Series & films – februari & maart 2017

Het allerliefst lees ik een boek om te ontspannen, maar ik kan mezelf ook helemaal verliezen in een goede serie en heel soms een film. Vandaag bespreek ik de films en series met je die ik de afgelopen periode gezien heb. Onder andere met The OA, House of Cards en La La Land.

Leestijd

The OA

Voorheen blinde Prairie werd zeven jaar geleden vermist en komt weer thuis. Ze is in de twintig en ze kan weer zien. Veel mensen geloven dat ze een wonder is, anderen zijn bang voor haar. Ze verzamelt een groepje underdogs om zich heen en met hun deelt ze haar verhaal. Zeven jaar lang is ze onderdeel geweest van een onderzoek waarbij dokter Hunter Aloysius Percy haar en anderen op een onmenselijke manier aan een experiment blootstelt.

De eerste afleveringen zijn verwarrend. Wat is er nu precies aan de hand? Wie is Prairie? Waar is ze al die tijd geweest? Waarom kan ze weer zien? Na een paar afleveringen wordt langzaam een beetje duidelijk wat er gebeurd is, maar échte duidelijkheid lijkt niet te komen.
Ik houd wel van dat soort vage series, zo ben ik ook helemaal weg van The Leftovers, waarin ook seizoenen lang vaag wordt gehouden wat er nu exact aan de hand is.

Langzaamaan werd ik in de wereld van The OA gezogen en kon ik niet meer stoppen met kijken. Ik wilde weten wat die enge wetenschapper aan het doen was, hoe de band tussen zijn onderzoeksobjecten al dan niet groeit en of ze hier ooit uitkomen en hóe dan.

De sfeer is grimmig, altijd een beetje wazig en raar, maar juist daardoor zo fascinerend. Het deed me een beetje denken aan Stranger Things, maar dan nóg stranger. Ik kan niet wachten op seizoen twee.

Kubo and the Two Strings

Ik ben een groot liefhebber van animatiefilms en ik was al even erg nieuwsgierig naar de vrije nieuwe film Kubo and the Two Strings. Jaren geleden was ik helemaal weg van Coraline en dezelfde mensen maakten deze nieuwe film.

Kubo leeft een rustig leven in een dorpje in Japan waar hij in een grot voor zijn moeder zorgt en haar verhalen vertelt. Tot zover het normale deel: een geest uit het verleden duikt op en verandert alles. Ze haalt oude koeien uit de sloot met een ruzie van vroeger en vanaf dat moment moet Kubo vluchten voor goden en monsters. Om deze te kunnen verslaan moet hij op zoek naar een magisch harnas dat ooit van zijn vader, een samoeraikrijger, was. Hij krijgt in zijn avontuur hulp van Monkey en Beetle.

Ten eerste zat ik de hele film verwonderd te kijken naar hoe mooi alles gemaakt is. Het is een stopmotion film, een van mijn favoriete animatie varianten. Fantastisch om ook een stukje making-of te kijken nadat je de film hebt gezien, het is zo kunstig gemaakt!

Het verhaal moet je zien als een soort sprookje met allemaal boodschappen, lessen en verhalen. Thema’s als goed en kwaad, relatie tussen moeder en zoon en reïncarnatie komen aan bod op een zwaardere manier dan je zou verwachten bij een animatiefilm en dat vind ik juist heel erg mooi.

La La Land

Eindelijk ging ik La La Land zien, voor mijn gevoel als laatste op de wereld: ik had er al zóveel over gehoord dat ik enorm benieuwd was. Echt een film om in de bios te gaan kijken. La La Land is een liefdesverhaal over Mia en Sebastian. Beiden hebben ze een droom: Mia is een serveerster met de droom groot actrice te worden en jazzmuzikant Sebastian wil niets liever dan een eigen jazzclub.

Ondanks dat ze eerst ontkennen op elkaar te vallen, spelen gevoelens op tussen de twee. Ze motiveren elkaar voor hun grote dromen te gaan, al gaat dat bij beide niet zomaar van een leien dakje.

Laat ik voorop stellen dat ik niet een musical fan ben. Ik ben niet gek op verhalen waar muziek doorheen geweven is, of die gebaseerd zijn op muziek. Toen La La Land opende met een vrij bombastisch typisch musical-liedje, dacht ik eerst: nee. Laat het stoppen. Maar naarmate de film vorderde, begon ik het te waarderen. Omdat het soms bijna een grapje lijkt door de bijzondere stijl van de scenes.

Ik vond La La Land grappig (!), ontroerend, verdrietig en inspirerend tegelijk. Ik werd verrast door de prachtige shots, ingenieuze scenes en mooie muziek. Als musicalhater zeg ik tóch dat La La Land mijn favoriete film van 2017 tot nu toe is. Het La La Land album op Spotify staat hier op repeat.

House of Cards

Ook vrij laat ontdek ik House of Cards. Willem keek dit jaren geleden fanatiek, toen kwam ik er niet in. Toen ik op zoek was naar een toffe serie, besloot ik te beginnen aan House of Cards.

