Gelezen boeken 2017 #1

Ik lees graag en veel. Op Cynthia.nl heb ik nog geen één keer een update gedaan over mijn gelezen boeken, dus het werd écht tijd. Ik trap hem heel positief af met mijn zes favoriete boeken van 2017 tot nu toe.

Leestijd

Als je altijd op de hoogte wilt zijn van wat ik aan het lezen ben, dan kan je me volgen op Goodreads. Daar houd ik altijd bij wat ik lees, en ik geef aan alle boeken een rating. Ik schrijf niet vaak hele uitgebreide recensies, die bewaar ik voor hier op Cynthia.nl! Vandaag bespreek ik mijn zes favoriete boeken van 2017 tot nu toe. Mijn ‘reading challenge’ van dit jaar is zestig boeken, inmiddels heb ik er al 41 gelezen, dus dat gaat helemaal goedkomen.

Hugo Borst - Ma

Hugo Borst – Ma

Hugo Borst vindt ‘mantelzorger’ een raar woord, maar hij is het wel. Al drie jaar verzorgt hij zijn zesentachtigjarige moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende en vaak geestige wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest. Ook beschrijft hij hoe de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis verloopt. Intussen haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd en aan zijn moeder in betere tijden. Ma is een liefdevol en prachtig geschreven portret van een moeder en haar zoon.

Ma zit hier nu drie weken en elke dag is het raak. Liever zou ik eventjes niet meer gaan.
‘Het is hier verschrikkelijk,’ zegt ze.
Dan zwijgt ze. Ostentatief.
Ik leg mijn hand op haar knie.
Ze wijst naar de bovenkant van haar hoofd en zegt: ‘Je kan beter mijn kop inslaan.’
‘Dan kom ik in de gevangenis, ma.’
‘Dat is waar,’ zegt ze en ze peinst en dat doe ik ook, peinzen. Peinzen over haar hunkering naar een genadeklap.

Ma van Hugo Borst is een bestseller en ik zag hem al vaak voorbij komen. Ik zette hem een tijd geleden al op mijn e-reader, maar iets weerhield me ervan om te beginnen. Ken je dat? Dat je het beginnen in een specifiek maar blijft uitstellen? Dat had ik met Ma. En nu denk ik: ik had dat boek veel eerder moeten lezen! Wat een goed geschreven, mooi verhaal over de moeder van Hugo, zijn worstelingen met haar dementie, de aftakeling. Het boek is verdeeld in allemaal kleine fragmentjes, een deel ervan is al eens verschenen in het AD, maar de meesten zijn herschreven voor in het boek. Het leest daardoor lekker, het is geen slepend verhaal, maar kleine thematische stukjes over Ma. Het doet pijn, want het is herkenbaar – zowel mijn opa als stiefoma heb ik op eenzelfde manier meegemaakt. Ik was toen jong, tien, twaalf jaar, dus ik heb het niet zo meegemaakt als bij een eigen ouder, maar ik weet het allemaal nog goed. Het moment dat mijn stiefoma ijsjes uitdeelde en ook aan de grote fauteuil in de woonkamer een ijsje aanbood – ik kan er zo weer tranen van in mijn ogen krijgen.

Het is een heel persoonlijk, echt, rauw verhaal dat toch hier en daar grappig is en vóóral ongelooflijk liefdevol. Ik heb heel veel respect voor Hugo en zijn familieleden. Wat gaan zij mooi met Ma om.

Hugo Borst - Ach, Moedertje

Hugo Borst – Ach, Moedertje

Al bijna drie jaar lang schrijft Hugo Borst wekelijks een kroniek over zijn moeder in het AD. Ze lijdt aan Alzheimer en woont op een gesloten afdeling in een verpleeghuis. De immens populaire kroniek resulteerde in 2015 in het boek Ma, dat een uitzonderlijk groot succes werd. De openhartige, liefdevolle wijze waarop Hugo over zijn moeder schrijft, roept veel herkenning en emoties op bij zijn lezers.

Nog steeds bezoekt Hugo zijn moeder trouw en hij heeft besloten over haar te blijven schrijven. Maar ma wordt zwakker, slaapt een groot deel van de dag en is steeds slechter te verstaan. Ook de zorg in het verpleeghuis laat te wensen over, een probleem dat in meer instellingen speelt, zo blijkt wanneer Hugo andere verpleeghuizen bezoekt. Verpleegzorg is een onderwerp dat hem steeds meer aan het hart gaat, hem zelfs naar politiek Den Haag brengt – tot het Torentje aan toe – en hem noopt tot het schrijven van een manifest over hoe het beter moet.

In Ach, moedertje beschrijft Hugo Borst de schrijnende situatie waarin zijn moeder zich bevindt. Hij verhaalt over haar geestelijke en lichamelijke achteruitgang, over zijn eigen angsten en onzekerheden, en over de misstanden in de gezondheidszorg, waar geld, bureaucratie en management belangrijker lijken dan medemenselijkheid.

