nodig hebt, dat dat niets persoonlijks is en dat je graag tijd met ze doorbrengt, maar dat je daarbij ook wat ruimte nodig hebt. Misschien kan je soms ’s ochtends gaan wandelen (of iets anders buiten de deur doen) of juist een stuk eerder opstaan dan de rest zodat je wat alonetime hebt. Of blijf soms even thuis als zij bijv. buiten de deur koffie drinken of gaan lunchen. als je dit lief en goed uitlegt komt het denk ik wel goed. Communicatie is echt belangrijk; als je dit ‘zomaar’ doet kan het overkomen alsof je geen tijd met je familie door wil brengen terwijl dat natuurlijk wel zo is. Veel succes!

    • Mariska

      Nog even een aanvulling op mijn eerdere reactie. Ik ben het met Cynthia eens dat communicatie en het bespreekbaar maken inderdaad aan te raden is. Ik heb dit ook meerdere keren gedaan, maar mijn familie begrijpt het gewoon echt niet. Zolang het niet zichtbaar is (denk gebroken been) snappen velen het niet en vergeten ze het ook weer. Dus mijn stap ter zelfbescherming door een air bnb te boeken komt dus na een lange periode van uitleggen en steeds weer onbegrip (niet expres natuurlijk, ze kunnen zich gewoon niet in mij verplaatsen). Dus inderdaad eerst communiceren en als dat niet helpt voor jezelf opkomen en jezelf beschermen. Controle nemen kan heel prettig zijn.

    • Femke

      Bedankt voor jullie reacties. Het is alleen niet zo eenvoudig, omdat mijn vader dit echt niet begrijpt. Hij gaat zitten met een boek en sluit zich af, ook in een ruimte met meerdere mensen. Hij denkt dus dat dit al ontspanning geeft, maar voor mij is dat niet zo. Ik moet dan ook echt alleen (of met mijn vriend zijn). Zelf een huisje zoeken, kan echt niet. “Het is juist gezellig om met z’n allen een heel weekend in hetzelfde huis te zitten”. Als ik een apart huisje zoek, wordt dat absoluut niet begrepen. Het zit ook in mijzelf. Ik voel enorme druk om sociaal wenselijk gedrag te vertonen en gezellig mee te doen en daarvoor betaal ik na een weekend, of eigenlijk al na een avond, de prijs. Ik heb het na drie uurtjes met familie eigenlijk wel gehad. Van mij hoeven dat soort sociale bijeenkomsten gewoon geen uren of dagen te duren.

  14. rachel

    ik vind dit fijn om te lezen want herken mijzelf er toch wel in. als ik teveel prikkels krijg dan verander ik letterlijk in de exorcist, trek een gezicht waar menig mens het liefst voor weg kruipt en ben dan echt echt niet te genieten. ik probeer mijzelf dan altijd wel heel snel bij te draaien en trek mij dan gewoon terug of ga de deur uit

  15. Sara

    Hey Cythia

    Goede blogpost, het is interessant om te weten hoe mensen met HSP zich voelen en de wereld ervaren en wat ze nodig hebben om de prikkels draaglijker te maken of te vermijden.

  16. Marjoleine

    Wat een fijne blogpost, zo herkenbaar! Ik kan gelukkig ook steeds beter met mijn hoogsensitiviteit omgaan en leer mezelf steeds beter kennen. Daardoor ga ik minder vaak over mijn grenzen heen en voel ik heel goed wat ik ‘nodig’ heb.

