Klik hier voor twee weken toegang tot de beste structuur- en focusworkshops voor €5

COLUMN- paradoxale liefde voor de stad

Een keer anders dan anders, een artikel in meer een column stijl van mijn hand vandaag. Hopelijk vinden jullie het leuk om ook af en toe zoiets te lezen!

Leestijd

Misschien valt het je wel op als je mijn vakantiekeuzes onder de loep neemt; ik ben een liefhebber van steden. 

Als ik door Barcelona loop slaat het me weer in het gezicht. Ik LEEF voor dit soort plekken. Alles aan zo’n metropool voelt lekker. Het aait en het schuurt. Het duwt je weg en trekt je aan. Een beetje zoals de populaire jongen op de middelbare school. Hoe meer je ziet hoe meer je wil, je jezelf in twijfel trekt en het tegelijkertijd je zelfvertrouwen doet groeien.
En hoewel ik leef voor zulke plekken, leef ik niet IN zo’n plek. En precies dát stukje, is waarom ik de woorden kies; het sláát me in mijn gezicht. 

Ik woon namelijk in Hengelo. Een stad met zo’n 90.000 inwoners toch wel, maar zonder de anonimiteit waar ik soms naar zoek. Zonder de overvloed aan mogelijkheden. Zonder dezelfde carrière opties als de randstad. 

Maar ook zonder groot scala aan horeca die allemaal nog te ontdekken zijn, nationaliteiten met keukens die je nog nooit uitgeprobeerd hebt en koffiebarretjes waar je áltijd een goede cappuccino krijgt. En dan ook nog in een fijn kopje. En decaf. Liefst wel op de Swiss water method decaf gemaakt en oja, havermelk. Wel die van Oatly dan. Of loop ik dan alweer achter? 

Lekker vind ik dat wel, een beetje achterlopen soms. En lekker ook wel om wat noten op m’n zang te hebben want zo’n meisje ben ik nou eenmaal. Ja, ja, vrouw inmiddels., I know, maar laat me maar even gaan. 

Ik houd er van dat je in grote steden altijd vindt wat je zoekt. Er zijn nog niches. Schoenmakers, bakkers, groentejuweliers en plantenopvangcentra.
De ruimte die daar is voor ontwikkeling, van jezelf en van de wereld. De tegenstrijdigheden waar ik over kan filosoferen. Plekken waar je ‘woke’ wordt geschud en plekken waar er meer dan twee politieke opvattingen zijn. 

De geluiden van een stad vind ik ook lekker. Overal om je heen gebeurt wat, het is nooit stil. Sirenes geven me het gevoel van spanning en sensatie. Dat er in werkelijkheid iemand in levensgevaar is op dat moment vergeet ik dan maar even voor het romantische gemak. 

Een vliegveld in de buurt, alleen dat al! Alhoewel het vliegen zelf je dan wel zal worden ontmoedigt door de Leonardo Dicarprio’s van de urbane wijken. Waar hij over predict over klimaat vliegt hij de wereld rond om dat te verkondigen en in zijn vrije tijd vaart hij rond op superjachten. Lekker clean, Leo. 

Begrijp me niet verkeerd, in Twente wonen ook heus ‘woke’ mensen. Open minded mensen, hippe mensen en ook vooral hele lieve mensen. 

Maar, ik wil verdorie gewoon een keer wat anders dan een pistolet met brie.
Ik wil een pasta bestellen die ik NIET thuis beter had kunnen maken en ik wil niet de buurvrouw tegenkomen als ik een romantische avond met Luuk wil doorbrengen in een knus restaurant.
Ook al zijn het lieve buren.
Hell, ik wil überhaupt een knus restaurant! 

En dan zou je zeggen; vrouw (ja, nu wel vrouw) zeik niet zo. Verhuis dan lekker naar de randstad met je grote smoel. Ga daar lekker moeilijk zitten doen met je Swisswater decaf cappu en call it a day. 

Maar dat is dan ook weer niet wat ik wil. 

Misschien is het toch vooral wel lekker om wat te wensen over te houden. Misschien ga ik wel beter op die noten op mijn zang, op die ‘princes op de erwt vibe’ die ik in Twente opgespeld krijg. 

Want hier lachen ze er om. Hier kom ik de buurvrouw (soms) tegen en dan wil ze (echt) weten hoe het gaat. Vanuit hier kan ik dromen over een leven in de stad terwijl ik op een bedje in onze grote tuin lig. De tuin overigens van een, relatief gezien in deze markt, normaal geprijsd huis.
Ik kan zin opbouwen in die ene cappu terwijl ik vanuit onze wijk de weilanden doorloop. Ik kan er vervolgens keihard van genieten als ik met een vriendin er een moment van maak om ze op te zoeken, die cappu’s. Die vriendin, die overigens in dezelfde stad woont als ik, net als bijna al onze vrienden en familie die we allemaal regelmatig zien. 

Moeite voor iets moeten doen maakt het resultaat lekkerder, ik denk dat ik zó iemand ben. 


Emmy ter Horst

Een beetje prettig gestoord en geobsedeerd door sushi. Verder ben ik ook GEK op ander lekker eten en ook op iets te vaak op vakantie gaan. Ik hoop dat je mijn schrijfsels leuk vindt, mocht je me ook op Instagram willen volgen dan kan dat via @emmystudiomint :)