Meteen na Ma las ik Ach, moedertje. Het vervolg op Ma. Het verhaal gaat door, de ziekte knaagt aan Ma en ze wordt steeds minder wie ze eigenlijk ooit was. Ze gaat naar het Verpleeghuis, wat ze eerst niet wil, maar waar ze het uiteindelijk toch wel prettig vindt. In Ach, Moedertje, krijg je ook veel mee over de bureaucratie in de zorg, de problemen die daar zijn en hoe erg dat is. Wat heb ik een respect voor de verzorgenden in dit soort instellingen. Met dank aan Hugo Borst krijg ik daar een mooie inkijk in.

Ik hoop dat er nog een boek over de moeder van Hugo Borst komt. Ik wil namelijk graag weten hoe het met haar gaat – al ben ik bang dat het niet heel lang meer door kan gaan. En dat is, zo blijkt uit de boeken, voor Ma wel het beste.

Suzan Hilhorst - Sara en Liv

Suzan Hilhorst – Sara en Liv

‘Twee weken na mijn geboorte gingen we naar de speeltuin, mijn vader, moeder, Nils en ik. Slapend liet ik mij duwen, nog half in mijn dromerige sprookjeswereld. Het was een prachtige dag, de zon dwarrelde in stralen naar beneden en de wind fluisterde de vage belofte van een onbezorgde toekomst in ons oor.’

Sara en Liv is het indringende portret van de korte levens van twee zusjes en de impact die hun dood heeft gehad op het gezin. Geschreven in een prachtige, verstilde stijl en vanuit het bijzondere wisselende perspectief van moeder én kind vertelt Suzan Hilhorst haar autobiografische verhaal.
Sara en Liv is een meer dan indrukwekkend debuut over verlies, rouw, hoop en geluk en bovenal een ode aan het leven.

Als je de achterflap van Sara en Liv leest, weet je al dat het een verschrikkelijk naar verhaal is, een tranentrekker. In een avond las ik hem uit: ik kon niet stoppen omdat ik wilde weten hoe het afliep, ergens met de hoop op een goed einde. Terwijl ik al wist dat dat niet het geval zou zijn. Het eerste deel van het boek gaat over Sara, de eerste dochter van Suzan en Jens, die al na een paar weken overlijdt. Je leest het deels vanuit Sara, de kleine baby vertelt over hoe ze alles ervaart, van de ziekte tot de nabijheid van haar ouders. Dat is ergens natuurlijk heel raar, zo’n klein mensje kan nog helemaal niet op die manier denken en formuleren. Ik had wat moeite met die fragmenten, maar snap de keuze wel, het geeft nog een andere visie aan de ervaring van Suzan en Jens.

Het laatste deel van het verhaal gaat over kleine Liv, die ook snel na de geboorte overlijdt. Omdat dit verhaal wat minder wordt uitgediept, leer ik Liv minder goed kennen. Ik heb een aardig beeld van die kleine Sara, maar Liv blijft wat aan de oppervlakte. Dat voelt wat gek.

Wel vind ik het verschrikkelijk sterk geschreven. Zo hard en rauw, precies zoals zij het hebben meegemaakt, zonder jankerig over te komen. Juist door dat nuchtere komt het keihard binnen. Ik huil niet snel bij boeken, maar ik heb het een paar keer niet droog kunnen houden. Wat een verschrikkelijk zielig verhaal, wat een rollercoaster van vreugde, hoop, verdriet en verlies.

Maria Boonzaaijer - Joodse Buren

Maria Boonzaaijer – Joodse Buren

Amsterdam 1943. Op een zondagmorgen snelt Josefien Langeveldt, moeder van acht kinderen, met haar doodzieke baby Lise naar de huisarts. Onderweg stuit ze op een razzia. Een radeloze jonge vrouw probeert haar zuigeling in Josefiens armen te leggen: ‘Red mijn dochtertje!’ Josefien vlucht in paniek weg. Haar weigering om te helpen blijft Josefien achtervolgen tot ver na de oorlog, als er beneden haar Joodse buren komen wonen.

Joodse Buren is het eerste verhaal in mijn reeks over de Tweede Wereldoorlog. Geschiedenis vond ik op de middelbare school verschrikkelijk (ik kon al die dingen gewoon niet onthouden en vond al die stof maar gortdroog), ik wil nu dus graag meer lezen op dit vlak, en in de vorm van verhalen vind ik dat wél heel interessant. Ik begon met Joodse Buren van Maria Boonzaaijer. Dit verhaal speelt zich af in verschillende generaties en is dus ook verspreid over een groot stuk tijd. Wat ik heel goed vond neergezet is de sfeer die heerste in het gezin tijdens de Tweede Wereldoorlog. De familie Langeveldt is niet Joods, maar krijgt natuurlijk ook genoeg van de oorlog mee en in het verhaal wordt goed omschreven hoe dat ging – ook vlak na de oorlog. Na de oorlog komen beneden Joodse buren worden, waar de dochter van Jozefien een vriendin krijgt. Dit gaat op het geweten van Jozefien spelen: heeft ze destijds wel de goede keuze gemaakt om geen hulp aan te bieden?