Francis Underwood neemt je mee in zijn leven in het Capitool in Washington. Deze politicus schuwt niks en niemand om zijn eigen gewin groter te maken. Hij en zijn vrouw Claire gaan letterlijk over lijken om zelf beter, machtiger en groter te worden. Francis en Claire zijn verschrikkelijk manipulatief, hebben geen echte vrienden, voeren overal een toneelstukje op en zijn vooral heel gemeen. Al heb je dat in de serie echt niet altijd door, omdat je soms zelf ook blind in de manipulatieve aardigheid van de twee stapt.

Wat is House of Cards spannend. Wat een intriges, heftige shit, nare zaken, nare mensen. Echt een serie waarbij je elke minuut op moet letten omdat elke blik of oogwenk van Francis iets kan betekenen. Die ene blik kan betekenen dat hij iemand die hem dwars zit in een seconde uit de weg ruimt zonder enig schuldgevoel.

Iets wat me ook fascineert aan deze serie is hoe Claire eruit ziet. Altijd onberispelijk en perfect. Wat heeft zij een fantastische collectie jurken! Ze mag dan wel een verschrikkelijke bitch zijn, ik vergaap me graag aan haar looks.

Verklap alsjeblieft nog niks, want ik ben pas bij de helft van seizoen twee.

SOMM: De Fles In

Ik ben gek op documentaires en series over eten en drinken en deze Netflix-docu vond ik héél erg leuk. In SOMM: De Fles In wordt je meegenomen in het proces van wijn maken, proeven en drinken.

Beroemde wijnmakers en sommeliers vertellen wat wijn zo speciaal maakt en wat de geschiedenis ervan is. Je krijgt een kijkje op de wijnvelden, in de wijnkelders, in de restaurants en bij de speciale gelegenheden waar wel héél bijzondere flessen wijn van tientallen jaren oud worden geopend. In SOMM: De Fles In wordt ook vertelt hoe wijn verbonden is met politiek, plezier, wereldoorlogen, natuurrampen en religie. En hoe kan het dat bepaalde wijnen bepaalde prijzen hebben, en is wijn van duizenden euro’s dat ook daadwerkelijk waard?

Ik ben zelf best een wijnliefhebber dus dit soort informatie zuig ik als een spons op. Erg leerzaam, met prachtige beelden en erg leuke en interessante kennis.

 

Chef's Table - seizoen 3

Och, Chef’s Table! Wat houd ik ervan. In Chef’s Table krijg je in elke aflevering letterlijk een kijkje in de keuken van een beroemde chef. Het gaat natuurlijk over eten, maar ook over de chef zelf. Waar komt de passie voor eten vandaan? Waar heeft hij of zij alles geleerd? Hoe was die leerschool? Hoe rijlt en zijlt alles in diens keuken?

Wat zo mooi is aan Chef’s Table is dat elke aflevering zó anders is. Zeker in seizoen drie. Je gaat van de boeddhistische non Jeon Kwong uit Zuid-Korea naar de beste ramenchef ter wereld, Ivan Orkin. Ook komen er natuurlijk grote sterrenchefs aan bod, zoals Tim Raue, die met de spreekwoordelijke zweep zijn keuken runt. Elke aflevering vind ik heerlijk: het zijn (meestal) mooie persoonlijke verhalen in combinatie met bijzonder en waanzinnig eten. Smullen.

Mijn favoriete aflevering van seizoen 3 is die met Ivan Orkin, en ik ging in New York bij Ivan Ramen eten naar aanleiding van Chef’s Table.

Indie Game: The Movie

Als laatste een documentaire die ik eerst met een half oog meekeek met Willem, maar waardoor ik uiteindelijk met tranen in mijn ogen werd meegezogen. Indie Game: The Movie is een docu over drie independent game developers. Je volgt ze tijdens hun dagelijkse ongelooflijk harde, intense en passionele werk aan hun eigen computergame. Ik ben zelf geen diehard gamer, maar Willem wel, en de maker van een van zijn favoriete spellen, FEZ, zat erin.

Wat me zo aansprak in deze serie waren twee dingen. Ten eerste de tomeloze liefde, passie en perfectionisme van deze jongens. Het ongelooflijk harde werk, de duizenden uren werk, de frustraties, de familie en vrienden die er maar mee te dealen hebben, het samenwerken met mensen. Alles vanuit liefde voor de game.
Ten tweede de internetcommunity die het leven van deze jongens heel erg zwaar maakt. Wat is de game community online ontzettend hard en op de man af: niet te geloven. Ik zag natuurlijk ook wel herkenbare dingen die best binnenkwamen. Vooral Phil Fish had verschrikkelijk veel moeite met de haters online en uiteindelijk is hij hierdoor zelfs gestopt met het maken van indie games.

Dit verhaal raakte me enorm. Vanwege herkenbaarheid, maar ook vanwege de genialiteit van deze jongens. Ze zijn méga slim, mega getalenteerd en creatief en ze gaan vol voor datgene wat ze fantastisch vinden: games.

Wat zijn jouw favoriete films en series van de laatste tijd?


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.