Dit is een verhaal over toen ik voor het eerst leerde om te gaan met omstandigheden die gewoon écht volledig buiten mijn controle lagen. En God knows dat ik die les HEEL vaak heb moeten leren voordat het een beetje begon door te dringen. Want ik ben altijd een controlefreak geweest.
Dromend over mijn leven. Het uitstippelen. Plannen maken.
In essentie: ontsnappen aan het heden.
En dus is dit een verhaal over de eerste keer dat ik een andere tactiek leerde.
Erken het. Accepteer het. Ga weer door.
Na orkaan Sandy was het in New York ook economisch wat chaotisch. Vanwege de stroomuitval waren veel studio’s buiten gebruik. Gelukkig slaagde ik erin om nog steeds wat werk te verrichten, met name buiten Manhattan waren studio’s waar het leven gewoon door kon gaan.
Sterker nog, ondanks de kleine klap voor de economie van NY, slaagde ik erin een fotoshoot te boeken voor American Elle.
Een fotoshoot waarvoor ik 2,5 uur te laat arriveerde omdat het exact hetzelfde adres had als een gebouw dat een studio had kunnen zijn, maar dat niet was. Helemaal aan de andere kant van de stad.
Ondanks deze kleine tegenslag, ging alles goed.
Haar en make-up werden gedaan, er werd met nep haar een pony toegevoegd en zo geknipt dat het goed paste rondom mijn gezicht. Tot zover geen bijzonderheden.
Voor deze serie werd ik gefotografeerd met mezelf en er werd veel tijd, moeite en concentratie besteed om ervoor te zorgen dat ik in exact de juiste positie op de foto stond.
Perfect geposeerd. Zodat de foto later op een enigszins geloofwaardige manier kon worden bewerkt. Met al die strepen en vakken was het geen gemakkelijke taak, ook omdat de stof niet te veel mocht kreukelen.
Zoals je kunt zien op de foto moesten we uiteindelijk kiezen tussen situatie A) waar ik op zo’n manier moest poseren dat ik realistisch op mezelf leunde maar de outfit verpestte door de vreemde vouwen die het zou creëren. En situatie B) waar het niet echt geloofwaardig was dat ik in feite een echte tweelingzus had, maar waarop dat kleine Louis Vuitton jasje wel op de juiste manier zou worden getoond.
Natuurlijk is het uiteindelijk altijd: Fashion First.
Kijk bijvoorbeeld naar het kleine rokje in de outfit aan de rechterkant van de foto. Ik geloof dat die aan de achterkant was vastgeklemd omdat het niet helemaal om mijn billen paste. We hebben dat nog geprobeerd met een beetje duw- en trekwerk, maar dat maakte het patroon helemaal verkeerd. Het was duidelijk size 0 (dat komt overeen met maat 32 in Nederland).
Na een tijdje in de mode te hebben gewerkt, worden deze dingen vrij snel business as usual. De andere foto’s waren gelukkig een beetje simpeler. Het team was echt leuk om mee samen te werken, dus ondanks enkele vertragingen en uitdagingen ging alles in feite heel soepel.
Totdat. Pah-dah-dah-dum.
Ik terug naar huis ging met de metro, in de reflectie van de ramen keek, en iets vreemds opmerkte aan mijn haar.
Een pluk haar van mijn lange donkerblonde manen stak gewoon uit. Voor mijn gezicht.
Het was per ongeluk mee geknipt tijdens het knippen van de neppe pony.
Ik herinner me nog dat ik foto’s maakte waarop de uitdrukking op mijn gezicht echt in en in triest was. Ik voelde me ellendig. Zo beroofd van enige controle. Helaas kan ik het je niet laten zien, want ik denk dat ik het niet lang daarna heb verwijderd. Toen ik terug was in mijn appartement, waste ik mijn haar om er zeker van te zijn dat ik niet gek was geworden en belde mijn agent. Na het gesprek stuurde ik hem deze foto.
Er werden wat regelingen getroffen om alles aan te passen aan deze nieuwe realiteit. Een afspraak bij een kapper werd geboekt voor de volgende dag. Daar zou ik mijn ‘juiste’ pony laten knippen op zo’n manier dat dit tenminste een look was waarmee ik een tijdje kon werken. Of vrijwel alles wat betrokken was bij rondlopen in het openbaar.
Ik heb wat backstage foto’s die ik van mezelf heb genomen in de maanden na dit incident. Aangezien Instagram destijds alleen een app was waarmee je filters aan foto’s kon toevoegen, had dit eigenlijk geen ander doel.