Ik vond het verhaal pakkend, ontroerend, maar ook leerzaam over hoe het gezinsleven er tijdens en na de oorlog aan toeging.

Lisette Jonkman - Helemaal het einde

Lisette Jonkman – Helemaal het Einde

Helemaal het einde van Lisette Jonkman is een humoristische feelgoodroman over een popzangeres die terugkeert naar haar familie op het platteland.

De 28-jarige Roxy leeft al tien jaar als een nomade als leadzangeres van een wereldberoemde rockband. Wanneer haar beste vriendin plotseling overlijdt, stort Roxy volledig in en gaat ze terug naar het landelijke dorp waar ze is opgegroeid. Ineens staat ze weer tussen de koeien op het boerenbedrijf van haar ouders en moet ze haar plek heroveren, want iedereen is verder gegaan zonder haar. Roxy wil zo snel mogelijk terug naar haar seks, drugs & rock-’n-roll-leven, maar een lang bewaard geheim speelt op en ze heeft geen rekening gehouden met Arno, haar beste vriend van vroeger…

Het nieuwste boek van Lisette Jonkman is nog maar net verschenen, en het is totaal anders dan haar vorige verhalen. Waar haar vorige boeken vrij speels en ‘jong’ waren (het ging vaak over studenten), is dit verhaal heel volwassen, rauw en vrij serieus. Het belangrijkste karakter is rockster Roxy, waar het absoluut niet goed mee gaat. Ze gaat totaal kapot aan haar drugsmisbruik en kan niet aarden op het platteland, waar ze vandaan komt. Ze kwetst iedereen die haar lief is en heeft daarbij ook nog een groot geheim met zich mee te dragen. Ik vond het rauw, pijnlijk, maar kon me ook goed inleven in Roxy (en ik ben alles behalve een rockster of drugsverslaafde). Weer heel knap geschreven en ik wilde niet stoppen tot ik wist hoe het eindigde.

Tommy Wieringa - De dood van Murat Idrissi

Tommy Wieringa – De dood van Murat Idrissi

Een verhaal van verlangen en opportunisme, overmoed en dood

De veerboot van Tanger naar Algeciras, een felle wind jaagt door de Straat van Gibraltar. In het ruim van het schip, verscholen in de kofferbak van een auto, sterft een jongeman.

Met de dode verstekeling in hun auto rijden twee jonge Marokkaans-Nederlandse vrouwen even later Spanje binnen. Groot en leeg strekt het land zich voor ze uit. Aan weerszijden van het asfalt de woestijn. Wat begon als lichtzinnig avontuur, is hun noodlot geworden.

In 2004 bezocht Tommy Wieringa een rechtszaak waar hij het feitenrelaas optekenende dat de basis vormt voor De dood van Murat Idrissi. Langs de Spaanse snelwegen naar het noorden worden jaarlijks honderden anonieme doden gevonden die de overtocht niet overleefden. De dood van Murat Idrissi beschrijft het lot van een van hen, maar ook dat van twee migrantendochters, die zich zowel in het land van hun ouders als in Nederland vreemdeling wanen.

Na Dit zijn de namen vertelt Wieringa opnieuw een migratiegeschiedenis; een verhaal van verlangen en opportunisme, overmoed en dood.

Wat een naar verhaal. Twee jonge vrouwen willen een vluchteling de grens over helpen, maar hij sterft in de kofferbak van hun auto. Wat volgt is een koortsachtige rit naar Nederland, met een lijk dat steeds verder rot in hun wagen. Het korte verhaal schetst wat voor risico’s vluchtelingen nemen en wat daar verschrikkelijk bij mis kan gaan – en hoe jonge vrouwen omgaan met dit verschrikkelijke probleem. Heel naargeestig, ik werd er soms misselijk van, maar al is het fictie, dit soort dingen gebeuren dagelijks en dat maakt het nog verschrikkelijker.

De komende periode zal ik wat vaker updaten over de boeken die ik lees, leuk dat ik er zoveel vragen over krijg! Ik hoor ook graag over jouw favorieten van dit jaar tot nu toe.


Cynthia Schultz

Ik ben Cynthia Schultz en Cynthia.nl is mijn blog! Ik ben gek op eten, reizen, beauty, interieur, lezen, gadgets en daar blog ik over. Lees hier meer over mij.