Antwoorden op een Instagram Q&A

Deze vraag kwam meerdere keren en ik snap de nieuwsgierigheid. Ik zei ook dat je alles mocht vragen dus dan mag dat natuurlijk ook echt. Het antwoord is ja, maar we hebben geen haast. We vinden een grotere leeftijd tussen twee kindjes goed bij ons passen. We weten natuurlijk niet of het ons gegund is. We hebben voor dat Novae kwam een hoop meegemaakt en helaas kan het zijn dat we ook dan weer door dingen heen moeten. Als je iets echt graag wilt, dan heb je dat er voor over.

Ik kan mij voorstellen dat het zo overkomt omdat ik zoveel verschillende petjes op heb. Al die petjes kosten natuurlijk geen 40 uur per week each, maar ik verdeel dat en ik ben goed in tijdsinschattingen maken en plannen. Ik werk dan ook wel echt vanuit mijn planner en lijstjes om overzicht te houden. Ik werk denk ik zo’n 30 uur per week, meer zou ik ook niet willen, en ik ben ook wel veel (ligt aan je perspectief) met mijn gezin. Sowieso ben ik 1 dag met Novae en de weekenddagen zijn we eigenlijk overdag ook altijd met elkaar. Ook past mijn moeder bij ons thuis op en omdat ik thuis werk zie ik Novae op die dag ook steeds. Hetzelfde geldt voor Luuk’s dag met Novae.

Mijn vriendinnen zie ik in de avonden en soms ook op rustige momenten doordeweeks. Dat is het ook het voordeel van mijn werk, dat ik het zelf allemaal inplan. Het thuiswerken en voor mezelf werken, dat is de reden dat ik het allemaal kan doen.

Daar komt ook wel bij dat ik best wel onvermoeibaar ben als het aankomt op prikkels. Ik slaap goed, en doordeweeks heb ik veel avonden ‘niks’. Ik vind het helemaal niet erg dat ik geen bank-hang-momenten heb door de week, alleen in de avonden. Dat is gewoon met een peuter niet aan de orde en dat is prima voor mij. Ik ga graag door, houd van prikkels en werk ook graag hard.

Leuke vraag! Ik ben als dit artikel online komt, 37. Ik vind het soms lastig om er ouder uit te gaan zien, maar ik vind het heel fijn om me volwassen te voelen en ben dankbaar dat ik ouder mág worden. Ik vind het fijn dat ik nu serieus genomen word in mijn rol als directeur en me niet meer zo hoef te bewijzen. Ik voel me ook volwassen genoeg om moeder te zijn, om haar echt wat te kunnen leren. Al dit is echter denk ik niet persé aan leeftijd gekoppeld maar ook aan de fase waarin ik me bevind en het gevoel wat ik over mezelf uitstraal.

Deze vraag had ik eruit kunnen laten omdat het aantoont hoe lang het geleden is dat ik deze q&a hield op Instagram haha, maar ik vond het wel een grappige om te beantwoorden omdat de onderwerpen van het Sinterklaasjournaal elk jaar zo onder vuur komen te liggen en het antwoord misschien ook een kijkje geeft in ons ouderschap.

Ik ben gék op Sinterklaas en bij mij in de familie vieren we het dan ook echt trouw. Ik vind het echt mega leuk om de traditie nu met Novae te kunnen voortzetten en we hebben dan ook wel regelmatig haar schoentje gezet en een mega leuke pakjesavond gehad. In de middag voor Novae, en toen zij naar bed ging voor de volwassenen.

Het Sinterklaasjournaal. Daar zijn we wel aan begonnen maar na een paar dagen ook weer mee gestopt. Novae kijkt niet heel veel televisie en áls ze kijkt dan wil ze graag filmpjes zien over baby’s of poppen die verzorgd worden haha. Ik vond de onderwerpen wel intens voor kleine kinderen, maar tegelijkertijd is het ook elk jaar weer een succes dus blijkbaar doen ze iets goed. Ik denk dat het vooral belangrijk is om sámen met je kind tv te kijken als je niet weet wat er gaat gebeuren. Een filmpje dat je al kent, prima. Maar bij zoiets als het Sinterklaasjournaal dan ga ik erbij zitten en dan kan ik het er met haar over hebben. Dan kan ik haar vragen en op een speelse manier uitleggen wat een bom is bijvoorbeeld (dat was een onderwerp dit jaar). Een beetje op de manier hoe jij vindt dat het bij je kind en de leeftijd past. Novae zei zelf ‘niet meer kijken’ en toen hebben we het uitgezet want het hoeft natuurlijk ook gewoon niet.