  17. Wendolien

    Je beschrijft in mijn ogen vooral symptoombestrijding: hoe ga je om met overprikkeling en de schade die dat voortbrengt. Anderzijds lees ik dat je jezelf vooraf ruimte geeft om op te laden (als soort van buffer) en tegelijk toch beperkt bent in wat je doet of aankunt. Ikzelf ben nu (door scha en schande) vooral bewust bezig met het -op elk moment- voorkómen van (voor mij) grensoverschrijdend gedrag. Zonder me in te willen perken in wat ik wil (doen). Daarvoor moet je eerst jezelf accepteren en dus kenne . Van daaruit leerde ik grenzen stellen. Want die had ik bijna niet (naar anderen nauwelijks (goe willen doen) en daardoor naar mezelf al helemaal niet). Door mijn hsp voelde ik me verantwoordelijk voor ieders balans (klinkt vaag maar ik denk dat je me wel snapt).
    Ik heb een speciaal HSPcoachingstraject doorlopen en heb daar ontzettend veel geleerd. Allereerst dat ik precies goed (bedoeld) ben zoals ik ben. Dat dat mijn missie is. Dat hsp mijn kracht is: mijn allergrootste competentie. Maar ook hoe ik met de hsp in mezelf om kan gaan. Hoe ik me (ter plekke) kan beschermen tegen allerlei prikkels (soms kom je er niet onderuit) en ook hoe ik mijn talent (hsp) ten volle kan benutten.
    Met twee benen in de wereld en een lijf wat extra informatie oppikt. HSP is mijn zegen. Ik ben er ontzettend dankbaar voor.

  18. Ibrich

    Heel interessant artikel Cynthia! Ik haal altijd zoveel uit jouw posts over HSP. Ikzelf heb dit lange tijd genegeerd waardoor ik vaak over mijn grenzen (liet) gaan, en op een bepaald moment helemaal uitgeput raakte. Ik heb wel gemerkt dat mensen het niet altijd begrijpen, of dat er opmerkingen komen zoals “dat ik meer naar buiten moet gaan en me amuseren” etc. Maar nu durf ik meer aan te geven wat ik wel en niet wil doen/aankan.

    Na een reis of een citytrip bijvoorbeeld neem ik daarna nog 2 dagen verlof bij om gewoon thuis te zijn en tot rust te komen. Dat plan ik dan op voorhand in.

    Wat ik verder bijvoorbeeld doe om op te laden (en wat je o.a zelf ook al aangeeft): helemaal opgaan in een goed boek of een serie! Ik heb gemerkt dat ik dan echt tot rust kom en ontspannen ben. Ook luister ik graag naar instrumentale muziek zoals relaxatie/yoga muziek, maar ook natuurgeluiden zoals bosgeluiden, water/golven, krekels … . Ik heb gemerkt dat de ‘echte’ muziek me soms onrustig maakt.

    Zo’n noise cancellation hoofdtelefoon zou ik me absoluut willen aanschaffen. Ik neem dagelijks de trein van en naar mijn werk. Ik heb wel ‘gewone’ oortjes, maar die blokkeren de omgevingsgeluiden niet voldoende.

    Bedankt voor je tips!

    Liefs, Ibrich

    • Cynthia Schultz

      Dankjewel voor je ervaringen Ibrich, heel herkenbaar allemaal. Enne, zo’n koptelefoon is het geld echt waard, je krijgt er zoveel rust voor terug!

  19. lousaa

    Ik las laatst ergens dat iemand gruwde van de vergelijking van mensen met een batterij. Ik moest daar wel om gniffelen. Ik had er nooit bij stil gestaan maar het is inderdaad wel een teken dat we onszelf niet meer als mensen zien als het om dit onderwerp gaat, maar als machines. Zelfde voor de term ‘aan staan’.

    We maken onszelf volgens mij ook gek door onszelf continu langs de meetlat te leggen van wat normaal is (of zou zijn) en als we iets hebben dat we onwenselijk vinden, hoe we onszelf dan kunnen verbeteren. Er is niet veel mis met willen weten hoe wij overeenkomen met en verschillen van anderen, maar we maken er vaak een soort wedstrijd van. Niet over wie het sterkst of snelst is, maar over wie de grootste uitdagingen kan overwinnen en wie de beste manier heeft om om te gaan met die uitdagingen.

    Mij helpt het dus om dit te onthouden: ik ben geen machine, het leven is geen wedstrijd en ik hoef geen betere versie van mezelf te worden.

    • Cynthia Schultz

      Mooie conclusie Lousaa, je hebt een paar belangrijke punten. Je mag altijd alles doen op de manier die voor jou het beste is en je hoeft niet sneller, beter, mooier dan anderen (of dan jezelf). Tegenwoordig zijn we zo bezig met vergelijken, en die druk leggen we ook op anderen, dat dat soms best lastig is. We moeten gewoon wat dichter bij onszelf blijven.