Duidelijk was ik gewoon aan het wennen aan deze nieuwe realiteit.
Je zou denken dat dit het is, maar dit verhaal wordt nog een beetje vreemder voordat het beter wordt.
Drie dagen na dit incident werd ik geboekt voor een fotoshoot voor GREY Magazine, met dezelfde haarstylist.
En probeer even te begrijpen hoe zeldzaam deze situatie is. In 10 – 15 jaar modellenwerk is dit me nog nooit overkomen. Ik heb wel een paar keer achter elkaar met dezelfde fotografen gewerkt, maar zelfs in zulke gevallen zaten er ten minste een paar weken tussen de shoots. Het was nooit een kwestie van slechts dagen.
Toen mijn agent me hierover vertelde, bood hij aan om de boeking voor mij te annuleren.
Maar mijn moeder heeft geen pussy grootgebracht, en ik besloot het onder ogen te zien.
Dit leidde tot een stoomcursus van mijn boeker over acceptatie. En ik leerde om mijn trots in te slikken, deze nieuwe realiteit onder ogen te zien en verder te gaan zonder enige wrok.
Die strategie werkte erg goed. De haarstylist zelf voelde zich ongelofelijk schuldig natuurlijk, maar was zichtbaar opgelucht toen bleek dat ik er geen enorm drama van ging maken. Sterker nog, er leek ook wel wat bewondering te ontstaan toen ik, compleet zen, opmerkte dat het best een leuke look was. Ik raakte vrij snel gewend aan het poseren met die pony en hondjes op de set maken me altijd extra blij.
Het werd al snel duidelijk dat veel shoots een paar maanden uitgesteld zouden worden totdat de schade van Superstorm Sandy was hersteld, de metro’s waren leeggepompt en alle blokken weer voorzien waren van elektriciteit. De meeste modellen kozen ervoor om iets eerder naar huis te gaan voor Kerstmis en daarna een tijdje naar een andere stad te verhuizen.
Het was juist toen dat iedereen in de mode leek te vinden dat de jaren ’70 weer in stijl waren en lange pony’s helemaal in de mode. En achteraf gezien is dit makkelijk gezegd en voelt het allemaal alsof dit in een oogwenk gebeurde. Maar in werkelijkheid zijn er als model vaak ook veel dagen waarop je gewoon onzeker bent.
Rondhangend en je afvragend of iemand je gaat boeken. Of die optie nog doorgaat. Leven van dag tot dag en week tot week, omdat geen enkele job ooit verder dan maximaal 3 weken van tevoren gepland is.
Dus op dat moment voelde het niet alsof het allemaal gewoon geweldig zou uitpakken.
Maar dat deed het wel.
Binnen een paar maanden werd ik geboekt voor een editorial van de Nederlandse Elle, gevolgd door een cover en drie verdere editorials in Vietnam een paar maanden later. (In een later verhaal zal ik uitleggen waarom deze reis ook met zijn uitdagingen kwam)
Prada wilde me weer boeken voor hun lookbook, maar deze keer was ik niet beschikbaar vanwege de eerder genoemde reis naar Vietnam. Ik denk dat onze samenwerking gewoon niet zo heeft moeten zijn. De pony zelf is uiteindelijk jarenlang mijn handelsmerk geweest. Mensen hebben me vaker vergeleken met Taylor Swift en Jane Birkin dan ik me kan herinneren.
Het is de drijvende kracht geweest achter vrijwel elke shoot die ik daarna boekte. Niemand heeft ooit voorgesteld om een look zonder pony te creëren. Het was zo’n eigen look, dat het er ook voor zorgde dat ik vaak speciaal voor shoots werd ingevlogen zonder dat iemand me ooit live had gezien.
Pas tijdens covid heb ik het laten uitgroeien (kappers waren gesloten en niemand verliet het huis: dus perfecte timing).
En dat is hoe “catastrofes” soms een blessing in disguise blijken te zijn.
Er is gewoon geen manier om het te weten. Dat is vervelend. Maar je kan enkel en alleen het onbekende accepteren, omarmen misschien zelfs, en verdergaan.
Wil je op de hoogte blijven van wat ik het aankomende jaar doe? Volg me dan op Instagram @femke.oosterkamp (voor Engels), @gewoongoedesollicitanten (voor Nederlands) en/of subscribe op mijn Substack: femkeoosterkamp.substack.com .