Dit zit helemaal in dezelfde categorie want wat ik het leukst vind is tegelijkertijd ook lastigst.

Ik vind het enorm fijn dat ik helemaal zelf in de hand heb hoe, waar en wanneer ik werk. Als ik midden op de dag besluit dat ik de laptop dichtklap, dan doe ik dat. Ik hoef niet te overleggen met iemand als een dag weg wil of een vakantie wil boeken. Ik kan mijn week zo inplannen dat een afspraak bij de kapper ook op een werkdag valt en ik daarom heen werk waardoor dit niet afgaat van de tijd met mijn gezin. Dan werk ik daaromheen wel harder, maar ik kan het wel zelf beslissen. Daarnaast vind ik alles wat ik doe erg leuk en werk ik met hele fijne mensen.

Tegelijkertijd heb ik ook bepaalde verantwoordelijkheden die niemand van mij overneemt. Als ik het niet doe, doet niemand het. Uiteindelijk zal ik het dus wel moeten doen en kan ik dus niet eeuwig rondjes door de stad gaan lopen.
Dat maakt dat ik regelmatig op vakantie geappt, gebeld en gemaild word. Dat ik op een vrije dag toch altijd even de laptop open klap als Novae een dutje doet tussen de middag. Dat ik soms wakker wordt met een paniek appje en dan moet bepalen of ik het op dat moment ook gelijk moet oplossen of dat ik mijn handen eraf kan houden. Dat ik overal waar ik kom eraan denk om een foto te maken voor de blog, ook op vakantie. Dat ik voor een vakantie en na een vakantie, heel erg druk ben en niet zomaar de deur dicht kan trekken. Dat als ik ziek ben, ik vaak alsnog een beetje door werk en nooit helemaal kan cocoonen. Dat klinkt veel, want ik sta altijd een beetje aan, maar ik ben dat ook gewend en ik kan er goed mee om gaan. Het is het me de voordelen 100% waard.

Heel lang dacht ik dat ik het niet wilde, tot ik Luuk ontmoette. Met hem zag ik het hele plaatje voor me en ineens wilde ik ook zo graag een mini mens om me heen om dingen aan te leren. Ik wilde dolgraag de wereld weer opnieuw ontdekken door jonge oogjes.

Uiteindelijk denk ik niet dat je vanuit een kinderloos bestaan precies goed weet wat het inhoudt om moeder/vader te zijn en je dus ook niet goed weet waar je zo’n kinderwens dan op baseert. Het is iets heel primitiefs denk ik.

Ik vind het gek en begrijpelijk tegelijk. Ik doe het zelf pertinent niet en heb het ook nooit gedaan. Ik verbeter de kleuren van een foto wel eens iets, zodat een natuurfoto er levendiger uitziet bijvoorbeeld. Ik zou het heel gek vinden om mezelf online op een bepaalde manier neer te zetten, en er in het echt heel anders uit te zien. Dat is toch ook raar voor de mensen om je heen? Daarom post ik ook foto’s zonder make-up en plaats ik ook niet meer alleen foto’s waarvan ik vind dat ik er mooi op sta. Ik plaats foto’s van mezelf die de situatie neerzetten zoals hij was/is. Natuurlijk vind ik het ook leuk om mooi op de foto te staan en dat slaat natuurlijk ook veel meer aan bij mensen, maar het lijkt me doodvermoeiend om daar de hele dag mee bezig te zijn.

Ik heb geen uitgeschreven lijst met dingen die ik moet behalen om gelukkig te sterven. Geluk zit voor mij niet in de grote dingen, die zoek ik in de kleine alledaagse dingen.
Dat betekent niet dat ik geen wensen heb natuurlijk.
Werk gerelateerd wil ik ooit kunst verkopen dat ik zelf heb gemaakt, dat is een doel en een wens en dat ga ik ook wel ooit behalen maar daar heb ik geen haast mee.
Mijn doelen hebben echter vaak niks met werk te maken maar klinken meer als ‘een grote leefkeuken’, ‘Kerst in Wenen’ of met ‘Novae naar New York’. Ook allemaal heel haalbaar. Ik hoef niet met dolfijnen te zwemmen of krokodillen te aaien vanuit een kooi. Ik ben niet zo’n thrill seeker en het is bij mij dan misschien meer een wish list dan een bucket list.