Mijn intentie voor deze opleiding
De reden dat ik me heb ingeschreven voor deze opleiding is interesse. Ja, ik kan yogales geven tijdens mijn retreats en wellicht kan ik er nog ontzettend veel meer mee, maar dat is niet de reden dat ik deze opleiding ga doen. Het is vooral omdat ik er heel erg nieuwsgierig naar ben, en als ik iets interessant en leuk vind, dan houd ik ervan om er een deep dive in te doen. Het lijkt me ontzettend leuk en boeiend en ook denk ik dat het mijn eigen yoga practice zal verdiepen.
Mijn intentie voor deze 3 weken is me volledig overgeven aan de opleiding, aan het ritme, aan de indeling van de dag, maar ook aan de spanning, de excitement, de moeilijke momenten zowel op als naast de mat en mezelf helemaal de ruimte geven om dit te ervaren zonder enige prestatiedrang of idee van ‘moeten’.
Waar ik naar uitkijk
Me even helemaal onderdompelen in iets anders dan werk. Drie weken full focus op een ‘nieuw’ onderwerp waar zo ontzettend veel over te leren valt. Openstaan voor alles wat er komt en alles van thuis even loslaten.
Heel veel leren. Over een onderwerp waar mijn interesse ligt en waar ik wel wát van weet, maar nog niet zo heel veel.
Het ritme. Elke dag om 5:30 opstaan, een programma volgen, niet zelf dingen hoeven te bedenken (lees: een retreat te hosten of les te geven) maar mogen leren, meedoen, opzuigen.
Yoga natuurlijk! Heel veel yoga doen. Zin in.
De warmte. Het is zo’n 30 graden op Bali. Het is wel het regenseizoen, maar wel warm. Nu het vorige week ineens zo ontzettend koud was in Nederland ben ik daar steeds meer naar uit gaan kijken.
Mezelf fysiek en mentaal uitdagen. Ik doe veel yoga, maar niet elke dag meerdere uren. De laatste keer dat ik echt ‘fysiek’ les heb gehad is best een tijd terug. En het mentale stuk zit soms misschien ook wel in juist me overgeven aan de planning en aan dingen die ik mag leren en doen.
Een nieuw land, nieuwe cultuur. Nieuw eten, nieuwe mensen. Het mooie retreat center waar we verblijven.
Wat ik spannend vind
Oh, zoveel. Ik schrijf dit een paar dagen voor vertrek en ik heb altijd als ik alleen op reis ga een paar dagen voor vertrek het ‘aaarrrgh waarom doe ik dit’-gevoel. Waarom kan ik niet gewoon thuis blijven en tevreden zijn? Ik moet dan ook wel om mezelf lachen want ik weet heel goed waarom ik dit doe. Omdat het me gewoon heel erg leuk en leerzaam lijkt, omdat ik van reizen houd, omdat ik zo’n avontuur heel erg gaaf vind, omdat ik graag nieuwe dingen wil leren. Natuurlijk weet ik waarom ik het doe, maar er is ook zoveel dat ik spannend vind.
Of ik me wel goed genoeg voorbereid heb. Kan ik dit wel? Ik weet dat dit geen punt is, zo’n opleiding is voor alle niveaus en je hoeft niks te kunnen, maar toch ga ik dan aan mezelf twijfelen.
Of de groep wel leuk en gezellig is, of ik er ‘in pas’. Iets wat ik zelf ook altijd van retreat deelnemers hoor en nu voel ik dat zelf ook, haha.
Of het wel écht iets voor mij is, of ik niet na een paar dagen denk, HELP, waarom ben ik hier, wat doe ik hier?
En zo zijn er nog een heleboel dingen, maar dit zijn wel de grootste. Ik weet ook: het komt allemaal goed, maar ik vind dat wel echt spannend. Op een goede manier, niet zó spannend dat ik zou overwegen om niet te gaan, of zo.
Het grootste gevoel dat overheerst is nieuwsgierigheid, positieve spanning en heel veel ZIN in deze reis. Ik ben gewoon zo benieuwd hoe het zal zijn en hoe ik het zal vinden!